Switchblade Sister

Γιατί έχασες το αεροπλάνο;

2011-12-16T23:50:00.002+02:00

Πραγματικά, η έκπληξη που προκαλεί σε μερικούς ανθρώπους το γεγονός ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που χάνουν αεροπλάνα, τρένα και βαπόρια, δεν σταματάει να με εντυπωσιάζει.

Μα γιατί έχασες το αεροπλάνο;;;; Είναι η πιο συνηθισμένη αντίδραση. Γιατί, πώς, δηλαδή τι σου έτυχε; Σίγουρα κάτι πολύ σοβαρό σου συνέβη για να χάσεις το αεροπλάνο. Δηλαδή στο νου μερικών ανθρώπων απλά δε υπάρχει χώρος για λάθη, ανακρίβιες, μπερδέματα, αφηρημάδα, ή κακή οργάνωση χρόνου. Δεν είναι δυνατόν, πως το λένε, να έχεις ξυπνήσει στην ώρα σου, και όμως να χάσεις το αεροπλάνο. Πολύ απλά, απίστευτο.

Είναι σχεδόν αξιαγάπητη αυτή η αντίδραση στην αφέλεια της και στην άκρατη εμπιστοσύνη της στην εύρυθμη λειτουργία του κόσμου. Βέβαια υπάρχουν και οι λιγότερο γλυκούληδες, που θα σε αντιμετωπίσουν σαν υπάνθρωπο επειδή δεν συμβαδίζεις με την αντίληψή τους για την ευταξία και το ορθόν..

Από την άλλοι, υπάρχουν και άνθρωποι που από την επαφή τους με ανθρώπους που χάνουν αεροπλάνα (με ανρθώπους σαν εμένα δηλαδή) δεν εκπλήσσονται, δεν απορούν, και χωρίς παρατηρήσεις ή απέλπιδες προσπάθειες συνετισμού, η μόνη ερώτηση τους είναι: εντάξει, τελικά, για πότε βρήκες εισιτήριο;

Και γιατί όχι;

2011-12-08T02:41:00.001+02:00

Πολλές φορές όταν τελειώνει, η διαφαίνεται έντονα η δυνατότητα ότι πάει να τελειώσει μια φιλική σχέση, έστω και όχι ιδιαίτερα μακροχρόνια πολλοί συγκινούμαστε, και λέμε, όχι δεν πρέπει! Στο όνομα όσων ζήσαμε μαζί, του ότι έχουμε περάσει ωραίες στιγμές, ή κάποιες απλά στιγμές μαζί, δεν πρέπει να χαλάσουμε τη φιλία μας. Πρέπει να είμαστε πολιτισμένοι, είναι κρίμα να τελειώσει όλο το πράγμα με έναν καβγά. Πρέπει να συνεχίσουμε να κρατάμε μια επαφή και να βλεπόμαστε.

Τα λεω γιατί και εγώ τα σκέφτομαι, βασικά τα σκεφτόμουν τις τελευταίες ημέρες που ήρθε (έρχεται;) το τέλος μιας (χαλαρής σε συχνότητα, αλλά έντονης σε στιγμές) φιλίας που είχα δημιουργήσει στην Μαδρίτη. Μα τι κρίμα, σκεφτόμουν, να λήξει έτσι αυτή η γνωριμία των δύο χρόνων, για έναν καβγά, ας κάνω την προσπάθεια να μείνουμε φίλες, έστω και αν δεν θα έχει κάποια ιδιαίτερη συνέχεια αυτή η φιλία.

Και μετά σκέφτηκα: εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν. Δηλαδή όχι με την έννοια: υπάρχουν σημαντικότητερα προβλήματα στον κόσμο (εννοείται, πάντα υπάρχουν σημαντικότερα προβλήματα στον κόσμο) αλλά ότι, εδώ έχουν χαθεί μακροχρόνιες και έντονες φιλίες εξαιτίας καβγάδων, απόστασης, ή ακόμα και θανάτου, εδώ έχεις χωρίσει από ανθρώπους που θεωρούσες ότι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς (γιατί και η ερωτική σχέση ουσιαστικά μια πολύ δυνατή φιλία είναι) και θα προσπαθήσεις να διατηρήσεις επαφή με μια κοπέλα που ξέρεις ούτε καν δύο χρόνια και που ποτέ δεν ήρθατε πολύ κοντά; Και ένας λόγος παραπάνω να μην προσπαθήσω να διασώσω τη σχέση είναι ότι νομίζω πως ενας καβγάς δεν έρχεται ποτέ από το πουθενά, επειδή έγινε μια παρεξήγηση, ένα τραγικό λάθος. Δείχνει ότι κάπου στη σχέση αυτή υπάρχει μια ρωγμή. Και ίσως είναι μια ρωγμή επιφανειακή, αλλά ίσως και να δείχνει βαθύτερα ρήγματα.

Είναι εντυπωσιακό, πώς παρά το ότι ζούμε -υποτίθεται- σε μια εποχή που φίλοι, γνωστοί, και εραστές έρχονται και φεύγουν με σχετική ευκολία, ταχύτητα και ελαφρότητα, τελικά επιθυμούμε να διατηρήσουμε στο διηνεκές οποιαδήποτε σχέση είχαμε, έστω και ως βαλσαμωμένο ζώο, για να μην παραδεχθούμε ότι αποτύχαμε. Αποτύχαμε να διατηρήσουμε έναν δεσμό, έναν γάμο, μια φιλία, οτιδήποτε. Αποτύχαμε να αρέσουμε, να είμαστε αγαπητοί, να συγχωρήσουμε, να κάνουμε χρόνο και χώρο στη ζωή μας, να βρούμε τη χρυσή τομή μεταξύ των εγώ μας. Γιατί όμως είναι αποτυχία, και δεν είναι απλά αναγνώριση κάποιων ασυμφιλίωτων διαφορών; Γιατί είναι περισσότερο πολιτισμένο να βγαίνουμε μια φορά το εξάμηνο για έναν καφέ και να προσποιούμαστε ότι νιώθουμε άνετα, από το να παραδεχθούμε ότι βασικά, δεν θέλουμε αυτό το άτομο στη ζωή μας πια. Ισως η παραδοχή του εφήμερου των σχέσεων μας τρομάζει γιατί μας παραπέμπει στο εφήμερο της ίδιας μας της ύπαρξης; Τι είπα τώρα, το ξέρω... είδα και την ταινια με τον Φρουντ και τον Γιουνγκ και επηρεάστηκα.

Πραμγατικά δεν ξέρω τι είναι αυτη η ανάγκη να μην απομακρύνουμε έστω και τους πιο δευτερεύοντες φίλους μας, αν πρόκειται για μια βαθύτερη ανάγκη για σταθερότητα και συνέχεια, αν πρόκειται απλά για καλούς τρόπους και κοινωνικές συνήθειες που έχουμε μάθει -δεν είναι καλό να τσακώνεσαι, δεν είναι καλό να χωρίζεις από φίλους. Εγώ νομίζω ότι με έναν ιδιαίτερα μανιχαιστικό τρόπο, κάθε φορά που τσακώνομαι και χάνομαι με κάποιον, αυτό που με πειράζει τελικά είναι, ότι είναι ακόμα ένας άλλος άνθρωπος με τον οποίο δεν μπορώ να συνεννοηθώ, ακόμα ένας βλάκας, ακόμα ένας εχθρός. Και σε έναν κόσμο που οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνονται κακοί ή αδιάφοροι, νιώθω ότι δεν μπορώ να χάσω ακόμα και τους λιγότερο ενθουσιώδεις συμμάχους μου.

Κι άλλο μπλογκ!

2011-11-22T21:54:00.001+02:00

Ηταν σελίδα στο facebook και μετά έγινε (και) blog. Με μουσική που ακούσαμε στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και άλλα πολλά και καλά!!

http://sailtothehinterland.blogspot.com/

Μα, τι θέλουν οι άντρες επιτέλους;

2011-11-20T11:29:00.001+02:00

Απάντηση: δεν ξέρω, δεν πιστεύω ότι όλοι άντρες θέλουν τα ίδια πράγματα ούτως ή άλλως, αλλά βασικότερα: με εκνευρίζει η ερώτηση, και οι χιλιάδες απαντήσεις που δίνονται σε βιβλία αυτοβοήθειας, γυναικεία περιοδικά, ταινίες, μεσημεριανές εκπομπές και συζητήσεις με φίλους.

Πρέπει να είσαι αδιάφορη και σκληρή. Οχι, πρέπει να είσαι γλυκιά και υποχωρητική. Πρέπει να είσαι μια το ένα και μια το άλλο για τους τρελάνεις τελείως. Δεν πρέπει να τσακώνεσαι, στους άντρες δεν αρέσουν οι νευρικές γυναίκες. Πρέπει να είσαι διεκδικητική, οι άντρες γουστάρουν τις δυναμικές γυναίκες. Αλλά όχι τόσο ώστε να θίξεις τον ανδρισμό του. Να κάνεις την χαζή για να νιώθει ανωτερός σου. Μη σε περάσει και για βούρλο όμως. Να μην γκρινιάζεις. Αλλά να το λες αν κάτι σε ενοχλεί. Να είσαι ερωτική αλλά όχι λυσσάρα. Να μην το κάνεις αμέσως μαζί του, αλλά μην αργήσεις και πολύ και βαρεθεί να περιμένει. Να μην έχεις απαιτήσεις να είναι ωραίος, ούτε να έχει καλό σώμα, αυτό είναι επιφανειακό. Εσύ όμως, πρέπει να διατηρείσαι, μην αφεθείς. Αν σε κερατώσει, δεν πειράζει, αν τον κερατώσεις εσύ όμως, μαύρο φίδι που σ'εφαγε. Τελικά όμως "οι τσούλες και οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές".

Με λίγα λόγια, πάρτο αυγό και κούρευτο. Το ενοχλητικό σε όλα αυτά, είναι ότι η ευθύνη για το ξεκίνημα και τη διατήρηση της σχέσης, μετατίθεται τελικά, και αντίθετα με την κυριαρχη άποψη που θέλει τους άντρες να είναι οι αρχηγοί γενικώς, στις γυναίκες. Εμείς πρέπει να μάθουμε τι να κάνουμε για να αρέσουμε στους άντρες. Δεν υπάρχουν αντίστοιχα "πρέπει" και στερεότυπα για τους άντρες θα μου πείτε; Ναι, αλλά είναι πολύ λίγα, και συγκεκριμένα, έχουν να κάνουν κυρίως με το πως θα πηδηχτείς, όχι με το πως θα αρχίσεις και θα συνεχίσεις μια συντροφική σχέση, που είναι και μάλλον πιο σημαντικό, μακροπρόθεσμα, τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδ..

Γιατί αυτό; Πρώτον εξαιτίας της αντίληψης, που θεωρώ εξίσου άδικη για γυναίκες και άντρες, ότι τους άντρες ενδιαφέρει μόνο το σεξ, ενώ τις γυναίκες η σχέση, ο γάμος και τα μωρά. Εξου και όλες οι στεροτυπικες αναπαραστάσεις σε ανέκδοτα, ταινίες κλπ. της γυναίκας που προσπαθεί να "τον τυλίξει" και του άντρα που προσπαθεί "να την ρίξει στο κρεβάτι". Υπάρχει κάποια αλήθεια πίσω από αυτά τα στερεότυπα; Κατά τη γνώμη μου, η αλήθεια είναι ότι ιστορικά και από τότε που υπάρχει ο θεσμός του γάμου, οι γυναίκες, εφόσον δεν είχαν καμία θεσμική ή οικονομική εξουσία και δεν μπορούσαν καν να δουλέψουν, φυσικά και αναζητούσαν τον γάμο, μιας και πραγματικά δεν υπήρχε άλλος τρόπος, όχι μόνο να έχουν κάποια κοινωνική υπόσταση, αλλά βασικά, να έχουν να φάνε! Υπάρχουν και κάποιες θεωρίες εξελικτικής ψυχολογίας για το ότι οι γυναίκες θέλουν κάποιον προστάτη για τα παιδιά τους, και οι άντρες θέλουν να μοιράσουν τον σπόρο τους, αλλά βασικά, και επιστημονικά, δεν έχουν αποδειχθεί ποτέ.

Οπως και να έχει, ζούμε σε μια κοινωνία, ευτυχώς, που μια γυναίκα μπορεί να ζήσει μια καλή ζωή, και χωρίς να παντρευτεί, αν αυτό θέλει, και δεν χρειάζεται ούτε οικονομικό τροφοδότη ούτε προστάτη. Παρόλα αυτά, εννοείται ότι συνήθειες και αντιλήψεις αιώνων, δεν άλλάζουν επειδή τα τελευταία 30 χρόνια, σε μια γωνιά του πλανήτη, οι γυναίκες της μεσαίας και ανώτερης τάξης έχουν κι άλλες επιλογές εκτός του γάμου. Μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα, θα συνεχίσουν να μας ζαλίζουν με όλα αυτά τα εκατομμύρια, καταπιεστικά, άδικα και αντιφατικά πράγματα που πρέπει να κάνουμε για να κρατήσουμε τον άντρα μας, και θεός φυλάξει, να μη μείνουμε μόνες ή ανύπαντρες.

Γράμματα στον κανέναν

2011-09-20T03:08:00.003+03:00

Παλιότερα, όταν έγραφα μέηλ στους φίλους μου και δε μου απαντούσαν, έκανα τη δύσκολη, και δεν του ξαναέστελνα και εγώ, μέχρι να απαντήσουν. Τώρα, δεν ξέρω τι συμβαίνει, ή η δική μου ζωή είναι πολύ βαρετή, ή απλά είμαι μακριά, αλλά έχω χάσει κάθε ίχνος αυτοσυγκράτησης. Απλά θέλω να μιλήσω με κάποιον παλιό καλό φίλο, δεν υπάρχει κανένας εδώ, οπότε ακόμα και αν δεν μου έχουν απαντήσει ακόμα στο προηγούμενο μέηλ, γράφω και άλλο. Κατευθείαν, χωρίς εισαγωγές, συνεχίζω, λες και έχει υπάρξει κάποιος διάλογος, ενώ στην ουσιά είναι ένας μονόλογος. Εγώ τα γράφω, εγώ τα διαβάζω, και μετά ξαναγράφω στον εαυτό μου πάλι, για να του πω τις εξελίξεις από την προηγούμενη φορά που τα είπαμε.
Τι σκέφτονται οι φίλοι μου για τα γράμματα αυτά δεν ξέρω, και απόδειξη του ότι μάλλον για τον ευατό μου τα γράφω, είναι ότι δε με νοιάζει. Συνεχίζω, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς αναμονή απάντησης, να γράφω.

Gary, θυμήσου, είμαστε μαζί σου

2011-09-06T21:07:00.000+03:00

Καλά είναι λίγο παθέτικ το γεγονός ότι το μόνο πράγμα που με ενθουσιασε να γράψω κάτι στο μπλογκ είναι η είδηση ότι ο πρώην αγαπημένος Gary Oldman σκίζει με την ταινία Tinker, Tailor, Soldier, Spy, βασισμένη σε κατασκοπικό μυθιστόρημα του John le Carré, αλλά εντάξει, ο καθένας όπως τη βρίσκει.

Ακούγεται ότι μπορεί και να πάρει Όσκαρ, όχι ότι τα Όσκαρ είναι η απόδειξη ότι κάποιος είναι καλός ηθόποιος, αλλά είναι μια καταξίωση, και για να είμαι ειλικρινής... δεν ξέρω αν ο Gary την αξίζει... Χα! Πως σας φαίνεται αυτό; Ο Oldman (τώρα σοβαρεύομαι) είναι ένας απίστευτα ταλαντούχος ηθοποιός, ο οποίος στα ξεκινήματα του είχε χαρακτηριστεί και ως ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του. Για να θυμηθούμε οι παλιοί (και να μαθαίνουμε οι νεώτεροι) ο Gary ξεκίνησε από την Αγγλία, με καταπληκτικές ερμηνείες στο Sid and Nancy (1986), το Prick Up Your Ears (1987) και το Rosencrantz & Guildenstern Are Dead (1990).

Ο Gary στις δόξες του

Υστερα πήγε στην Αμερική (το οποίο ήταν και μάλλον η καλλιτεχνική καταστροφή του τελικά, αλλά ας μη προτρέχουμε) και έπαιξε στο State of Grace (1990), όπου εκεί τον είχα δει και εγώ παιδόυλα και είχα πάθει αυτό που λέμε ντου-βρου-τζά. Για να καταλάβετε, είδα την ταινία άλλες τρεις φορές στο σινεμά, με τρεις διαφορετικές φίλες, στις οποίες έλεγα κάθε φορά ότι την έβλεπα για πρώτη φορά γιατί ντρεπόμουν να πω την αλήθεια, και άπειρες φορές σε βίντεο. Ακόμα θυμάμαι όλες τις ατάκες του, και ο Gary είχε δεύτεροτριτο ρόλο εκεί. Οχι, δεν είμαι ψυχάκιας. Αλλά η ταινία ήταν καλή και αυτός ήταν καταπληκτικός. Εχω και αδυναμία σε αλκοολικούς με λαδωμένο μαλλί που φοράνε φόρμα και περφέκτο χωρίς μπλουζάκι, και συνδυάζουν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο την ηλιθιότητα με την παράνοια. Μάλλον και ο Κόπολα έχει ίδια γούστα με μένα, γιατί είδε τον Gary εκεί, και που τον πήρε λέτε; Ναι, στο Dracula (1992), όπου πάλι ο Gary είναι θεός, και μάλλον είναι και η πρώτη και τελευταία φορά (μέχρι τώρα τουλάχιστον) όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε ταινία με εμπορική επιτυχία και κριτική αποδοχή. Παρά τα ελλατωματάκια της ταινίας, αγαπώ και επίσης ξέρω όλες τις ατάκες απ'έξω. I... have crossed...oceans of time... to find you... Επίσης αυτή η ταινία ήταν η πρώτη φορά, αν δεν κάνω λάθος, που ο Δράκουλας είναι ερωτευμένος με την Μίνα, δεν είναι δηλαδή απλά ένα σεξομανές τέρας. Νομίζω ότι από εκεί ξεκίνησε και ο νέος τύπος των ευαίσθητων/βασανισμένων βρυκολάκων, με πρώτο μιμητή την εκπληκτική σειρά Buffy the Vampire Slayer, και μετά (μακριά από εμάς) τις ταινίες Λυκόφως, και ένα σωρό άλλες τηλεοπτικές σειρές.

Για να γυρίσω όμως στο θέμα μου. Μετά τον Δράκουλα αγαπητοί φίλοι... το χάος. Και μην ακούσω τίποτα για τα καραγκιοζιλίκια του Gary στο True Romance (1993), το Léon (1994) και το The Fifth Element (1997). Ταινίες που είχαν σχετική επιτυχία, αλλά ο Gary είχε τυποποιηθεί πλέον σε ρόλους του sidekick ψυχάκια, που καμία σχέση δεν είχαν με το βάθος (τι είπα τώρα...) των παλιότερων ερμηνειών του. Μόνη φωτεινή εξαίρεση, αν και δεν το είδε κανένας, το The Contender (2000). Μετα, ακόμα χειρότερα. Την δεκαετία του 2000 είχε εξαφανιστεί σχεδόν τελείως, για να καταλάβετε τον είχα δει σε μια δευτεράντζα straight-to-video ημι-τσόνα, δεν έχω λόγια. Και δεν έπαιζε καν στις σκηνές πορνό, δηλαδή πλήρης αποτυχία. Εκεί πραγματικά είχα σκεφτεί ότι η κάριέρα του έχει πάει εντελώς για φούντο, κρίμα το παιδί. Τι παιδί δηλαδή, που τα είχε τα χρονάκια πλέον. Κάπου πρέπει να έκανε και αυτός κάτι λάθος, δεν μπορεί δηλαδή να είναι τόσο χάλια το σύστημα του Χόλιγουντ που να χαράμισε έναν τέτοιον ηθοποιό.

Ενιγουεειιιι. Τελευταία οι ελπίδες μου είχαν αναπτερωθεί, γιατί τον έβλεπα σε δεύτερους ρόλους, μεν, μη τυποποιημένους δε.. Κάτι το Μπατμαν (βαριέμαι να βάλω λινκ, χα, αυτό το ξέρουμε όλοι εντάξει) κάτι ο Χάρι Πότερ, λες να ίσιωσε το πράγμα σκέφτηκα; Γιατί τον σκεφτόμουν εγώ τον Gary, δεν τον είχα ξεγράψει, παρά τις άθλιες ταινίες του. Και να τα μας λοιπόν στην Βενετία, σε πρωταγωνιστικό ρόλο, σε ταινία που έχει πάρει καλές κριτικές. Ποτέ δεν κατάλαβα τι πήγε ακριβώς στραβά την σταδιοδρομία του, και όπως και είπα παραπάνω, δεν ξέρω αν του αξίζει κάποια αναγνώριση τύπου Όσκαρ, δεδομένου ότι πλάκα πλάκα μόνο σε πέντε-έξι καλές ταινίες έχει παίξει στη ζωή του. Αλλά δεν ξέρεις ποτέ, μπορεί να ξεκινάει μια νέα καριέρα για τον Gary τώρα, μακάρι.
Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Ο Gary τώρα

τότε και τώρα

2011-09-04T04:29:00.000+03:00

Τώρα
Με μπερδεύεις τώρα
Όπως με μπέρδευες πάντα
Είσαι όμορφος τώρα
Όπως ήσουν πάντα
Είσαι μακριά τώρα
Πιό μακριά απ' όλους
Σε σκέφτομαι τώρα
Τόσο όσο δε σε σκέφτηκα ποτέ
Τώρα
Που δεν υπάρχεις

father figure

2010-12-14T17:55:00.003+02:00

Τι είναι αυτό το φρούτο που λέγεται "άδεια πατρότητας"; Κάτσε, το βρήκα, είναι αυτό που παίρνουν ενίοτε άντρες δημόσιοι υπάλληλοι -που ως γνωστόν, δεν έχουν ντροπή γενικότερα- για να πάνε στα χωράφια να μαζέψουν ελιές, να σοβατίσουν το σπίτι στο χωριό, να παίξουν μπάσκετ, βιολί, κομπολόι ή να κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από το να προσέξουν τα παιδια; Μα βέβαια, αυτό είναι γυναικεία δουλειά. Που ακούστηκε τώρα, να παίρνει ο πατέρας άδεια για να μεγαλώσει τα παιδιά του;; Καταρχάς, ο πατέρας έχει τη δουλειά του. Η οποία φυσικά είναι πιο σημαντική από τη δουλειά της μαμάς (το ότι αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή η μαμά πρέπει να μείνει σπίτι για να μεγαλώσει τα παιδιά, είναι παντελώς άσχετο).

Κυρίως βέβαια, οποιαδήποτε γυναίκα πρέπει όχι μόνο να μην ενοχλείται, αλλά και να είναι περήφανη που αυτή είναι επιφορτισμένη με το 90% - 95% της ανατροφής των παιδιών. Αυτή άλλωστε είναι η φύση, όλοι το γνωρίζουμε από τις επισταμένες μελέτες που έχουν γίνει σχετικά με την ανατροφή των παιδιών από τα προϊστορικά χρόνια (not).

Το αστείο είναι, ότι εκτός από τις φεμινιστικές και συνδικαλιστκές οργανώσεις (ηρεμείστε, στο εξωτερικό, δε μιλάμε για την Ελλάδα) οι μόνοι άλλοι που ζητούν άδειες πατρότητας ίσες σε διάρκεια με τις άδειες μητρότητας είναι κάτι μισογύνηδες, με το σκεπτικό ότι υπάρχει πρόβλημα "εκθύληνσης" της εκπαίδευσης των παιδιών (δεδομένου ότι περα από τις μητέρες, και οι επαγγελματίες που ασχολούνται με την ανατροφή των παιδιών -νταντάδες, νηπιαγωγοί, δασκάλες- είναι γυναίκες), δηλαδή τα παιδιά (βλέπε: τα αγόρια) δεν μαθαίνουν "αντρικές" αξίες, όπως θάρρος, τόλμη και δυναμισμό, αλλά γυναικείες, όπως δειλία, υποταγή και πονηριά.

gender trouble

2010-08-19T21:01:00.003+03:00

Λοιπόν, είμαι σε ένα δημοτικό ιατρικό κέντρο στη Μαδρίτη, όπου ένας κοινωνικός λειτουργός σημειώνει τα στοιχεία μου. Φαντάζομαι πως θα ήταν να υπήρχαν κοινωνικοί λειτουργοί στα ιατρικά κέντρα της Αθήνας. Επειδή η συγκεκριμένη υπηρεσία απευθύνεται σε μετανάστες (ας πούμε ότι υπάγομαι σε αυτή την κατηγορία) ο κοινωνικός λειοτρουργός που μου παίρνει τη συνέντευξη είναι ένας νεαρός Αφρικάνος. Όχι μαύρος Ισπανός, Αφρικάνος. Φαντάζομαι πως θα ήταν να υπήρχαν σε δημόσια ιατρεία στην Αθήνα μετανάστες κοινωνικοί λειτουργοί, για να κάνουν τους άλλους μετανάστες να νίωθουν πιο άνετα. Μπα, δεν μπορώ να το φανταστώ.

Αφου λοιπόν ο υπάλληλος μου εξηγεί ότι θα σημειώσει κάποια στοιχεία για μένα, αλλά να μην ανησυχώ είναι εμπιστευτικά, με ρωτάει ημερομηνία γέννησης (όχι δε σχολιάζει ότι δε μου φαίνεται ότι είμαι 34), ονοματεπώνυμο, το στυλό τρέχει πάνω στη φόρμα, ξαφνικά σε κάποια στιγμή μένει μετέωρο. Ο υπάλληλος μένει με το στυλό στο χέρι, σηκώνει το βλέμμα του, και όσο πιο ανέκφραστα μπορεί, με ρωτάει: "Φύλο;"

Επειδη αυτή η λέξη στα ισπανικά είναι sexo, και επειδή όλοι έχουμε μεγαλώσει με τα στερεοτυπά μας σχετικά τη σεξουαλικότητητα των νεαρών μαύρων, για μια στιγμή δεν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβα. Για αρκετές στιγμές μάλλον, γιατί και όταν κατάλαβα, δεν μπορούσα να συνειδοποιήσω ότι κάποιος με ρώτούσε εντελώς σοβαρά ποιό είναι το φύλο μου. Το κενό βλέμμα μου μάλλον ήταν ιδιαίτερα εκφραστικό, γιατί ο υπάλληλος διευκρίνισε, πάλι όσο πιο ουδέτερα μπορούσε: "'Αντρας ή γυναίκα;".

Μαλιστα. Τώρα που μου το σιγουρέψαμε, δεν ήξερα αν έπρεπε να παρεξηγηθώ, ή να χαρώ, που επιτέλους το όνειρό μου πραγματοποιήθηκε, και οι διαχωρισμοί μεταξύ των φύλων έχουν ξεπεραστεί σε τέτοιο βαθμό, που δεν υπάρχουν καν. Ή και να χαρώ που με περνάνε για άνδρα, αυτό, μη γελάσετε, είναι πηγή ικανοποίησης για αρκετές γυναίκες. Συνήθως βέβαια όταν αναφέρεται στις γνώσεις σου: π.χ. "έχεις τόσους δίσκους όσους και ένας άντρας", ή σε ικανότητες: "αλλάζεις λάστιχο σαν άντρας", "έχεις πλάκα, ούτε άντρας να ήσουνα". Οχι τόσο οταν αναφέρεται στην εξωτερική σου εμφάνιση.

"Γυναίκα;" απάντησα με αβέβαιη τρεμάμενη φωνή, παρακολουθώντας την αντίδραση του υπαλλήλου, και εξακόλουθώντας να πιστεύω ότι κάτι, κάπου, κάπως δεν είχα καταλάβει στην ερώτηση, και μπορεί να την είχα απαντήσει λάθος... Είναι και το σύνδρομο της καλής μαθήτριας που με κατατρέχει. Ο υπάλληλος αφού έκανε τικ στο σωστό κουτάκι, και επειδή μάλλον το βλέμμα μου εξακολουθούσε να ειναι σχετικά κενό, ένιωσε την ανάγκη να μου εξηγήσει: "Ξέρεις το ρωτάμε, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που είναι transgender"... Τι προχωρημένο σκέφτηκα. Και είναι όντως πολύ προχωρημένο, να κάτι άλλο που δε φανταζόμουν το ελληνικό κράτος θα είχε την ευαισθησία να εφαρμόσει.

Ομως, αν ήμουν στο παρελθόν άνδρας, που είχε ολοκληρώσει πλήρως χειρουργικά και ψυχολογικά την μεταβασή του στο άλλο φύλο, δε θα είχα αλλάξει και το ονομά μου, και την ταυτότητά μου, και άρα την αναφορά στο φύλο μου; Θα ήμουν επισήμως πλέον, και για κάθε συναλλαγή μου με το κράτος, γυναίκα. Ορίζω τον ευατό ως γυναίκα, αυτό είμαι, και αυτό το κουτάκι θέλω να τικάρω στη φόρμα. Αρα πάλι υπάρχει θέμα.

Το σκέφτηκα λοιπόν (Ισπανοί κοινωνικοί λειτουργοι, αρχίστε να σημειώνετε) και μόνος πραγματικά σωστός και ευαίσθητος στις ιδιαιτερότητες όλων τρόπος θα ήταν να υπάρχουν οι εξής επιλογές:

1.Φύλο κατα τη γέννηση
2 Φύλο την παρούσα στιγμή (Μη συμπληρώσετε αν είναι ίδιο με το φυλο κατά τη γέννηση )
3. Βρίσκομαι σε διαδικασία αλλαγής φύλου (Παρακαλώ διευκρινίσατε):
3α. από άντρας σε γυναίκα
3β. από γυναίκα σε άντρα

Φαίνεται αστείο, αλλά δεν κάνω πλάκα. Επισης στην Ισπανία, η κοινωνική ασφάλιση καλύπτει τις επεμβάσεις αλλαγής φύλου. Ετοιμαστείτε για πολύ ενδιαφέρουσες καταστάσεις.

Γενέθλια

2010-08-11T05:17:00.000+03:00

Λοιπόν αυτόν τον μήνα πέσανε πολλά γενέθλια μαζί και ήταν όλα Αύγουστο. Πρώτα ήσουν εσύ, ή πρώτα θυμάμαι εσένα, που ήσουν ασυνήθιστα φιλικός, ήδη μεθυσμένος γαρ, και με ρώτησες με νόημα αν ήθελα σου κάνω ένα δώρο, εγώ είπα ναι χωρίς να το πιστεύω, τελικά με ευχαρίστησες για το δώρο μου, που μάλλον άρεσε πιο πολύ σε εσένα παρά σε μένα, και μετά ήταν τα γενέθλια μιας φίλης μου που φιλοξενούσα και ήθελε να δει την πόλη του Δον Κιχώτη, ή μάλλον την πόλη του Θερβάντες, στην οποία πήγαμε και δεν υπήρχε ψυχή ζώσα, Αύγουστος στη Μεσόγειο γαρ, όλοι στις παραλίες και κάπου ανάμεσα ήταν τα γενέθλια μιας Αμαζόνας, που γεννήθηκε σε μια σχεδία στον Αμαζόνιο, που αλλού; Αλλά είχε και τα γενέθλιά του αυτός που μου διηγήθηκε την ιστορία της Αμαζόνας που γεννήθηκε στη σχεδία στη ζούγκλα, και που μετά κάποιος Ελβετός τη γνώρισε στη Βραζιλία, την ερωτεύτηκε και την πήρε 17 χρονών στη χώρα του – την Ελβετία. Τώρα αυτή ζει στη Μαδρίτη και μιλάει γαλλικά έχει ένα εκπληκτικό σώμα και ψάχνει για δουλειά. Αλλά δεν ανησυχώ γι’ αυτήν, αν και ίσως θα έπρεπε. Ανησυχώ για μένα, δεν ξέρω ποτέ τι να ευχηθώ στα γενέθλια.

Και ξέρεις, σε λυπήθηκα όταν ήρθαν τα γενέθλιά σου, για τις πληγές του Οιδίποδα που έχεις, για το ότι έχεις ένα χαρτί κολλημένο στον τοίχο του δωματίου σου που γράφει απλά «Εύα», για το σπίτι σου που αποκαλείς κόλαση και είναι όντως μια κόλαση, για το ότι έχεις να πας στην πατρίδα σου 20 χρόνια, για το ότι στα γενέθλια σου σε πήρε μόνο η μια από τις τέσσερις αδελφές σου, ούτε καν η μάνα σου που δεν θυμάται ποιος είσαι, για τον χρόνο που περνάει για σένα και προσπαθείς να τον καθυστερήσεις παριστάνοντας μια παρωχημένη εκδοχή του εαυτού σου. Και αρκετές φορές το πετυχαίνεις. Αλλά ούτε εσένα σε φοβάμαι, ξέρεις εσύ. Και είσαι και άντρας. Πάντα θα βρίσκεται μια χαζή να ερωτευτεί. Εμένα ναι, με φοβάμαι. Εμένα με νοιάζει ακόμα. Και δεν ξέρω τόσα πολλά. Ούτε είμαι ηθοποιός. Ούτε καν κυνική. Επιπλέον, έρχονται και άλλα γενέθλια σε λίγο. Έρχονται γενέθλια που δεν θυμάμαι ακριβώς πότε πέφτουν, όπως του πατέρα μου. Και μιας φίλης μου από το σχολείο που μετακόμισε στα 18 στην Αμερική. Όχι, δεν πλένει πιάτα στην Αστόρια, σπούδασε σε ακριβό πανεπιστήμιο. Από το σύνδρομο του μετανάστη δε γλύτωσε όμως, πάντα θέλει να βρίσκεται κοντά σε Έλληνες. Φυσικά παντρεύτηκε ‘Έλληνα. Ξέρω ότι είναι Αύγουστο τα γενέθλια της, όπως και του πατέρα μου, αλλά ποτέ δεν θυμάμαι πότε.

Ο αδελφός μου θυμάμαι πειραζόταν που ο πατέρας μου δεν θυμόταν τα γενέθλιά μας, αλλά εγώ όχι, γιατί ούτε εγώ θυμόμουν τα δικά του –του πατέρα μου. It takes one to know one, που λένε. Εγώ ξέρω λοιπόν κάποιον, ποιος είναι αυτός που με ξέρει εμένα δεν ξέρω. Και πότε είναι τα γενέθλιά του.

sorry seems to be

2010-06-30T09:41:00.003+03:00

...the hardest word, έτσι λέει η λαϊκή σοφία -και ο Elton Johnn. Εγώ αν μπορούσα να προσθέσω κάτι, θα έλεγα ότι "βοήθεια" είναι η πιο δύσκολη λέξη. Και να την πεις, και να την καταλάβουν οι άλλοι. Νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμα και οι φίλοι σου, απλώς δεν θέλουν να ξέρουν. Και είναι κατανοητό. Αλλά δεν παύει να είναι σκληρό.

Οι αμερικάνικες ταινίες είναι γεμάτες με ιστορίες για ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια, και όλοι γύρω τους είναι πρόθυμοι να τους τη δώσουν, αλλά αυτοί το αρνούνται. Σας προκαλώ να κάνετε ένα τεστ, και να πείτε στους γύρω σας ότι είστε αλκοολικοί, ναρκομανείς, καταθλιπτικοί ή οτιδήποτε αντίστοιχο. Δε θα τρέξουν να σε βοηθήσουν, όχι, το πιθανότερο είνα να σου πουν ότι είναι ιδέα σου. Βλέπετε, οι περισσότεροι άνρωθποι δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν τέτοιες δυστυχίες, ακόμα και όταν αφορούν τον καλύτερό τους φίλο, ή τον εραστή τους.

Φωνάζεις βοήθεια, με όποιο τρόπο μπορείς εσύ, και οι απαντήσεις που παίρνεις κυμαίνονται από το 'γράψτους όλους' στο 'τι θα φάμε αύριο' -αλλιώς γνωστό και ως κουκουρούκου. Ο κόσμος δεν θέλει να ξέρει ότι δεν τα βγάζεις πέρα. Και εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση τους. Θυμάμαι μια φίλη που πέρναγε μια αντίστοιχη κατάσταση, και αλήθεια, ήθελα να τη βοηθήσω, αλλά δεν ήξερα τι να κάνω. Μου φαινόταν ότι ό,τι και να έκανα, δεν είχε κανένα νόημα. Ακόμα και αν μπορούσα να είμα 24 ώρες το 24ωρο μαζί της, αυτή πάλι θα ήταν χάλια... Με θύμωνε κιόλας, γιατί σκεφτόμουν ότι δεν εκτιμάει καν την προσπάθειά μου, να είμαι μαζί της 24 ώρες το 24ώρο -σχεδόν. Και φυσικά σκεφτόμουν ότι παραπονιέται πολύ, ότι είναι αδύναμος χαρακτήρας, ότι ομφαλοσκοπεί κλπ...

Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα τελικά. Το δυστύχημα είναι ότι όταν νιώθεις αβοήθητος, όταν νιώθεις ότι θα χαθείς, ότι αν σε αφήσουν ελεύθερο θα κάνεις την μεγαλύτερη τρέλα, πραγματικά δεν μπορεί κανένας να σε βοηθήσει. Ούτε ο ευατός σου. Νιώθεις όμως ότι θα ήθελες κάποιος να σε σταματήσει. Και ίσως να γίνεσαι ο πιο ενοχλητικός άνρθωπος στον κόσμο για όσους έχουν έστω και την ελάχιστη διάθεση να σε ακούσουν, Ακόμα χειρότερα, γίνεσαι κακός και είρων. Και τελικά είναι θέμα τύχης και ίσως ενός καλόυ γιατρού (δηλαδή επίσης τύχη), τι θα γίνει με τη ζωή σου.

Οταν είχα δει την ταινία Σώσε με, μου είχε φανεί pathetic, και ακόμα μου φαίνεται, ότι μια γυναίκα ζητάει από κάποιον εραστή του απώτατου παρελθόντος να τη 'σώσει'. Μερικές φορές βέβαια, αυτό ακριβώς χρειάζεσαι, έστω για ένα βράδυ.Και αν αυτό το κάτι ή ο κάποιος δεν έρθει, πολεμάς, πολεμάς να φύγεις από εκεί...

these are the days of our lives

2010-06-12T03:53:00.009+03:00

Μερικές μέρες απλά δε σε θέλει... Θυμάμαι μια φίλη μου, που μου έλεγε: πήρα τους πάντες τηλέφωνο, κανείς δεν ήθελε να βγεί, βγήκα μόνη μου και πέρασα χάλια... έπερεπε να είχα μείνει μέσα... Παρόλο που τέτοια μοιρολατρία μου φαινόταν πάντα υπερβολική, μπορώ να πω ότι τα τελευταία χρόνια έχω αρχίσει να αλλαξοπιστώ.

Δηαλδή μπαίνεις στο μετρό και ο συρμός σταματάει κάθε πέντε λεπτά στο τούνελ (είσαι και λίγο κλειστοφοβική), φτάνεις (ακόμα πιο) καθυστερημένη στη δουλειά, το φωτοτυπικό δεν δουλεύει, ο μαλάκας του γραφείου σήμερα σε εκνευρίζει περισσότερο από κάθε άλλη φορά, δυσκολεύοντας τη συντήρηση του προφίλ καλού κοριτσιού που έχεις με κόπο καλλιεργήσει, καθώς ανακγάζεσαι να του πεις ότι είναι ένας βλάκας χωρίς ίχνος χιούμορ, δήλωση που για κάποιο λόγο αυτός παίρνει κατάκαρδα.

Μετά , γυρίζοντας σπίτι, μαζί με έναν τόνο χαρτιά που δεν πρόλαβες να δεις στην δουλειά, κουβαλάς, για είκοσι λεπτά και έναν καθρέφτη 1,40 ύψος στα χέρια, γιατί το μαγαζί απ'οπου τον αγόρασες, τελικά δεν κάνει παράδοση στο σπίτι, κινδυνεύοντας, όπως περπατάς με τον καθφέφτη στο πλάι, να αποκεφαλίσεις διάφορα παιδάκια, σε ένα συμβάν που θα ήταν και λίγο αστείο αν δεν ήταν τόσο οδυνηρά πιθανό. Φτάνεις σπίτι για να ανακαλύψεις ότι το ιντερνετ δε δουλεύει και ότι για κάποιο μυστήριο λόγο τα απελπισμένα τηλεφωνήματα που κάνεις -ακόμα και στους γονείς σου- μένουν αναπάντητα.

Αποφασίζεις να τελειώσεις τη νύχτα σου στο αγαπημένο σου μπαρ, μόνο για ανακαλύψεις ότι το μοναδικό ερωτικό ενδιαφέρον στη ζωή σου χαριεντίζεται με άλλη, που του κρατάει και το χέρι, δηλαδή μιλάμε για έρωτα. Φεύγεις οργισμένη, αλλά κοιτώντας το κινητό σου, συνειδητοποιείς ότι κανεις δε συγκινηθκε με τη δραματική έξοδό σου. Φτάνεις σπίτι, κοιτάς το μέιλ, και ούτε καν ο αόρατος άνθρωπος δεν σου έχει στείλει τίποτα. (αόρατος άνθρωπος= υπαρκτός άνθρωπος με τον οποίο φανταζόμαστε ότι έχουμε/θα μπορούσαμε να είχαμε σχέση).

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή αποφασίζεις ότι θέλεις να ακούσεις το τραγούδι του Βοσκόπουλου "Και λέω, σε τι κόσμο βρέθηκα; Δεν τον αντέχω πια, βαρέθηκα" αλλα ακόμα και το you tube αρνείται να λειτουργήσει.

Μερικές μέρες, είναι καλύτερα να μη βγαίνεις, όχι μόνο από το σπίτι, αλλά ούτε καν από το κρεββάτι σου.

Ομάδα Απο Ποιηση

2010-05-27T00:55:00.004+03:00

Βγήκε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη ο συλλογικός ποιητικός τόμος της ομάδας Απο Ποιηση.
Τα ποιήματα θα παρουσιαστούν σε ευρηματικό happening στην οδό Μαυρομιχάλη 18, τη Δευτέρα 31 Μαίου και ώρα 21:00.

Μερικά ποιήματα από τη συλλογή:

Αντιόπη Αθανασιάδου / SPLEEN

«Το χλωροφορμισμένο δειλινό»
Κυρία με πάστα στην πλατεία Κολωνακίου
Να ‘σαι νάνος
Ο Σηκουάνας όχι ο Σεν
Να σε λένε Εντίτ, Γκιλί, Νταλιντά
Να σε αποκληρώνουν
Να έχεις δικό σου τάφο
Να μην είσαι καλά στα μυαλά σου
Ένας χυμένος καφές
Ο Τσάρλι Πάρκερ
Η Οριάν Δούκισσα του Γκερμάντ
Οι αυτοπροσωπογραφίες του Ρέμπραντ
Οι τρανσέξουαλ
Η Βαρβάκειος ξημέρωμα
Η «υπό τας φιλύρας»
Η κοκαΐνη
Το αυτί του Βαν Γκογκ
Η ρωμαϊκή άνοιξη της κ. Στόουν
Να αποχαιρετάς μέρη που δεν πήγες
Να μη σε νοιάζει

Όχι ο Άντι Γουόρχολ, όχι τα σίξτις
Όχι το Μανχάταν

Ησυχία στο δρόμο
Ένα ξεχασμένο ραδιόφωνο
Ο ήλιος που λευκαίνει τον ουρανό

Λένα Καλλέργη / ΡΥΖΙ ΜΕ ΨΑΡΙΑ

Πίσω από το νηφάλιο βλέμμα σου

Βλέπω αλμυρές σταγόνες να εκτοξεύονται
Ολονυχτίες θάλασσας στα βράχια
Γενιές ψαράδων να ακμάζουν και να χάνονται
Ενώ κοπάδια μέδουσες πλέουν ακάθεκτες
Αφήνοντας νεκρούς στο βούρκο του πυθμένα.

Κι όπως μασάς αργά και καταπίνεις
Ρύζι καθησυχαστικό
Βλέπω την αγωνία του νερού
Πόσες φορές πλημμύρισε το σπίτι σου
Πόσους κουβάδες κουβαλήσατε λασπόνερα
Και νιώθω να κυλούν κάτω από την πλάτη σου
Τ' ανώφελα ποτίσματα του θερινού μεσημεριού
Και μια υγρασία επίμονη, απ'τη βαθιά σου παιδική ηλικία
Να στάζει μες στα κόκαλα.

Βρώμικο, ζωντανό νερό
Μες στο νερό μεγάλωσε το ρύζι
Μες στο νερό σκοτώθηκαν τα ψάρια.

Δεν κλαις, μα το νερό χτυπάει να φύγει
Κανένα φράγμα δεν το κράτησε για πάντα
Πού να τον πνίξει το θυμό
Που να πλυθεί και πως να ξεδιψάσει
Τρέχει απ'την αλλαγή στη μεταμόρφωση, κι εσύ
Χαμογελάς στεγνά
Και την ανάσα σου κρατάς μην ξεχειλίσεις.

Ιουλία Λειβαδίτη / ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ

Η μούσα μου με επισκέπτεται
μόνο στον ύπνο μου
και όλο σπανιότερα
τώρα τελευταία

Όταν έρχεται φέρνει
λειψά παιδικά παιγνίδια
ξέφτια περίφημων ποιημάτων
σαλιωμένα χαλίκια
από το στόμα βαριεστημένου σοφιστή
δάκτυλα που δε γίνονται άγγιγμα
μάτια που δε γίνονται βλέμμα

γκρεμίσματα και κουφάρια ποδοπαταέι
ανέμελα με τον ερχομό της
η νέα ημέρα

Πέννυ Μηλιά / ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Θάλασσα ήσυχη σα ψέμα
Δρόμοι της ειρήνης
Ξεχασμένοι απ’ τον άνθρωπο

Η θάλασσα μια γλώσσα ατόφια ελληνική
Μέλι και κοφτερό γυαλί

Εκεί που τα τρένα πηγαίνουν ακόμα
Χαλίκια, χαλίκια και βότσαλα

Σήραγγες και πορθμοί
μάτια που ανοίγουν στο χθες
πλάστιγγες της μνήμης

Δέντρα με μαύρα κορμιά
Φυλλωσιές που λιμνάζει το μάτι
Θλιμμένες κι άχρηστες πια Ακροπόλεις

Όλα ωραία, σαν Ανάσταση
Μαζί
κι είναι σα ψέμα

Κι άσε τους έλληνες περήφανους
Να κείτονται στα ρείθρα των καινούργιων αυτοκινητοδρόμων τους

Χρωστούμενοι και διαμελισμένοι
Ως αμνοί
Ποτίζουν την άνοιξη
Φρέσκιες κραυγές
Σκυροδεμένες παπαρούνες
Στην αιχμή του μεσημεριού

Other Switchblades no. 2: Strawberry Switchblades

2010-05-16T10:37:00.004+03:00

Αρκετά πιό γλυκές από τις Switchblade Symphony, όπως φαίνεται και από το ονομά τους. Αυτές τις έμαθα όταν κάποιος μουσικοφιλος μπλόγκερ με ρώτησε αν τις έχω ακούσει, λόγω ονόματος. Pop-punk, ιδιότροπο, χαρούμενο και έξυπνο. Κρίμα που έβγαλαν μόνο έναν δίσκο δεν είχαν συνέχεια, αν και φαίνεται να γνωρίζουν δόξες στο youtube.

Strawberry Switchblade was a female pop rock band formed in Scotland in 1981 by Jill Bryson and Rose McDowall, best known for their song "Since Yesterday" in 1985.

Τhey attained little more than the unenviable title of one-hit wonders, when all subsequent releases to "Since Yesterday" failed to reach the Top 50 in the UK Singles Chart. In order to pay their tax bills, the band recorded two singles solely for the Japanese market. By early 1986, the group disbanded.

Μου αρέσει πολύ η εμφάνισή τους, κάτι σαν Kate Bush meets Madonna meets Susie. Τρελοβρετανίδες όπως θα λέγαμε παλιότερα (ή ίσως λέμε ακόμα).

Gaggle / Κοπάδι (χηνών)

2010-05-05T19:48:00.004+03:00

Εικοσιδυομελής γυναικεία "art choir". 'Ονειρο ή εφιάλτης; Κάτι και από τα δύο, όπως φαίνεται.

Μόνο με φωνητικά και ντραμς (και ακόμα καλύτερα):

Big City

2010-04-18T17:18:00.000+03:00

100 χρόνια Gran Vía

2010-04-10T14:21:00.010+03:00

Tα σχέδια για τη δημιουργία της Gran Vía, ενός δρόμου που θα ένωνε διαφορετικούς αστικούς πυρήνες που ήταν διασκορπισμένοι στην Μαδρίτη, και θα αποσυμφορούσε το παραδοσιακό κέντρο της Puerta del Sol, υπήρχαν ήδη από το 1880, ενώ τα έργα τελικά ξεκίνησαν το 1910. Φέτος είναι η επέτειος 100 χρόνων από τη δημιουργία της Gran Vía, ενός δρόμου που αξιώνει νεουορκέζικο μεγαλείο, και όχι μόνο λόγω του ονόματος (gran via= μεγάλος δρόμος - αν και το όνομα λέγεται ότι είχε δοθεί ειρωνικά λόγω της μεγάλης καθυστέρης των έργων). O Δήμος της Μαδρίτης αποφάσισε να γιορτάσει τα 100 χρόνια της Gran Vía, μια ιδέα που μου φαίνεται πολύ καλή, δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι μπορείς να γιορτάσεις τα γενέθλια ενός δρόμου.

Στο πλαίσιο των διάφορων εορτασμών και εκδηλώσεων, όλα τα περιοδικά για τη Μαδρίτη (που εδώ κυκλοφορούν ως ένθετα των εφημερίδων κάθε Παρασκευή) είχαν αφιερώματα στον δρόμο, τα κτίρια του και τους ανθρώπους που ζουν εκεί.

Το εξώφυλο του Madrid 360, της ΑΒC

Το εξώφυλλο του On Madrid της El País

H Gran Vía είναι γεμάτη καταστήματα, εστιατόρια, ξενοδοχεία, κινηματογράφους και θέατρα, διασχίζοντας σχεδόν όλο το κέντρο της Μαδρίτης. Αν μπορούσα να την συγκρίνω με έναν αθηναικό δρόμο, θα έλεγα ότι ο χαρακτήρας της μου θυμίζει κάτι από Πατησίων (το κομμάτι από την Αγ. Μελετίου ως την Ομόνοια), αλλά η θέση της και τα επιβλητικά κτίρια της μάλλον την φέρνουν πιο κοντά στην Πανεπιστημιου.

Αρχιτεκτονικά η Gran Vía θεωρείται μια δημόσια έκθεση των περισσότερων των στυλ των αρχών 20ου αιώνα, από τα διεθνή στυλ αρτ ντεκό, σετσεσιονισμό, ιστορικισμό και ρασιοναλισμό, μέχρι τα σχεδόν αποκλειστικά ισπανικα plateresque και neo-mudéjar. Ενα πολύ ωραίο βίντεο του δήμου της Μαδρίτης επισημαίνει κάποια από τα πιο σημαντικά κτίρια και δίνει μια συνολική εικόνα του δρόμου:

Το Εdificio Telefónica που δείχνει και ξαναδείχνει το βίντεο, ολοκληρώθηκε το 1929 και είναι ο πρώτος ουρανοξύστης της Ευρώπης, ύψους 88 μέτρων. Φαίνεται ότι ο αρχιστέκτονάς ήταν Αμερικάνος;

Και τέλος, το κερασάκι στην τούρτα, μια σκηνή που θεωρείται εμβληματική για την Ισπανία των 1990'ς: ο πρωταγωνιστής του Abre los Ojos, σε ονειρική σεκάνς της ταινίας, βρίσκεται να περπατάει μόνος του σε μια εγκατελειμενη Gran Vía:

Δυστυχώς το βίντεο της σκηνής αυτή δεν υπάρχει πουθενά για να το ανεβάσω... Μπορείτε όμως εδώ να δείτε ένα πολύ καλό μονταζ από όλες τις εμφανίσεις της Gran Vía στο ισπανικό σινεμά:
http://www.elmundo.es/especiales/gran_via/ocio/cultura/cine.html

Γιατί να μην γίνει κάτι αντίστοιχο και για έναν αθηναϊκό δρόμο; Επίσης ποιά κτίρια, ή δρόμοι της Αθήνας έχουν παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε ελληνικές ταινίες; Εγώ μπορώ να σκεφτώ μόνο το μέγαρο του ΟΤΕ στη Βικτώρια, στο Bios+Πολιτεία του Περάκη. Αν θυμάμαι καλά ο Κιμούλης απειλεί να ανατινάξει το κτίριο αν δεν του επιτραπεί να βγάλει διάγγελμα στη δημόσια τηλεόραση. Δεν θυμάμαι βέβαια κατά πόσο ίδιο το κτίριο απεικονίζεται στην ταινία, έχω την αίσθηση ότι ελληνικό κράτος το 1987 (ούτε τώρα μάλλον) θα έδεινε τέτοια άδεια.

Πίσω στην Gran Vía, αν είστε fríkis de arquitectura, δείτε και αυτά τα λινκς

Mad world

2010-04-01T15:40:00.007+03:00

Το θέμα της μπούργκα, ή του νικάμπ, ή γενικότερα της καθολικής κάλυψης του προσώπου παίζει αρκετά στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ, ειδικά με την προσπάθεια της Γαλλίας να απαγορεύσει τη χρήση αυτών των ενδυμασιών σε δημόσιους χόρους, ή την πρόσφατη σχετική απόφαση της Βελγικής Βουλής.

Αυτή η απαγόρευση προβάλλεται ως κάτι που θα είναι καλό για τις γυναίκες αυτές, θα τις απελευθερώσει, θα βελτιώσει τη θέση τους στην κοινότητά τους, αλλά και την ένταξή τους στην ευρύτερη κοινωνία γενικότερα. Χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω τις ίσως καλές προθέσεις όσων κάνουν αυτές τις προτάσεις, θεωρώ ανησυχητική την υφαρπαγή και την επεκείμενη διαστέβλωση φεμινστιστικών αιτημάτων και την ένταξή τους σε μια βασικά εθνικιστική ατζέντα. Ξαφνικά εθνικιστές, ρατσιστές και διάφοροι τέτοιοι κόπτωνται για τα δικαιώματα των γυναικών, ενώ οι ίδιοι πιθανότατα θεωρούν ότι η δουλειά της γυναίκας είναι καταρχάς να φροντίζει την οικογενειά της, το σπίτι της, και την αναπαραγωγή του έθνους.

Οχι ότι οι μουσουλμάνες δεν έχουν σοβαρά προβλήματα, μην κοροιδεύομαστε, γιατί εδώ έρχεται η αριστερή υποκρισία, ότι "αυτοί έχουν διαφορετικά έθιμα", δεν μπορούμε να κριτικάρουμε τον πολιτισμό τους γιατί γινόμαστε ιμπεριαλιστικά γουρούνια, αποικιοράτες και άλλα τέτοια ωραία. Φυσικά και μπορούμε να κριτικάρουμε τον πολιτισμό τους, και τον πολιτισμό μας, και οποιονδήποτε πολιτισμό θέλουμε, εφόσον είμαστε σκεπτόμενοι άνθρωποι. Και εμένα μου φαίνεται σχεδόν απάνθρωπο να φοράς αυτά τα ρούχα, αλλά τελικά, αυτό είναι το προβλημά μας; Η το πρόβλημα αυτών των γυναικών;

Εχουμε αναγάγει κάτι τόσο δευτερεύον όπως η ενδυμασία σε σημαία μεταναστευτικής πολιτικής. Τα προβλήματα όλων των γυναικών του κόσμου, και περισσότερο όσων ζουν σε παραδοσιακές/πατριαρχικές κοινωνίες, είναι ο καταναγκαστικός γάμος, η άσκηση βίας, η έλλειψη πρόσβασης στην εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας, ακόμα και η στέρηση βασικών δικαιωμάτων, όπως είναι τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, τα δικαιώματα κληρονομίας, η το δικαίωμα στη σωματική ακεραιότητα. Ισως η μπούρκα και το νικάμπ να συμπυκώνουν ή να συμβολίζουν την υποταγή της γυναίκας, αλλά πιστεύω ότι είναι το τελευταίο που πρέπει να μας απασχολεί.

Με ανησυχεί ακόμα περισσότερο ότι και αυτοί που είναι κατά της απαγόρευσης, χρησιμοποιούν επιχειρήματα τα οποία τελικά, πάλι δεν αφορούν τις γυναίκες και τα προβλήματά τους. Λένε ότι το να απογορεύσεις την ολική κάλυψη είναι κατά της ελευθερίας έκφρασης, ότι είναι δικαίωμα του καθενός να φοράει ότι θέλει, ότι μπορεί να θέλουν και οι ίδιες να τα φοράνε, και φυσικά το σχετικιστικό επιχείρημα που ανέφερα παραπάνω, οτι δεν είναι η θέση μας να ανακατευόμαστε στις παραδόσεις άλλων πολιτισμών. Το θέμα όμως, είναι αλλού. Είναι ότι αυτές οι γυναίκες, για να ντύνονται έτσι, είτε το θέλουν είτε όχι, ο λόγος είναι ότι θεωρούν (αυτές ή οι άντρες τους) ότι είναι ντροπή να κυκλοφορείς με το πρόσωπο ακάλυπτο σε δημόσιους χώρους.

Εχουμε σκεφτεί, αν εφαρμοστεί ποτέ αυτή η γελοία απαγόρευση, που θα κυκλοφορούν ακριβώς αυτές οι γυναίκες; Εχουμε σκεφτεί ότι τελικά, ουσιαστικά τους στερούμε και την περιορισμένη έστω πρόσβαση που έχουν στο δημόσιο χώρο; Εστω ότι τους αναγκάζουν οι άντρες τους να καλύψουν το πρόσωπό τους, τι πιστεύουμε, ότι ξαφνικά αυτοί οι άνθρωποι θα αλλάξουν την κοσμοαντίληψή τους και θα τις αφήσουν να βγαίνουν ακάλυπτες έξω; Το πιθανότερο είναι ότι θα τις κλείσουν στα σπίτια τους, και θα τους απαγορεύσουν τις πολλές επαφές με τον έξω κόσμο. Παρόμοια είναι η θέση και των γυναικών που αυτοβούλως καλύπτουν το προσωπό τους, και νιώθουν άβολα να βγουν αλλιώς έξω, πως ξαφνικά θα αλλάξουν τις πεποιθήσεις τους και θα κυκλοφορήσουν ακάλυπτες; Πιθανών να αυτοπεριοριστούν όσον αφορά τις μετακινήσεις τους.

Δηλαδή δεν μας πειράζει που αρκετές από αυτές τις γυναίκες, ειδικά οι φτωχότερες, μένουν αγράμματες, άνεργες, έχουν ως μοναδική προοπτική επιβίωσης τον γάμο, χωρίς επιλογή ούτε καν πόσα παιδιά θα κάνουν, ή αν θα παραμείνουν παντρεμένες όταν ο γάμος τους είναι κακός, και σε γενικές γραμμές, η ποιότητα της ζωής τους εξαρτάται σχεδόν απόλυτα από τους άνδρες συγγενείς τους, και μας πειράζει που καλύπτουν το προσωπό τους; Τρομερή υποκρισία.

Τελικα πάλι οι γυναίκες γίνονται ερήμην τους, πεδίο μιας πολιτιστικής διαμάχης, η οποία μόνο σε ένα πολύ επιφανειακό επίπεδο αφορά τα δικαιώματα, τα προβλήματα και τη ζωή πραγματικών γυναικών, που ζουν και αναπνέουν αναμεσά μας.

Other Switchblades no.1: Switchblade Symphony

2010-03-22T19:22:00.007+02:00

Δεν τις ήξερα καθόλου. Τις ανακάλυψα τελείως τυχαία, από κάποιον φίλο που είχε ανεβάσει το βίντεο στο facebook. Νομίζω είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μου έχει συμβεί ποτέ στο facebook, και ένας από τους λόγους που τελικά δεν
έσβησα τον λογαριασμό μου. Συνεχίστε να ανεβάζετε βίντεο παιδιά.
Λίγο disturbing, αλλά καλο τραγούδι το Clown. Ωραίος ο ρυθμός στο συνθεσάιζερ. Αν ήμουν goth, θα ήταν ύμνος -φαντάζομαι.

Κι άλλο ένα για να φτιάξουμε ατμόσφαιρα...

Σύμφωνα με τη Wikipedia, "the band's name refers to the result of cutting up elements of classical music to mix them with harder sounds".

Παραξενιές των Ισπανών

2010-03-12T17:19:00.004+02:00

Μερικές είναι καλές, μερικές κακές, κάποιες άλλες απλα...διαφορετικές!

Οι εγκυκλοπαίδιες στο μετρό: Δεν μπορείτε να φανταστείτε το μέγεθος των βιβλίων που διαβάζουν οι Ισπανοί στο μετρό. Όρθιοι, με το ένα χέρι ελεύθερο, με τρομερό στριμωξίδι, στο ένα πόδι, χωρις κανένα χέρι ελεύθερο, το 50% περίπου τον επιβατών του μετρό μόλις μπει στο βαγόνι θα ανοίξει την τσάντα του Σπορτ Μπίλι και θα βγάλει μια γκουμούτσα, πάχους μεταξύ του Μαγικού Βουνού, του Δεκαήμερου του Βοκακίου και του Οδυσσέα, και θα αρχίσουν ατάραχοι να διαβάζουν, σαν να μην τρέχει τίποτα. Κάποιοι διαβάζουν και περπατώντας στο μετρό. Εμένα το θέμα μου είναι πως κουβαλάνε όλο αυτό το βάρος στις τσάντες τους.. χάθηκαν οι εφημερίδες, τα σταυρόλεξα, τα βίπερ νόρα, κάτι πιο φυσιολογικό τελοσπάντων; Υποσημείωση: ο Stieg Larsson κάνει θραύση, και πιστεύω ένας λόγος είναι ακριβώς ότι τα βιβλία του είναι τεράστια.

Οι ουρές... το είχα διαβάσει σε έναν οδηγό, αλλά δεν το είχα πιστέψει... Οι Ισπανοί λατρεύουν τις ουρές. Αν δηλαδή υπάρχουν δύο ταμεία, στο ένα δεν περιμένει κανένας και στο άλλο υπάρχει μια ουρά δύο φορές γύρω από το τετράγωνο, εκεί θα πάνε να στηθούνε. Η πιο καταπληκτική ουρά που έχω δει είναι για το Prado Σαββατοκύριακο στις ώρες που είναι δωρεάν, πιστεύω πρέπει να μπει στο βιβλίο ρεκόρ Γκίνες. Στην κυριολεξία πιάνει πέντε-έξι τετράγωνα, και μιλάμε για μεγάλα τετράγωνα. Η πιο κουφή, είναι αυτή που κάνουν στη στάση των λεωφορείων...ναι, σχηματίζουν ουρά περιμένοντας το λεωφορείο. Εγώ δεν το είχα καταλάβει, και την πρώτη φορά που έφυγα από τη "θέση" μου για να δω μια βιτρίνα, όταν γύρισα, η κυρία πού ήταν πίσω μου και είχε προχωρήσει μου είπε "perdon" και μου ξανάδωσε τη θέση μου. Αυτό πιστεύω δεν θα έπαιζε ποτέ στην Ελλάδα, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά όταν το λεωφορείο αργεί μισή ώρα και έχουν μαζευτεί 500 άτομα στην στάση, είναι λίγο δύσκολο να κάνεις ουρά. Πάντως πρέπει να επισημανθεί αυτό, οι Βρετανοί δεν πιάνουν μπάζα στο queuing μπροστά στους Ισπανούς.

Οι χαιρετούρες. Hola, hola και πάλι hola οπουδήποτε και να δεις τον οποιονδήποτε, και μετά hasta luego, επίσης οποτεδήποτε φεύγεις από οπουδήποτε. Και αυτό περιλαμβάνει το ταξί, το ασανσέρ σε μια εταιρία, την καφετέρια, το μπαρ, το μαγαζί με ρούχα που μπήκες να ρίξεις μια ματιά και έφυγες σε πέντε λεπτά, τον τύπο που μοιράζει φυλλάδια, τον άστεγο της γειτονιάς σου, τον ταμία σε οποιοδήποτε μαγαζί, τους φύλακες σε ένα κτίριο που επισκέπτεσαι, την κοπέλα με την οποία περιμένετε μαζί στις τουαλέτες ενός μπαρ κλπ κλπ. Ευγενικό είναι, δε λέω, αλλά το hasta luego (κάτι σαν 'τα λεμε αργότερα΄) τι το θέλουν; Αφού δεν προκειται να τους ξαναδείς, ειδικά τους ταξιτζήδες δηλαδή. Στην Βαρκελώνη επίσης χαιρετάνε σαν τρελοί, αλλά όταν φεύγουν λένε adios, που μου κάνει κάπως πιο νορμάλ.

Τα σταυρωτά φιλιά στο μάγουλα. Νομίζαμε ότι εμείς οι Ελληνες φιλιόμαστε, αλλά όχι αγαπητοί. Εμείς φιλιόμαστε όταν βλέπουμε κάποιο φίλο μας, εδώ φιλιούνται όλοι με όλους. Δεν θα το εξηγήσω παραπάνω, να σας πω απλά ότι κεραιάς που ήρθε μια μέρα να μου φτιάξει την τηλεόραση με φίλησε όταν μπήκε μέσα. Εντάξει, είχε έρθει συστημένος από ένα κοινό φίλο, αλλά και πάλι....

Σου δίνουν την απόδειξη στο χέρι. Εντάξει, μιλάμε για τρομερή λεπτομέρια, αλλά μου έχει κάνει εντύπωση. Στην Ελλάδα στη βάζουν στη σακούλα, εδώ θα σου βάλουν τα πράγματα στη σακούλα, θα σου δώσουν τα ρέστα και μετά την απόδειξη, χέρι με χέρι. Γενικώς έχω παρατηρήσει ότι υπάρχουν αρκετές διαφορές από χώρα σε χώρα στο πως γίνονται οι συνάλλαγες, παράδειγμα σε μερικές χώρες ποτέ δεν σου δίνουν λεφτά στο χέρι, στα αφήνουν πάντα στον πάγκο ή στο σχετικό "πιατάκι".

Τραγούδια όπως αυτό εδώ: Mi novio es un zombie...από την Alaska, μεγάλη σταρ στην Ισπανία. Θεοί. Τι να μας πει η Lady Gaga...

To πιο αστείο spanglish που έχω ακούσει -so far

2010-03-07T16:33:00.006+02:00

Si tú cambias te cerebro, dímelo.

Μετάφραση στα ελληνικά: Αν αλλάξεις εγκέφαλο, πέστο μου.

Τι ήθελε να πει ο Άγγλος-υποθέτω: If you change you mind, let me know.

youtube killed the (...) star

2010-03-03T18:35:00.006+02:00

Υποσχέθηκα ότι θα έγραφα ένα κανονικό ποστ, αντί να βάζω τραγούδια από το youtube, και το κανονικό μου ποστ θα είναι για το youtube.

Πιστεύω ότι το youtube θα είναι η επόμενη επανάσταση στο πως ακούμε μουσική. Ισως θα είναι και μεγαλύτερη επανάσταση από το mp3 downloading/sharing. Δεν ξέρω πως θα γίνει και τι θα σημάνει ακριβώς αυτό: το γεγονός είναι ότι αυτή τη στιγμή, το youtube είναι το πιο μεγάλο και προσβάσιμο jukebox του κόσμου. Ο κόσμος δεν χρησιμοποιεί το youtube μόνο για να βλέπει βίντεο, αλλά και για να ακούει τραγούδια, απόδειξη το ότι πολλά τραγούδια είναι ανεβασμένα χωρίς να υπάρχει καν βίντεο, ή με αυτοσχέδιο βίντεο. Εξάλλου είναι πολύ πιο απλό και γρήγορο, όταν θες να ακούσεις κάτι, απο το να το ψάξεις στο ίντερνετ και να το κατεβάσεις, ή ακόμα-ακόμα και να το ψάξεις στον δικό σου υπολογιστή να το βρείς, να μπεις στο youtube και να δακτυλογραφήσεις το όνομα του τραγουδιού. Επιπλεόν, και δεν ξέρω αν αυτό ειναι δική μου μόνο ιδιαιτερότητα (λόγω γενιάς MTV) καινούρια/άγνωστα τραγούδια ακούγονται πιο εύκολα όταν τα συνοδεύει και εικόνα. Να μην αναφέρω και τα άπειρα live ή τις τηλεοπτικές εμφανίσεις μουσικών που υπάρχουν στο youtube.

Κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει το μέλλον καθώς η εικόνα και ο ήχος στο youtube θα βελτιώνονται, οι ταχύτητες θα αυξάνονται και ο κόσμος θα ανεβάζει όλο και περισσότερα τραγούδια. Ισως να μη γίνει ποτέ ο πρωταρχικός τρόπος να ακούμε μουσική, αλλά σίγουρα θα γίνει η κατεξοχήν πύλη για την πρώτη επαφή με όλα τα μουσικά πράγματα.

Σε πολλά μέρη που παίζεται μουσική ημι-ανεπίσημα (στο γραφείο, σε μικρά μπαρ, φαγάδικα κλπ) ο αυτοσχέδιος dj παίζει πλέον μουσική όχι από αρχείο που έχει στον υπολογιστή, αλλά κατευθείαν από το youtube. Τέλος, η πρώτη κίνηση των περισσότερων από εμάς, όταν μαθαίνουμε για ένα νέο συγκρότημα, είναι να μπούμε στο youtube και να ψάξουμε κάποιο βίντεο. Αντε, ίσως αφού έχουμε ρίξει και μια ματιά στο allmusic.com.

La Bruja

2010-02-23T21:41:00.003+02:00

Εντάξει που θα πάει, θα γράψω και κάνονικό κείμενο κάποια απο αυτές τις ημέρες...

Η Lila Downs είναι ίδια η Fida Kahlo εδώ, γεγονός που κάποιος μου είπε ότι εξηγείται από την παρόμοια καταγωγή τους (μεξικάνικη + ευρωπαϊκή). Εμένα μου φαίνεται ότι το κάνει και κάπως ηθελημένα, κάτι σαν chanelling. Επίσης η άλλη τραγουδίστρια λέγεται Eugenia León και παραβρέθηκα σε οργίλη συζήτηση μεταξύ Μεξικάνων, κατά πόσο είναι πραγματικά λαϊκή τραγουδίστρια, ή τραγουδίστρια που ακούν μόνο οι "αστοί" (burgeses!). Είναι εκπληκτική πάντως και το τραγούδι υπέροχο, σχεδόν συγκινητικό.

Τα σχόλια κάτω από το τραγούδι στο youtube, θυμίζουν αντίστοιχα σε ελληνικά -ιδιαίτερα κρητικά- τραγούδια (τέτοια τραγούδια βγάζει μόνο η Ελλάδα ρε/ viva México cabrones)... Αναρωτιέμαι αν οι Γάλλοι γράφουν παρόμοια σχόλια για τραγούδια του Jacques Brel...

Paquita la del Barrio

2009-12-19T14:15:00.006+02:00

Από τις ειδήσεις

Paquita La del Barrio admitted that she has performed for druglords in Mexico. " I have worked (for drug-traffickers). One does not realize until after the fiesta begins", the interpreter and composer commented. " They are a very educated people, my respect for them (...) Work is work ", she added.

Γενικότερα

Paquita La del Barrio is the stage name of Francisca Viveros Barradas, Mexican singer of the ranchero genre and other traditional Mexican styles.

Her songs speak often against the Mexican machista culture, which has made her very popular, especially with female audiences. Her catch-phrase, used often in her songs is "¿Me estás oyendo, inútil?". She is considered to be the "Reina del Pueblo" or "La Guerrillera del Bolero".

"¿Me estás oyendo, inútil?" ... τελειο!

Τι να πω, μοιάζει με Ελληνίδα θεία, θα μπορούσε κάλλιστα να τραγουδάει σε αντίστοιχα ελληνικά πανηγύρια, αλλα υπαρχει αντίστοιχη στην Ελλάδα;; Μου αρέσει που ειναι ειλικρινής.

tres veces te engañé
la primera por coraje
la segunda por capricho
la tercera por placer

off to never-never land

2009-12-09T23:14:00.008+02:00

H ταινία Grey Gardens είναι ένα ντοκιμαντέρ των αδελφών Mayles* γυρισμένο το 1975. Θέμα του ντοκιμαντέρ είναι η ζωή δύο γυναικών, μητέρας και κόρης, ξεπεσμένων αριστοκράτισσων που ζουν στην ερειπωμένη επαύλη τους στο Hamptons. H έπαυλη ονομάζεται Grey Gardens, από το χρώμα των αμμόλοφων, των τσιμεντένιων τοίχων που περιτριγύριζαν τους κήπους και της ομίλχης από την κοντινή ακτή· οι δύο γυναίκες ονομάζονται Edith 'Big Edie' Bouvier Beale και Edith 'Little Edie' Bouvier Beale. Αν σας θυμίζει κάτι το επίθετο, ναι, ειναι συγγενείς της Jackie Bouvier-Kennedy-Onassis, θεία και ξαδέλφη αντίστοιχα.

Οι σκηνοθέτες ενδιαφέρθηκαν να γυρίσουν το ντοκιμαντέρ όταν διαβάσαν στις εφημερίδες ότι ο δήμος σκόπευε να γκρεμίσει το Grey Gardens και να εξώσει τις δύο κατοίκους του, κατόπιν παράπονων των γειτονων ότι η εγκατάλειψη και τη βρωμιά που επικρατούσαν γύρω και μέσα στην επαύλη, αποτελούσαν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Κατόπιν παρέμβασης της Jackie, η οποία έδωσε κάποια λεφτά για να καθαριστεί και να συντηρηθεί κάπως η έπαυλη και οι κήποι, οι δύο γυναίκες τελικά κράτησαν το σπίτι τους. Και δέχτηκαν την επίσκεψη των αδελφών....

Το ντοκιμαντέρ είναι σαν τα σωστά παιδικά παραμύθια: μαγευτικό και ταυτόχρονα αληθινά τρομακτικό. Το Grey Gardens είναι το παλάτι που σταμάτησε στο χρόνο· τα φυτά, τα δέντρα και τα ζώα συνέχιζoυν να ζουν και να μεγαλώνουν, ενώ οι παλατιανοί έχουν παγώσει στις κινήσεις που έκαναν τη στιγμή που σταμάτησε ο χρόνος. Ετσι και οι δυο Edies, 79 και 58 χρονών, ζουν γύρω από ένα πλήρες χάος πραγμάτων και αναμήσεων, συσωρρευμένο χρόνια τώρα, αναπαράγοντας ad infinitum μια εφηβική σχέση μητέρας-κόρης. Είναι συναρπαστικό να τις βλέπεις να αδιαφορουν για τα πάντα γύρω τους, ενώ ακούν τραγούδια του 30 από το ραδιόφωνο, τσακώνονται για το ποια έχει καλύτερη φωνή, βράζουν καλαμπόκι σε μια κατσαρόλα δίπλα στο κρεβάτι, ταίζουν τα ρακούν στη σοφίτα με φέτες τόστ, κάνουν ηλιοθεραπεία στη βεράντα, κοιτάνε παλιές φωτογραφίες, συζητάνε για τους εραστές τους -πάντα μαλώνοντας.

Και οι δύο γυναίκες είναι έντονες προσωπικότητες, αλλά η μικρή Edie είναι η σταρ του ντοκιμαντέρ, πρώτον για τις αλλόκοτες, σχεδόν ποιητικές φράσεις της , και δεύτερον για τα ρούχα (revolutionary dresses) που φοράει. Το όνειρό της -και πηγή των διαφωνιών με τη μητέρα της- ήταν να γίνει ηθοποιός, και πραγματικά είχε το σώμα, το πρόσωπο και το στυλ για το επάγγελμα. Παρόλα αυτά, το κάλεσμά της ήταν μάλλον η μόδα, τα ρούχα που φοράει και κυρίως ο τρόπος με τον οποίον τα φοράει και τα συνδυάζει είναι πραγματικά απίστευτος. Δεν μπορώ να φανταστώ πολλές γυναίκες που θα μπορούσαν να βάλουν μια πετσέτα στο κεφάλι, ένα πουλόβερ και την φούστα τους ανάποδα, δεμένη με παραμάνες, και να φαίνονται κομψές. Η γυναίκα είναι fashion icon, σε κάθε σκηνή εμφανίζεται με διαφορετική αμφίεση, και κόβω το κεφάλι μου ότι πολλοί σχεδιαστές έχουν αντιγράψει το στυλ της. Αν σας ενδιαφέρει η μόδα, πρέπει να δείτε την ταινία για αυτό τον λόγο και μόνο. Στη σκηνή που τη δείχνει να διακοσμεί ένα δωμάτιο με απομεινάρια διάφορων αναμνηστικών, φαίνεται ότι θα μπορούσε να γίνει εικαστικός καλλιτέχνης, αν είχε ζήσει σε άλλες εποχές - ή σε μια άλλη οικογένεια.

Η κατάσταση της έπαυλης είναι θα σοκαριστική για τους περισσότερους θεατές, καθώς επικράτει σχεδόν πλήρης εγκατάλειψη και αδιαφορία για τους αρκετούς από τους γνωστούς κανόνες υγιεινής. Αυτή όμως η αντισυμβατικότητα είναι που κάνει τις πρωταγωνίστριες γοητεύτικές -και τρομακτικές. Είναι ενδιαφέρον ότι οι μισοί απ'οσους έχουν δει την ταινία πιστεύουν ότι πρόκειται για δύο τρελές που θα έπρεπε να είναι έγκλειστες κάπου, ενώ οι υπόλοιποι τις βλέπουν ως σύμβολα μιας ρομαντικής, απελευθερωμένης, εξω-κανονικής ζωής. Η αλήθεια είναι μάλλον κάπου στη μέση. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το γεγονός ότι είναι πλούσιες τους έδωσε τη δυνατότητα να ζουν όπως θέλουν, αλλά η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσει κάνεις το υπέροχο σπίτι, οι δύο γυναίκες ζουν πια μέσα στη φτώχεια. Αυτό που ίσως να τους έχει δώσει η ταξική τους καταγωγή, είναι μια η στάση αποστασιοποιημένης, και μερικές φορές ειρωνικής αδιαφορίας για τον κόσμο έξω από τον δικό τους.

To ντοκιμαντέρ θα μπορούσε να γίνει ένα freak show, αλλά οι σκηνοθέτες καταφέρνουν και κρατάνε τις ισορροπίες και τις αποστάσεις τους, αναδεικνύοντας την περιπλοκότητα της κατάστασης, χωρίς να ευτελίζουν το θέμα τους. Τα αστεία κομμάτια της ταινίας είναι αβίαστα, και πιστεύω σε μεγάλο βαθμό με συνενοχή των πρωταγωνιστριών, οι οποίες μπορεί να ήταν ελαφρώς βαρεμένες, αλλά ήταν ταυτόχρονα έξυπνες και γεννημένες performer. Σε κάποια σημεία οι διαπληκτισμοί μητέρας-κόρης γίνονται κουραστικοί, αλλά σαν σύνολο η ταινία παραμένει ενδιαφέρουσα και προκλητική. Αν την ψάξετε, θα την βρείτε για κατέβασμα...προτείνω να κατεβάσετε και υπότιτλους...

*Εχουν γυρίσει το Gimmie Shelter, το Monterey Pop, και το When We Were Kings.

Parole parole parole

2009-12-01T01:22:00.006+02:00

Έχει πλάκα πόσο διαφορετικά χρησιμοποιούνται παρόμοιες λέξεις σε κάθε χώρα. Ειδικά οι Ισπανοί χρησιμοποιούν πάρα πολλές ελληνικές λέξεις στην καθημερινότητά τους. Δεν είμαι ο Portokalos, αλλά έχω διαβάσει ότι στα ισπανικά, οι περισσότερες ξένες λέξεις που χρησιμοποιούνται προέρχονται από τα ελληνικά, και όχι από τα αραβικά, όπως νομίζουν αρκετοί Ισπανοί. Πιστεύω ότι βοηθάει και η ομοιότητα στην προφορά, δηλαδή που αλλού θα ακούγατε τις λέξεις féretro και omilía; Αλλά η πλάκα είναι επίσης με λατινογενείς λέξεις που έχουμε δανειστεί εμείς, και φυσικά με τις διάφορες προσφωνήσεις.

Για να ξεκινήσω από τις προσφωνήσεις, εδώ υπάρχει μεγάλη ποικιλία. Στην Ελλάδα τι λέμε: ψηλέ, φίλε, μεγάλε, ... αυτά νομίζω. Εδώ λένε chavál, brujo, tío, hombre, hermano, varón, niño, pequeño, guapo κ.α. Αυτό που μου αρέσει πολύ, είναι ότι χρησιμοποιούνται οι αντίστοιχες εκφράσεις και για τις γυναίκες. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ, αλλά εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε συντροφικές / φιλικές προσφωνήσεις για τις γυναίκες... Μόνο γκομενικές. Δηλαδή δεν λέμε μεγάλη, ψηλή, φίλη... εδώ το λένε, και οι άντρες στις γυναίκες και οι γυναίκες μεταξύ τους. Εγώ το πιο συντροφικό που θυμαμαι να φωνάζω τις φίλες μου ήταν "μαλάκα" σε διακοπές στις Κυκλάδες όταν ήμουν είκοσι. Από αυτά που με φωνάζουν στην Ισπανία, το tía ειδικά με τρελαίνει, δεν ξέρω γιατί, είναι αρκετά μάγκικο, συνήθως μου το λένε πωλήτριες στα μαγαζιά, μου αρέσει πόλύ. Μάλλον με κάνει να νιώθω πολύ νέα και μέσα στα πράγματα. Και το guapa φυσικά μου αρέσει, φυσικά, σε ποιόν δε θα άρεσε. Θυμίζει λίγο το 'love' που λένε οι Βρετανοί, αλλά πιό ωραίο.

Όσο για παρόμοιες λεξεις, λατινικής ή ελληνικής προέλευσης... Οι σερβιέτες λέγονται compresas, και οι χαρτοπετσέτες servietas. Sábanas είναι τα σεντόνια... μπρρ... Όταν νοίκιαζα σπίτι, είχα μια μακρά συζήτηση με τους ιδιοκτήτες σχετικά με τα σεντόνια. Αυτοί έλεγαν, δεν σου έχουμε αφήσει σάμπανας, γιατί ξέρουμε, ότι ο καθένας θέλει να έχει τα δικά του σάμπανας και όχι ξένα σάμπανας, εσύ έχεις φέρει τα δικά σου σάμπανας;

Ξένες γλώσσες

2009-11-23T20:58:00.010+02:00

Λοιπόν ειμαι στην Ισπανία. Όπου όλοι μιλάνε (μόνο) ισπανικά. Αλλά αυτό θα το αναλύσω αργότερα. Πρώτη πολιτισμική διαφορά που παρατήρησα το καλοκαίρι που πρωτοέφτασα: εδώ δεν κάνουν πεντικιούρ/μανικιούρ. Συγγνώμη, αλλά το πεντικιούρ/μανικιούρ είναι ένα από τα κολλήματά μου. Επίσης αναπτύσσω μια θεωρία, σύμφωνα με την οποία, όσο περισσότερο έχει εμπεδωθεί η ισότητα των φύλων σε μια χώρα, τόσο πιο απλά βάφονται/ντύνονται οι γυναίκες.

Εδώ λοιπόν οι κοπέλες κυκλοφορούν με τα νυχάκια τους άβαφα, και όταν είναι βαμμένα φαίνεται ότι πρόκειται για χειροποίητο βάψιμο, ενώ τα χρώματα είναι κυρίως αποχρώσεις του μαύρου και του καφέ. Επίσης παρά την τρομερή ζέστη (nueve meses de invierno y tres meses de infierno λένε για τη Μαδρίτη) οι μισές φοράνε κλειστά παπούτσια και αρκετές αθλητικά, ακόμα και με φούστα. Ακούω τις fashion-conscious φίλες μου να ανατριχιάζουν, αλλά έτσι είναι τα πράγματα, εδώ ο κόσμος είναι χύμα.

Άλλη γυναικεία/ πολιτισμική διαφορά: τα θύματα οικογενειακής βίας, ή πιο απλά οι
γυναίκες που δολοφονούνται από πρώην/νυν φίλους ή συζύγους, αναφέρονται από τα περισσότερα ΜΜΕ ως θύματα του "machismo" ή της "violencia de genero". Μάλιστα μετρούν τα θύματα, νομίζω είμαστε στο 50ο για φέτος. Δεν ξέρω πως μεταφράζεται η violencia de genero, και μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι δεν μεταφράζεται**, πάντως βρίσκω σωστούς τους Ισπανούς που δίνουν μια πολιτική διάσταση σε ένα πρόβλημα που στην Ελλάδα (και σε άλλες χώρες) παρουσιάζεται αποκλειστικά ως προσωπικό πρόβλημα του θύτη ή του ζευγαριού.

Όχι ότι όλα είναι τέλεια για τις γυναίκες εδώ, οι Ισπανοί είναι ένα περίεργο μείγμα συντηρητισμού (εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας έχει μια φορά την εβδομάδα θρησκευτικό ένθετο, το φαντάζεστε αυτό;) και προοδευτισμού, δεν μπορώ να πω ότι τους έχω καταλάβει ακόμα.

Κατα τ'αλλα πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί ήρθα εδώ. Δεν είχα επιλέξει τη χώρα, αλλά είχα επιλέξει να φύγω από την Ελλάδα. Ακουγεται περιπετειώδες, και έτσι το θεωρούσα και εγώ. Αλλά, όπως λέει και ένας φίλος μου σε παρόμοια κατάσταση: τι νόημα έχει όλη αυτή η αναστάτωση τελικά; Νομίζεις ότι δεν σε κρατάει τίποτα στη χώρα σου επειδή δεν έχεις κάποιον, κ΄ επειδή όλοι οι φίλοι σου είναι παντρεμένοι με παιδιά, αλλά δεν είνα έτσι. Πρώτο πρόβλημα, η επικοινωνία και η γλώσσα. Περιττό να πω ότι μετά από την εμπειρία εγκατάστασής μου εδώ, η οποία φυσικά ήταν απόλυτα ελεγχόμενη και είχα βοήθεια, αλλά όπως και να είναι είχε τις δυσκολίες της, θαυμάζω απεριόριστα τους μετανάστες που καταφέρνουν και βρίσκουν δουλειά και σπίτι, βάζουν τηλέφωνο, συνεννοούνται με τον διαχειριστή, τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, με την τράπεζα, την εφορία, το σούπερ μάρκετ, και που γενικώς φτιάχνουν μια ζωή σε χώρες την γλώσσα των οποίων δεν γνωρίζουν και οι οποίες δεν τους βλέπουν και με μεγάλη αγάπη.

Εγώ αν και ξέρω ισπανικά, νιώθω σχεδόν ανίκανη να τα μιλήσω. Φταίει η τελειομανία μου, προτιμώ να μην πω τίποτα από το να πω κάτι λάθος, και επίσης η αμηχανία μου. Νομίζω ότι όταν μιλάμε μια ξένη γλώσσα, αναδυκνύονται τα προβλήματά επικοινωνίας που ούτως ή άλλως έχουμε. Πάντα ένιωθα πολύ άβολα στα μαγαζιά όταν πρέπει να ζητήσω κάτι, πόσο μάλλον τώρα που πρέπει να το ζητήσω σε μια ξένη γλώσσα, και που ξέρω ότι θα το πω και λάθος. Το ίδιο και με αυτό που λέμε "ψιλοκουβέντα", με δυσκολεύει και στα ελληνικά. Απλά στα ελληνικά έχω βρει κάποιες στάνταρ εκφράσεις (αλήθεια; τρομερό... μη μου πεις... ωραία! μπράβο! πολύ ενδιαφέρον!)που είναι αρκετά κοινωνικά αποδεκτές. Εδώ προτιμώ, όχι προτιμώ, αναγκάζομαι να μην μιλήσω. Εχω γίνει ένα είδος ημιμουγκού, με αποτέλεσμα πολλοί να με ρωτάνε στη μέση μιας κουβέντας, αν καταλαβαίνω τι μου λένε. Εγώ γνέφω πως ναι, και έχω απομνημονεύσει (και τσεκάρει για ορθογραφία/συνατικτικό/κοινωνική απόδοχή) την φράση: "τα καταλαβαίνω όλα, ξέρω ισπανικά, απλώς έχω ξεχάσει να τα μιλάω". Αλλο δράμα και αυτό να τα καταλαβαίνεις όλα και να μη σε πιστεύουν. Ο τεχνικός της τηλεόρασης είδε τις ισπανικές εφημερίδες στο τραπέζι του σαλονιού και με ρώτησε με κατανοήση: "προσπαθείς να μάθεις ισπανικά, ε;".

Φαντάζομαι, ή ελπίζω ότι είμαι σε μια φάση όπως τα μωρά που ακούν, ακούν, δεν μιλάνε, οι γονείς πάντα ανησυχούν ότι αργούν υπερβολικά να μιλήσουν, και όταν αρχίσουν να μιλάνε, δεν σταματανε. Κάπως έτσι.

**update: μεταφράζεται τελικά, ως "έμφυλη βία", λάθος μου

Δεν πήγα σε μια συναυλία

2009-11-08T12:55:00.004+02:00

Μια φίλη μου μου πρότεινε να πάμε σε μια συναυλία των Cabra Mecanica, τους οποίους δεν ήξερα καθόλου, αλλά απ'ότι κατάλαβα ήταν πολύ δημοφιλείς στην Ισπανία. Ήταν, γιατί αυτή η συναυλία στην οποία θα πηγαίναμε ήταν αποχαιρετιστήρια, ο τραγουδιστής φεύγει για να φτιάξει άλλο συγκρότημα.

Τελοσπάντων, η συναυλία ήταν τελικά sold out, και δεν πήγαμε ποτέ. Προκειμένου να ενημερωθώ όμως, είχα δει κάποια πράγματα στο youtube. Δεν μπορώ να πω ότι εμβάθυνα, βασικά είδα τα τραγούδια που μου είχε προτείνει η φίλη μου. Και πιο πολύ απ'όλα μου άρεσε το La lista de la compra, δείτε το παρακάτω:

Το τραγούδι ήταν τρομερή επιτυχία το 2001, και είναι απίστευτα κολλητικό, απορώ πως δεν έγινε επιτυχία και στην Ελλάδα. Δεν τους έχω ακούσει καθόλου στο ελληνικό ραδιόφωνο, ούτε καν στον Κόσμο, που παίζει πιο πολλά ισπανικά τραγούδια κι απ'το κρατικό ισπανικό ραδιόφωνο. Ίσως να τους έχουν παίξει και εγώ να έχασα κάτι, δεν ξέρω.

Αλλο ωραίο τραγούδι των Cabra Mecanica είναι το Felicidad. Μου φαίνονται κάτι σαν Manu Chao με αίσθηση του χιούμορ (tú que eres tan guapa y tan lista/ tú que te mereces un príncipe, un dentista). Βέβαια για να καταλάβεις μερικούς στίχους χρειάζεσαι κάτι σαν urban dictionary, μιας και είναι εντελώς slang. Διάβασα μια συνέντευξη του τραγουδιστή όπου έλεγε ότι στους Cabra Mecanica χρησιμοποιούσε σε σημείο παρωδίας τη μαδριλένικη προφορά και slang...ειδικά της περιοχής Lavapiés, που είναι μια λαϊκή συνοικία της Μαδριτής. Εμένα μου έκανε η προφορά του για νότια Ισπανία, αλλά ¿yo qué sé?

Πήγα σε μία συναυλία

2009-10-31T15:15:00.004+02:00

Όταν διάβασα ότι οι Agent Ribbons είναι ένα συγκρότημα freak-folk*, bursesque-punk, και είδα τη φωτογραφία τους, σκέφτηκα ότι θα ήθελα να πάω να τις δω. Ξεκίνησα λοιπόν μια Κυριακή με τον χάρτη ανά χειράς, έφτασα στην συναυλία με μιάμιση ώρα καθυστέρηση (είναι απίστευτο, αλλά καταφέρνω να στήνω στα ραντεβού ακόμα και τον ευατό μου), πλήρωσα 10 ευρώ στην είσοδο και μπήκα σε ένα υπόγειo. To μέρος ήταν σαν το ΑΝ, μόνο το 1/5 σε μέγεθος.

Εξεπλάγην λίγο όταν αντί για κορίτσια με φούξια μαλλία και vintage φορέματα είδα δύο μαντράχαλους, καταιδρωμένους, γυμνούς από τη μέση και πάνω να παίζουν heavy metal. Η πρώτη μου σκέψη ήταν, ΑN... heavy metal... I'm getting too old for this. Ήμουν σίγουρη ότι είχα μπει στο λάθος μαγαζί, ή ότι είχαν ακυρωθεί οι Agent Ribbons και έπαιζαν κάποιοι άλλοι. Με την γνωστή κοινωνικότητα που με χαρακτηρίζει δεν υπήρχε περίπτωση να ρωτήσω κάποιον τι έχει συμβεί, οπότε αποφάσισα να κάτσω, έστω για μια μπύρα. Τελικά οι ημίγυμνοι, ιδρωμένοι μαντράχαλοι δεν ήταν τόσο κακοί, τους λένε Za, και ήταν support στις Agent Ribbons. Η πλάκα ήταν ότι άλλαζαν συνέχεια όργανα, δεν ξέρω αν ήταν από άποψη, ή αν απλά τους έλειπε κόσμος από το συγκρότημα. Πάντως ο κιθαρίστας έπαιξε και τρομπέτα, ο ντράμερ αρμόνιο, μετά ο κιθαρίστας τύμπανα, μετά ο ντράμερ άρπα...Ήταν σαν λίγο σαν να βλέπεις μουσικές καρέκλες, μόνο που αυτοί που κάθονταν στις καρέκλες, έπαιζαν και τη μουσική. O πιο πετυχημένος συνδυασμός ήταν η τρομπέτα με τα ντραμς, αρκετά εξωτικό.

Μετά βγήκαν οι Agent Ribbons, το ωραίο στις συναυλίες άσημων συγκροτημάτων σε μικρά μέρη είναι ότι πριν και μετά τη συναυλία τα μέλη των συγκροτημάτων κάθονται δίπλα σου και συζητάνε με διάφορους, μετά τους βλέπεις να ανεβαίνουν και να ρυθμίζουν ας πούμε το ύψος της καρέκλας στα ντραμς και να διαβάζουν το play list, το οποίο είναι συνήθως προχειρογραμμένα, βιαστικά σκισμένα κομμάτια χαρτί. Τελοσπάντων, βγήκαν οι Agent Ribbons και ήταν πραγματικά καλές. Απ'οτι είδα στο myspace τους από την Ευρώπη έχουν κάνει μόνο περιοδία στην Ισπανία, πρέπει κάποιος να τις πει να έρθουν στην Ελλάδα, στοιχηματίζω ότι θα γίνει χαμός στο Bios. Έχουν μερικά ωραία τραγούδια, έξυπνους στίχους και πολύ καλή σκηνική παρουσία. Η τραγουδίστρια στην αρχή έκανε ένα μίνι μουσικοχορευτικό νούμερο με ένα ομπρελίνο, και ήταν γενικώς τρισχαριτωμένη, αλλά όλα τα λεφτά ήταν η βιολονίστρια η οποία είχε ένα απίστευτο στυλ: ανέκφραστο πρόσωπο, νεκρό βλέμμα και ρομποτικές στακάτες κινήσεις. Είμαι σίγουρη ότι πέρναγε τέλεια. Συνοπτικά, αυτό που λέγαμε και παλιότερα, τρελοαμερικανες. Εδώ ένα κλιπάκι τους από το youtube, από τα πιο ξεσηκωτικά τραγούδια που παίξανε:

Για κάτι πιο μελωδικό και με καλύτερο ήχο, ακούστε αυτό, The boy with the wooden lips:

Στο site τους αναφέρουν μεταξύ των επιρροών τους τους Breeders (surprise, surprise). Για να είμαι ειλικρινής θα περίμενα να ανέφεραν και τους Belly, το συγκρότημα της Tanya Donelly. Γράφουν επίσης για ένα ντοκιμαντέρ, το Grey Gardens, για οποίο θα αφιερώσω ένα επόμενο ποστ.

Αυτός είναι ο τύπος του συγκροτήματος στο οποίο θα ήθελα να παίζω, αν είχα κάποιο ταλέντο στη μουσική. Ομολογώ ότι ζηλεύω λίγο, τη Δευτέρα μετά τη συναυλία πήγαινα σε μια χαζή δουλειά που με είχε στείλει το αφεντικό μου και σκέφτομουν γκκρρρ, τι να κάνουν τώρα αυτές οι agent ribbons;; θα κοιτάζουν έξω από τα παράθυρο, καπνίζοντας τσιγάρα και γρατζουνίζοντας τις γαλάζιες κιθάρες τους; θα μοιράζονται ένα ποτήρι κρασί με κάποιον ωραίο μυστηριώδη μουσικό; θα κάνουν τρελούς συνδυασμούς με τα ρούχα των γιαγιάδων τους; γκρρρ.... μετά είδα ξανά το τεράστιο πρόγραμμα της περιοδίας τους, διάβασα ότι έχουν και οικονομικά προβλήματα, και εντάξει, ένιωσα καλύτερα που κάνω μια δουλειά που δε μου λέει τίποτα.

Όπως και να έχει, αν σας άρεσαν, περάστε από το myspace τους και ακούστε κι άλλα: http://www.myspace.com/agentribbons

*(οι Ισπανοί χρησιμοποιούν τη λέξη freak, ή μάλλον friki, με διάφορες έννοιες, μια από τις οποίες πρέπει να είναι αντίστοιχη με τη δική μας 'εναλλακτικό')

The Greekssss

2009-10-23T00:10:00.017+03:00

H σειρά The Wire, δημιούργημα του πρώην αστυνομικού ρεπόρτερ David Simon, δεν είναι και καινούρια (2002-2008). Εγω πάντως την ανακάλυψα πρόσφατα, χάρη σε μια εκπομπή του Πετρίδη, που έπαιξε ένα φανταστικό αφιέρωμα με τραγούδια σχετικά με τη Βαλτιμόρη, την πόλη στην οποία διαδραματίζεται η σειρά.

The Steets of Baltimore, τραγουδισμένο απο τον Gram Parsons

Η δεύτερη σεζόν της σειράς πραγματεύεται τα έργα και τις ημέρες των λιμενεργατών της Βαλτιμόρης και του συνδικάτου τους, και μερικές φορές θυμίζει ένα παρατεταμένο video του Born in the USA (αμερικάνικη εργατιά, βιομηχανική παρακμή, φτώχια καλή καρδιά μα και γκρίνια). Πέρα από αυτά, αλλά και χωμένη ως τα μπούνια στη συνδικαλιστική διαφθορά, είναι μια διεθνής εγκληματική οργάνωση που εξειδικεύεται στο εμπόριο ναρκωτικών και το human trafficking, γνωστή ως "The Greeks". Η οποία, ω ναι, αποτελείται από Έλληνες! Θα ήθελα να μάθω αν υπάρχει όντως ελληνικό οργανωμένο έγκλημα στην Αμερική, για να ξέρω, να αισθανθώ εθνικά περήφανη ή όχι; Και υπήρξε άραγε κάποια οργισμένη αντίδραση από την ελληνοαμερικάνικη κοινότητα της Αμερικής;

Πιστεύω ότι πρέπει να ευχαριστήσουμε τον George Pelecanos, o οποίος συνυπογράφει αρκετα από τα επεισόδια, για αυτή την cool ελληνική παρουσία στα αμερικάνικα τηλεοπτικά δρώμενα. Γιατί μη μου πείτε, είναι πιο cool να είσαι ένας αδίστακτος γκάνγκστερ που τον τρέμει όλο το σύμπαν, παρά χοντρός εστιάτορας που τον βρίζουν οι πελάτες γιατί το φαγητό είναι παραψημένο. Τα ελληνικά που μιλάνε οι Greeks βέβαια είναι μεταφρασμένα αγγλικά και τα εκφέρουν με τόσο άθλια προφορά, που περνάνε αρκέτα δευτερόλεπτα μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι ήταν αυτό που άκουσες. Συγγνώμη, στο Sopranos το είχαν κάνει σημαία τους ότι οι σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί ήταν αυθεντικοί ιταλοαμερικάνοι, χάθηκε στο the Wire να βάλουν στο cast κάποιον ελληνοαμερικάνο; Και εδώ ριγμένοι;

Πρέπει να πω ότι το στοιχείο που ξεχώριζει τους Greeks από τους άλλους gangsters της σειράς (μαύρους έμπορους ναρκωτικών μέρχι τώρα, δεν έχω δει όλες τις σεζόν) είναι ότι είναι όλοι bad to the bone. Στις άλλες εγκληματικές ομάδες του The Wire υπάρχει πάντα κάποιος που διστάζει, κάποιος που έχει θέματα συνείδησης, που δεν είναι σίγουρος ότι αυτό που κάνει ειναι σωστό. Οχι στους Greeks. Είναι σκληροτράχηλοι, αποφασισμένοι και δε σηκώνουν πολλά-πολλά. Βέβαια έχουν έναν κώδικα τιμής μεταξύ τους, τον οποίο σέβονται, αλλά όσον αφορά όλους τους υπόλοιπους...δεν θέλεις να τους θυμώσεις, αυτό θα πω μόνο. Άλλα διαφοροποιητικά στοιχεία είναι ότι πίνουν καφέ σε μικρό κύπελο, τον οποίον ρουφάνε με θόρυβο, παίζουν κομπολόι, κάνουν το σταυρό τους, φοράνε καβουράκι (ή μπερέ), είναι λιγομίλητοι και ακούν συνέχεια ελληνική μουσική της δεκαετίας του 60. Σε μια πολύ δυνατή σκηνή ακούγεται -και δένει πολύ καλά με τα δρώμενα- ολόκληρο το Έφυγε Έφυγε του Καζαντζίδη.

Η σειρά είναι πολύ καλή, και η σχηματική απεικόνιση των Greeks είναι μάλλον αναμενόμενη. Ίσως αυτούς τους Έλληνες να έχει στο φαντασιακό του, ή να έχει γνωρίσει ο Pelecanos. Ίσως για στους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς, παραμένει μόνο μια επικάλυψη πατρογονικών χαρακτηριστικών, πολλές φορές απαρχαιωμένων στην χώρα καταγωγής. Κάποιες βρισιές στα ελληνικά, βαρύς γλυκός, ούζο και κομπολόι. Η ελληνικότητα, ή οποιαδήποτε ...ότητα, αν υποθέσουμε ότι είναι κάτι ενιαίο, για τους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς σπάει σε θραύσματα. Λέξεις, μουσική, ποτό, φαγητό, χειρονομίες.

Όπως μου είχε πει μια φίλη μου που ζει στην Αμερική όταν της είχα πει ότι το My Big Fat Greek Wedding δεν απεικονίζει σωστά τους Έλληνες: "Μα δεν είναι για τους Έλληνες. Είναι για τους Ελληνοαμερικάνους."

photo quiz

2009-10-10T21:38:00.007+03:00

Aκολουθώντας την πρόταση της Dolly, ανεβάζω φωτογραφίες από την πόλη στην οποία βρίσκομαι... Είναι λίγο βαρετές, της είχα πάρει από το γνωστό κόκκινο διώροφο τουριστικό λεωφορείο, την προηγούμενη φορά που είχα έρθει εδώ, ως καλή τουρίστρια. Το οποίο λεωφορείο περνάει τώρα κάτω από το σπίτι που έχω νοικιάσει, και ειδικά όταν το πιάνει φανάρι κάνει έναν διαολεμένο θόρυβο, είναι σαν να έχει σταματήσει νταλίκα δίπλα μου. Κοιτάω τον κόσμο στα καθίσματα του λεωφορείου από το παράθυρό μου και προσποιούμαι ότι είμαι και εγώ ένας τυπικός μόνιμος κάτοικος της πόλης και προσπαθώ να κάνω μια μίνι παράσταση παραδοσιακότητας. Κομπλάρω λίγο, δεν θέλω να πάνε στην πατρίδα τους με λάθος εντυπώσεις για τους ντόπιους.

Σκέφτομαι τι θα έκανε ένας τυπικός κάτοικος της πόλης αυτής, αλλά μια και δεν έχω γνωρίσει κανέναν, δεν ξέρω. Υποθέτω ότι κάνει ο οποιοσδήποτε κάτοικος οποιασδήποτε πόλης. Εδώ τα παράθυρα των σπιτιών είναι πολύ κοντά το ένα στο άλλο, οπότε τυχαίνει αρκετά συχνά να βλέπω μερικούς γείτονές μου. Συγκεκριμένα δύο, ένα νεαρό ζευγάρι με ένα παιδάκι και μια κυρία που μάλλον μένει μόνη της. Το ζευγάρι βγαίνει έξω να καπνίσει, η γυναίκα έχει αγορίστικο κούρεμα, ο άνδρας με τα σώβρακα αρκετά συχνά, η γυναίκα καθαρίζει το μπαλκόνι, και το παιδάκι παίζει κρυφτό με εμένα πίσω από τις κουρτίνες. Κάποιες άλλες φορές ετοιμάζονται να βγούνε -ο άντρας πάλι βγαίνει έξω με τα σώβρακα, η γυναίκα στρώνει την μπλούζα της, φαίνονται αρκετά trendy ως ζευγάρι. H κυριούλα την έχω δει απλά να διαβάζει δίπλα στο παράθυρο. Εγώ πάλι, όποτε τους έχω δει είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ και βλέπω τηλεόραση... Θέλω να πιστεύω ότι είναι απλά τυχαίο.

Τι λέτε λοιπόν;

country of me

2009-09-27T19:27:00.003+03:00

Όταν ζεις σε μια καινούρια χώρα, έχεις τόσα πράγματα να πεις, που τελικά παραμένεις άφωνος. Δεν ξέρεις πραγματικά από που να ξεκινήσεις: πώς είναι οι άνθρωποι εδώ, πως νιώθεις εσύ, πως είναι τα μέρη, πως είναι η ζωή σου...

Θα αρχίσω από το τελευταίο. Η ζωή μου εδώ είναι πολύ ήσυχη. Για πρώτη φορά δεν έχω φίλους και παρέες. Βγαίνω μόνη μου και κοιτάζω τους άλλους. Η μέρα είναι πραγματικά τεράστια, γιατί δεν έχω καμία άλλη υποχρέωση πέρα από τη δουλειά: δεν έχω γραφτεί σε κανένα γυμναστήριο, δεν είναι ανάγκη να επισκεφτώ διάφορους συγγενείς και διάφορα παιδάκια, να βγω το βράδυ, ή να πάω σε γάμους, βαφτίσια, κηδείες κλπ. Και δεν μου έχει λείψει καθόλου, για πρώτη φορά νιώθω τόσο ήρεμη. Ούτε καν ανησυχώ αν πίνω και καπνίζω πολύ, γιατί πολύ απλά, όταν είμαι μόνη μου, ούτε πίνω ούτε καπνίζω -ιδιαίτερα. Τελικά πηγή όλων των προβλημάτων μου είναι οι άλλοι, ή για να κάνω την αυτοκριτική μου, η σχέση μου με τους άλλους.

Όταν δεν υπάρχουν άλλοι, δεν υπάρχουν προβλήματα. Δεν χρειάζεται πια να σκέφτομαι γιατί με νευρίασε ο τάδε, ή τι εννοούσε η δείνα, ή να νιώθω τύψεις που δεν παίρνω τηλέφωνο, ή που παίρνω πολλά τηλέφωνα... Δεν υπάρχει κανείς να εντυπωσιάσεις, κανείς να προσπαθήσεις να πείσεις, κανείς να σε θυμώσει, να σε κάνει να βαρεθείς, κανείς να τα χαλάσεις ή να τα βρεις μαζί του. Δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι, χρειάζεσαι ανθρπώπους κοντά σου για να τους λες τα προβλήματα που σου δημιουργούν άλλοι άνθρωποι. Αν κατάφερνα και μα μην δουλεύω κιόλας, όλα θα ήταν τέλεια. Αλλά και η δουλειά προς το παρόν έχει ελάχιστη επαφή με κόσμο.

ΟΚ, μάλλον θα περάσει αυτή η φάση, σκέφτομαι όμως ότι μετά από μια ολόκληρη ζωή υπερκοινωνικότητας, έχω πολλά αποθέματα ακόμα. Σε επόμενο ποστ η αποκάλυψή: σε ποιά χώρα βρίσκομαι;

just a thousand miles and i'll be there

2009-08-26T21:16:00.002+03:00

Είμαστε πολύ πίσω τελικά...

2009-08-12T17:34:00.002+03:00

Πριν από αρκετά χρόνια είχα δει μία εκπομπή στην τηλεόραση με φιλοξενούμενο τον συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη, ο οποίος υποστήριζε με κάθε σοβαρότητα ότι δεν διαβάζει ποτέ γυναίκες, γιατί οι γυναίκες δεν μπορούν να γράψουν. Απέδωσα την ατάκα στον εξυπνακισμό που χαρακτηρίζει και τα γραπτά του κειμενα, καθώς σε μια 70'ς τύπου προσπάθεια να 'σοκάρει το κοινό'.

Όμως όσο μεγαλώνω, παρατηρώ ότι τα κρούσματα αυτά δεν είναι μεμονωμένες περιπτώσεις που χαρακτηρίζουν ιδιόμορφους ανθρώπους. Είναι η mainstream άποψη, ειδικά μεταξύ μορφωμένων ανδρών ηλικίας 35-40 και άνω. Τα δικαιώματα των γυναικών και η θέση τους στην κοινωνία ήταν πάντα ένα θέμα που στην καθυστερημένη Ελλάδα προκαλεί στην καλύτερη περίπτωση θυμηδία, και αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν (ανδρώθηκαν να το πω;;) σε μια εποχή που η συζήτηση (ακαδημαϊκή και δημόσια) για τα θέματα αυτά στην Ελλάδα μόλις ξεκινούσε. Οι ανθρωποι αυτοί μεγάλωσαν ακούγοντας τις οργισμένες, υποτιμήτικές και ειρωνικές απόψεις των πατεράδων τους και άλλων φορέων εξουσίας για το θέμα της ισότητας των γυναικών.

Αυτό είναι και το αστείο με αυτούς: νομίζουν ακόμα ότι μπορούν να σοκάρουν, ή να εκνευρίσουν τις γυναίκες με επιχειρήματα που έχουν απορριφθεί ακαδημαϊκά και επιστημονικά στον υπόλοιπο κόσμο, από το 1980 τουλάχιστον. Είναι τόσο τετριμμένα αυτά που λένε, που βαριέσαι να ασχοληθείς μαζί τους. Τέτοια περίπτωση είναι και ο Κωστής Παπαγιώργης, που είναι αρκετα ενδιαφέρων κατα τ'αλλα, αλλά οι σοφίες του για τις γυναίκες, μόνο ένα συγκαταβατικό χαμόγελο μπορούν να προκαλέσουν.

Το θέμα είναι, ότι στην καθυστερημένη Ελλάδα, αυτοί οι άνθρωποι είναι ηγέτες, είναι οικογενειάρχες, είναι καθηγητές, είναι διαμορφωτές κοινής γνώμης. Και αν ίσως, ντρέπονται να βγουν και να διαλαλήσουν τον μισογυνισμό τους δημόσια (κακώς, θα έπρεπε), τον επιβάλλουν με έναν έμμεσο καθημερινό τρόπο στις φοιτήτριες τους, τις υπαλλήλους τους, τις κόρες τους. Στην δουλειά, περιμένουν ότι οι γυναίκες είναι ικανές μόνο σε ορισμένου τύπου εργασίες, και αυτές τους δίνουν. Στην οικογένεια, περιμένουν ότι τα κοριτσάκια θα κάνουν μαλαγανιές, ότι θα είναι κοκέτες, ότι θα τους αρέσει να βοηθάνε στο σπίτι, και αυτά τα μαθαίνουν να κάνουν. Στο πανεπιστήμιο και στο σχολείο τους περνάνε την ιδέα ότι είναι ικανές για συγκεκριμένου τύπου σπουδές και μαθήματα ή και ακόμα ότι δεν αξίζει να ασχοληθούν πολύ με σπουδές, γιατί στην καλύτερη περιπτωση θα έχουν μια ήσσονος σημασίας δουλειά, συμπληρωματική του κύριου εισοδήματος, που θα είναι αυτό του άντρα τους.

Και μετά είναι τόσο τυφλοί, που μιλάνε για κάποια βιολογικής προέλευσης διαφορά στις ικανότητες και τη συμπεριφορά, ή για ελεύθερη επιλογή.

Athens Burning

2009-08-09T22:49:00.003+03:00

Ο,τι πρέπει.

megalomaniac

2009-07-14T10:59:00.006+03:00

Αν ονειρευτείς ότι, σε κάποια εκσυγχρονισμένη εκδοχή της Παλαιάς Διαθήκης, εσύ και ο Μωυσής (που φέρνει λίγο σε Charlton Heston) είστε επιφορτιμένοι με το καθήκον να παραλάβετε τις 10 Εντολές, είσαι μεγαλομανής; Μήπως κάποιοι που σε έχουν χαρακτηρίσει 'αυταρχική' έχουν κάπου δίκιο;;

Επίσης, αν τελικά στο όνειρο όλο κάτι συμβαίνει και δεν καταφέρνεις να πάρεις τις 10 Εντολές (έχασες τους φακούς επαφής σου, σε παίρνουν συνέχεια τηλέφωνο κάποιοι άσχετοι και σε ενοχλούν, δεν βρίσκεις το Σινά στον χάρτη κλπ) αυτό σημαίνει τελικά ότι δεν είσαι και τόσο μεγαλομανής, ή απλώς ότι είσαι ένας αγχωμένος μεγαλομανής;

Pretty on the inside?

2009-06-20T13:55:00.005+03:00

Οι γυναίκες δεν ενδιαφέρονται για την ομορφιά, ή έτσι λέγεται. Οι άνδρες είναι αυτοί που παρασύρονται από τα γυναικεία φυσικά θέλγητρα, ενώ οι γυναίκες υποτίθεται ότι έλκονται από τη δύναμη, την εξουσία, την εξυπνάδα, ή την καλοσύνη του άλλου. Κι όμως, η ομορφιά μας σκλαβώνει όλους.

Θεωρείται ένδειξη επιφανειακότητας να διαλέγει κανείς ερωτικούς συντρόφους με βάση το πόσο τον τραβάει η εξωτερική τους εμφάνιση. Υπάρχει και η άλλη εκδοχή, ότι όταν λέμε ότι θεωρούμε κάποιον ωραίο, δεν αναφερόμαστε σε κάποιου τύπου φωτογραφική ομορφιά, αλλά στο σύνολο της παρουσίας του, τις κινήσεις του, τις εκφράσεις του, το πως φέρει τον ευατό του στον χώρο. Ίσως, αλλά κλίνω προς την άποψη ότι αυτό που μας αρέσει είναι το πρόσωπο και το σώμα του άλλου, και πρέπει πραγματικά να είναι πολύ ηλίθιος ή αντιπαθητικός κάποιος για να μπορέσουμε να δούμε πέρα από αυτό. Ίσως να είναι τελικά απλώς ανθρώπινη αδυναμία, αλλά η έλξη που μας ασκεί κάποιος που βρίσκουμε όμορφο είναι σχεδόν ακαταμάχητη. Ακόμα και αν μας νευριάζει, ακόμα και αν τον έχουμε βαρεθεί, ακόμα και αν τον αντιπαθούμε, το μούδιασμα που νιώθουμε όταν τον ενατενίζουμε, είναι κάθε φορά το ίδιο.

Και αντίστροφα. Η ασχήμια, μπορεί να σε κάνει να αντιπαθήσεις ανθρώπους που ίσως αλλιώς θα σου ήταν αδιάφοροι, ή και συμπαθητικοί. Για παράδειγμα, ένας τύπος που είναι στο μεταπτυχιακό μαζί μου. Όλως τυχαίως, τον γνώριζα και από παλιά. Είχα να τον δω γύρω στα πέντε-έξι χρόνια, και όταν ξανασυναντηθήκαμε τρόμαξα να τον γνωρίσω. Τότε, ηταν ένα εμφανίσιμο παιδί, μελαχροινός, πολύ ψηλός και αδύνατος. Θυμάμαι ότι τον είχα θεωρήσει καλή περίπτωση. Τώρα πρέπει να έχει πάρει γύρω στα 80 κιλά. Δεν είναι μόνο του σώμα του, αλλά κυρίως το πρόσωπο του, είναι σχεδόν ένα άλλο πρόσωπο. Τελοσπάντων, είναι χοντρός. Και επίσης πολύ κουραστικός ως συμφοιτητής. Έχει εμμονές με συγκεκριμένα θέματα, μιλάει πάντα κρυπτικά, και γενικώς αυτά που λέει δεν βγάζουν νόημα. Σε ένα μάθημα, καθώς τον κοίταζα, ενώ έκανε μια από τις ακατανόητες παρεμβάσεις του, και μετά βίας συγκρατόμουν να μην τον διακόψω, μου ήρθε στο μυαλό η παλιά του εικόνα. Άραγε αν ήταν ο παλιός, ψηλός και αδύνατος ευατός του, που είχε και αδυναμία στο ποτό, θα τον έβλεπα αλλιώς; Θα θεωρούσα την παραξενιά του γοητευτική; Το ότι μιλάει μονίμως με μισόλογα ως δείγμα μιας ρομαντικής, βασανισμένης προσωπικότητας; Την διαφορά των απόψεων μας έναυσμα για παθιασμένες συζητήσεις; Κατέληξα ότι πιθανώς, ναι, έστω και φευγαλέα. Ενώ με την τώρινη του εμφάνιση, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν 'δε μας παρατάς με τις βλακείες σου ρε χοντρέ'.

Μόδα είναι

2009-06-10T23:14:00.004+03:00

Είχα πάντα προβληματική σχέση με τη μόδα. Κοινώς ήμουν άσχετη. Πέραν τούτου, στόχος μου ήταν πάντα να περάσω όσο πιο απαρατήρητη γίνεται, οπότε προσπαθούσα να φοράω ότι πιο ουδέτερο και άχρωμο έβρισκα.

Πρόσφατα κατάλαβα ότι ο ασφαλέστερος τρόπος περάσεις απαρατήρητος είναι η μόδα. Όσο πιο μέσα στη μόδα είσαι, τόσο λιγότερο ξεχωρίζεις από το πλήθος. Και αν τυχόν και διαφέρεις, διαφέρεις μόνο ως μέλος μιας ομάδας, δηλαδή ως μέλος μιας ομοιότητας.

Είναι πολύ ενδιαφέρον, το πως πράγματα που είναι (ήταν) αισθητικά ή εικαστικά ουδέτερα αποκτούν σχεδόν ηθικές συνδηλώσεις, ανάλογα με το αν είναι στη μόδα. Π.χ. τα νυχάκια των ποδιών είναι 'απερποίητα' αν δεν είναι βαμμένα. Δεν είναι απλά άβαφτα, καταλαβαίνετε, πρόκειται για περίπτωση σχεδόν βρωμιάς. Τα κατσαρά (μη ισιωμένα) μαλλιά, είναι αχτένιστα, ή 'ethnic'. Δεν έχεις βαφτεί; Αποτελείς προσβολή για αυτούς που σε βλέπουν να κυκλοφορείς έτσι. Αν σέβεσαι τον εαυτό σου, ως γυναίκα, ως άνθρωπος, ως επαγγελματίας, πρέπει να έχεις ίσια μαλλιά, να είσαι βαμμένη, να φοράς τακούνια και έχεις κάνει πεντικιούρ/μανικιούρ. Και αναφέρομαι στα minimum της mainstream μόδας, δεν πάω καν στα ρούχα.

Αντίστοιχοι και χειρότεροι κανόνες ισχύουν για την alternative μόδα, εκεί βέβαια μπορείς να παίξεις λίγο παραπάνω με τα στυλ, αρκεί να το κάνεις με παιγνιώδη στόχο. Δηλαδή μπορείς να έχεις ειρωνικά τεράστια μπλε ελεκτρικ νύχια, ή να καλλιεργήσεις ένα ειρωνικό μουστάκι, να φοράς ένα ειρωνικό κολάν κλπ.

Το κρίμα είναι ότι βλέπεις ωραίες, ξεχωριστές κοπέλες, όσο μεγαλώνουν, να αφομοιώνουν μόδα και να γίνονται κλώνοι της εικόνας που έχουν εσωτερικεύσει για τη μοντέρνα μαμά/την κυρία/την καλλιτέχνη/το στέλεχος επιχειρήσεων/την γκόμενα/ κοκ.

το κέρασμα

2009-05-29T06:34:00.005+03:00

Τώρα τελευταία έχω ένα πρόβλημα με το κέρασμα. 'Εχω παρατηρήσει ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που κερνάνε συνέχεια -δε μιλάω για άντρες, μάλιστα δύο από τους τέσσερις ανθρώπους που έχω στο μυαλό μου είναι γυναίκες... Δηλαδή θα βγείτε και θα σπέυσουν να πληρώσουν. Πάντα υπάρχει κάποιος λόγος: έχουν τα γενέθλιά τους, έχουν καιρό να σε δούνε, έχεις έρθει στη γειτονιά τους (!), πρώτη φορά βγαίνετε, τελευταία φορά βγαίνετε, έχουν κάτι ευχάριστο να γιορτάσουν, είναι λυπημένοι και θέλουν να το ρίξουν έξω, ξέρουν ότι έχεις οικονομικές δυσκολίες και θέλουν να σε βοηθήσουν, τους είχες εξυπηρετήσει σε κάτι πρόσφατα, παντρεύτηκε η κουμπάρα τους, κοκ.

Ποιό είναι το πρόβλημά τους; Πιστεύω ότι είναι τρομερά πατερναλιστικό και πατροναριστικό να σε κερνάνε χωρίς λόγο. Θέλουν να σου δείξουν ότι έχουν λεφτά; Οτι είναι large; Ότι αυτοί 'δεν είναι γύφτοι'; Θέλουν να δείξουν ότι έχουν κάποια επιφάνεια; Γιατί δηλαδή πρέπει να σου πετάνε μονίμως τα λεφτά τους στη μούρη; Σίγουρα πάντως θέλουν να επιβεβαιώσουν ένα είδος ανωτερότητας (οικονομικής, συναισθηματικής, ηθικής) σε σχέση με τους άλλους, αλλά κυρίως με εσένα που κερνάνε. Αυτή επιβολή βασίζεται στη βεβαιότητά τους ότι δε θα κάνεις μεγάλη φασαρία να μην σε κεράσουν. Δηλαδή θα επιμείνεις ότι δεν θέλεις, αλλά γελοιότητες τύπου σου χώνω λεφτά στην τσέπη δε θα κάνεις μάλλον. Οπότε ουσιαστικά σου επιβάλλουν το δικό τους, τo ευγενικό, γαλαντόμο, υποκριτικό κέρασμα τους.

Εκεί που τρελαινεται ο κεραστής είναι αν του έχει προσφέρεις εσύ κάτι πριν. Δηλαδή του έχεις κάνει ένα δώρο, ή τον έχεις βοηθήσει σε κάτι, ή (ακόμα-ακόμα) τον έχεις κεράσει γιατί γίορταζες. Εκεί θα πάθει ντελίριο μέχρι να υπεραναπληρώσει, μη και βγεις εσύ από πάνω, πρέπει πάση θυσία να ισοσκελίσει τον λογαριασμό. Θα περνάτε από μαγαζιά στο δρόμο και αν τυχόν δεις κάτι που σου αρέσει στη βιτρίνα είναι ικανός να μπουκάρει μέσα να στο αγοράσει. Πρόσεξε, μπορεί να σε παγιδεύσει -under false pretenses- να μπείτε σε κάποιο μαγαζί και καλά για να ψωνίσει αυτός. Για πότε θα σου φορτώσει οτιδήποτε έχεις τολμήσει να κοιτάξεις για πάνω από δύο δευτερόλεπτα και θα τρέξει στο ταμείο να τα πληρώσει, ούτε που θα καταλάβεις.

Τελικά αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να δέχονται, γι'αυτό και προσφέρουν τόσο άγαρμπα.

Permanently Blue

2009-05-14T22:39:00.007+03:00

Δεν είναι τέλειο αυτό που όταν δεν υπάρχει βίντεο για ένα τραγούδι οι fans φτιάχνουν δικά τους; Που είναι διάφορα ό,τι να ναι, από το εξώφυλλο του δίσκου στατικό χωρίς καμία άλλη εικόνα, μέχρι τους στίχους απλώς να τρέχουν σε στυλ καραόκι, μέχρι το σκύλο τους να τρέχει στην αυλή, μέχρι αυτούς τους ίδιους να ερμηνεύουν lip-syncing το τραγούδι; Δε θα βάλω όμως κάτι τέτοιο, θα βάλω ένα live. Tους Chairlift τους κατέβασα μετά από μια κριτική του Ζήλου στο Αθηνόραμα (ο Ζήλος είναι πιστεύω ο στυλιστικός πατέρας των κριτικών του Φραγκούλη, αλλά στο πιο εκλεκτικο).
Oi Chairlift βγήκαν αρκετά καλοί και τo Bruises είναι το πιο κολλητικό τραγούδι του δίσκου (ή μάλλον του folder), χαρούμενο αλλά και κάπως μελαγχολικούλιιιιιιι.

I was me but now he's gone

2009-05-08T15:25:00.002+03:00

Πρέπει να εξομολογηθώ ότι έχω εμμονή με αυτό το τραγούδι. Και ότι έχω μαζέψει περί τις 15 live εκτελέσεις του από το youtube και αλλού. Το σόλο της αρχής είναι από αυτά που σε κάνουν να θέλεις να μάθεις κιθάρα. Είναι από αυτά που λέω αιώνια σόλο: δηλαδή το φαντάζεσαι να αντηχεί κάπου στην αιωνιότητα.

Αυτή είναι μια από τις καλύτερες εκτελέσεις, όχι μόνο μουσικά -η φωνή του James είναι πολύ καλή εδώ- αλλά σαν σκηνοθεσία και σκηνικό. Το εντελώς μωβ σούρουπο, οι ασιάτες αστυνομικοί, οι διάφορες σημαίες, η φυλετικά απροσδιόριστη σύνθεση του πλήθους, οι μαντράχαλοι με τα κεράκια, όλα είναι κάπως εξωπραγματικά. Anyway, enjoy.

Άνω Πατήσια / Κάτω Πατήσια (;)

2009-04-25T10:05:00.002+03:00

Συζήτηση μεταξύ δύο ανρθώπων: εμού και μίας... ανωπατησιώτισσας. Σε αγκύλη οι σκέψεις μου και η περιγραφή του σκηνικού..

Εγώ: Που μένεις;

Αυτή: Άνω Πατήσια. Καμία σχέση με τα Κάτω Πατήσια, βασικά είμαι πολύ ψηλά, είμαι πολύ πιο πάνω και από το κάτω μέρος των Άνω Πατησιών.

Εγώ: Μάλιστα... [whatever].

Αυτή: Εσύ;

Εγώ: Πλατεία Αμερικής.

Αυτή: [γελάει δήθεν ένοχα με το χεράκι μπροστά στο στόμα] Ωχ... συγγνώμη ρε συ... [παρατεταμένο χαρούμενο βλέμμα πάνω από το χεράκι].

Εγώ: Γιατί, τι έγινε;

Αυτή: Ε, ξέρεις, Πλατεία Αμερικής, Κάτω Πατήσια δεν είναι; Επειδή τόνισα πριν ότι δεν μένω Κάτω Πατήσια.

Εγώ: Ε, δεν είναι και πολύ ωραία τα Κάτω Πατήσια εδώ που τα λέμε. Αλλά, όχι ότι με πειράζει, η Πλατεία Αμερικής δεν είναι Κάτω Πατήσια. Η δικιά σου γειτονιά είναι όντως πολύ όμορφη [ας κάνω την καλή για να ηρεμήσει].

Αυτή: Χμμ... ναι μάλλον έχεις δίκιο, τα Κάτω Πατήσια ξεκινάνε από την Κολιάτσου, έτσι δεν είναι;

Εγώ: [όχι ακριβώς, βασικά τα Κάτω Πατήσια ορίζονται περισσότερο σε σχέση με την Αχαρνών, αλλά βαριέμαι τώρα]. Ναι, ας πούμε.

Αυτή: Δίπλα στη Φυλής δεν είσαι;

Εγώ: ??? Η Φυλής είναι πέντε-έξι δρόμους πιο κάτω από μένα.

Αυτή: [παιχνιδιάρικα] Έλα τώρα, άστα αυτά. Έχω φίλη που μένει Κάτω Πατήσια [άντε πάλι] και ξέρω που είναι η Φυλής, ακριβώς κάτω από εκεί που μένεις είναι.

Εγώ: Καλά, δεν πρέπει να πάρω και λεωφορείο για να πάω, αλλά δεν είναι και ακριβώς από κάτω. Τέλος πάντων, ούτως ή άλλως το κακόφημο κομμάτι της Φυλής είναι προς τη Βικτώρια.

Αυτή: Ναι το ξέρω [γιατί ξεκίνησες τότε αυτή την κουβέντα μαλακισμένη;].

Εγώ: Και να σου πω την αλήθεια, είναι και κάπως παρεξηγημένη η Φυλής, είναι συμπαθητικός δρόμος.

Αυτή [ανθυποκαγχασμός]: 'Συμπαθητικός' δρόμος;; Τι πάει να πει αυτό;

Εγώ: Εννοώ έχει δέντρα, είναι αρκετά φαρδύς αλλά και ήσυχος, δεν έχει άσχημες πολυκατοικίες.

Αυτή [εντονότερος καγχασμός]: Α, ναι και είναι ο μοναδικός δρόμος στην Αθήνα που έχει ψωρο-νερατζιές... Ησυχος τι εννοείς; Πιό ήσυχος από την Πατησίων;

Εγώ: Να σου πω δεν ξέρω καν αν είναι νερατζιές, πάντως δεν έχουν και όλοι οι δρόμοι στην Αθήνα δέντρα, μακάρι να είχαν.

Αυτή: Ναι, στον δρόμο που μένω δεν έχει καθόλου δέντρα [μπα, υπάρχει δρόμος στα παραδεισένια Άνω Πατήσια που δεν έχει δέντρα;]. Είναι πολύ όμορφα στη γειτονιά μου πάντως, όλο καινούριες πολυκατοικίες. Εσύ γιατί μένεις εκεί, μένουν οι γονείς σου;

Εγώ: Όχι, οι γονείς μου μένουν πιο πέρα. Εντάξει, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν πρόβλημα με αυτές τις περιοχές γιατί έχουν πολλούς μετανάστες.

Αυτή [προσβεβλημένο/σοκαρισμένο ύφος]: Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους μετανάστες. Εγώ μεγάλωσα με μετανάστες. Δίπλα μας έμεναν κάτι Πακιστανοί και είχαμε πολύ καλές σχέσεις, τους δίναμε το αλάτι, μαχαιροπίρουνα. Μια χαρά είναι οι ξένοι, δεν το λέω για αυτό.

Εγώ: Στην Πλατεία Αμερικής οι περισσότεροι είναι μαύροι.

Αυτή: Είδες; [συγκαταβατικό/ενθαρρυντικό ύφος]. Βλέπεις και ωραία παλληκάρια, είναι ωραίοι οι μαύροι. Αυτο που δεν μου αρέσει εμένα είναι όταν δημιουργούνται γκέτα.

Εγώ: [πως να μην δημιουργούνται 'γκέτα' όταν όλοι οι Έλληνες είναι ευατούληδες, συμπεγματικοί αρχοντοχωριάτες σαν κι εσένα;] Ναι. Τι να σου πω, πάντως η περιοχή που μένω εμένα μου αρέσει. Έχει ωραίες πολυκατοικίες, πολλά νεοκλασσικά, σπίτια της δεκαετίας του 30... Εντάξει της λείπει το πράσινο, και είναι κάπως στριμωγμένα, αλλά έτσι είναι όλη η Αθήνα. Αρχιτεκτονικά πάντως, είναι από τις περιοχές που έχουν πολύ ενδιαφέρον, δε θα μπορούσα να μένω σε μια γειτονιά χωρίς προσωπικότητα, με αυτές τις κιτς καινούριες πολυκατοικίες [αρχίζω και εγώ να γίνομαι κακούλα].

Αυτή: Τι;; Το 60 δεν χτίστηκε όλη αυτή η περιοχή; Με τις απαίσιες πολυκατοικίες χωρίς μπαλκόνια;

Εγω: [εντάξει δεν αντέχω άλλο]. ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΚΟΠΕΛΙΑ#$%$&^$^$Η&>$%&$&^$#%^$%^&$^&^#$ [της χώνω δύο ξανάστροφές και φεύγω]

Δυστυχώς δεν τελείωσε έτσι το σκηνικό... Συνεχίστηκε βασανιστικά με αντεγκλήσεις εκατέρωθεν. Και αυτή η συζήτηση έχει επαναλφεί με διάφορες παραλλαγές και διάφορα άτομα -αν και η συγκεκριμένη τύπισσα παίρνει βραβείο μαλακιας.

Η δικιά μου απορία είναι: Τι ζόρι τραβάνε αυτοι με εμάς; Εγώ αν είχα επιλέξει τη γειτονιά μου και ήμουν ευχαριστημένη με την ποιότητα ζωής εκει, ούτε που θα με ένοιαζε αν κάποιος έμενε σε 'υποβαθμισμένη' -my ass- γειτονιά. Θα τον λυπόμουν κιόλας και από καλοσύνη θα ήμουν έξτρα ευγενική μαζί του.

Δηλαδή, είμαστε πολύ γελοίοι εμείς οι Έλληνες. Βρίζουμε, λοιδωρούμε και υποτιμάμε ασταματάστητα -όχι μόνο στις παρέες, αλλά και απο τα ΜΜΕ- όσους έχουν μείνει στο κέντρο, και μετά κλαψουρίζουμε ότι το κέντρο έχει εγκαταλειφθεί, ότι έχει γίνει γκέτο, ότι είναι βρώμικο κλπ κλπ. Αλλά τέτοιοι υποκριτές είμαστε. Τόσο άσχετοι είμαστε με την ιδέα της πόλης, τόσο χωριάτες.

Make you up

2009-03-19T13:08:00.021+02:00

Παρατήρησα ότι τώρα τελευταία το makeup είναι της μόδας. Και δεν μιλάμε για το κλασσικό βάψιμο τύπου μάσκαρα-ρουζ-λιπ γκλος αλλά για εξτραβαγκάντζες με πράσινες σκιές στο μέτωπο, βλεφαρίδες-νυχτερίδα, μπλέ ρουζ στα μάγουλα, πράσινο λιπ γκλος στο πηγούνι, χρυσόσκονη στον λαιμό και γενικώς ένα βάψιμο που θυμίζει περισσότερο κλόουν, ντραγκ κουίν, αναγεννησιακό πίνακα, θέατρο καμπούκι, κινέζικη όπερα, πατρινό καρναβάλι, πείτε το όπως θέλετε.

Ευτυχώς δε, βλέπω ότι το κάνουν και κοπελίτσες πιά. Γιατί όπως θα δείτε παρακάτω, οι πιο παράτολμοι του extreme makeup ήταν πάντα οι άντρες. Κάτι σαν τους σεφ: οι γυναίκες το κάνουν κάθε μέρα, αλλά οι άντρες μεγαλουργούν. Όλα αυτά βέβαια στην ανδροκρατική κοινωνία του παρελθόντος, που ήθελε την κοπελίτσα να βάφεται καθως πρέπει μανταμίτσα για να είναι ομορφούλα και βρει γαμβρό, ένω τώρα βάφεται σαν την μεθυσμένη ξαδέλφη της Divine σε αποκριάτικο πάρτι για να δείξει ότι είναι εναλλάκτικ. Και αυτό είναι καλύτερο από το προηγούμενο. Πιο δημιουργικό.

Ποιοί όμως ήταν οι πρώτοι διδάξαντες; Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα αγόρια με makeup, και γνωρίζω ότι με ρίμελ έχουν εμφανιστεί διάφοροι ήδη από τη δεκαετία του εξήντα, όπως ο Mick Jagger (κυρίως στο Performance) και ο Marc Bolan, αλλά αυτοί έκαναν ελαφριά χρήση της μπογιάς και του πινέλου. Εδώ μιλάμε για afficionados του makeup, για ανρθώπους που έκαναν το makeup τέχνη, κεντρικό κομμάτι της σκηνικής τους παρουσίας και της καλλιτεχνικής τους περσόνας. Δηλαδή μιλάμε για τον Bowie... Δεν είναι πανέμορφος;

Διορώθστε με αν κάνω λάθος, αλλά πιστεύω ότι κανείς τραγουδιστής μετά τον Bowie δε δούλεψε τόσο επιτυχημένα το makeup -και τα κουστούμια, και τις περσόνες και την όλη δραματικότητα/θεατρικότητα του πράγματος.

Επάξιος ακόλουθος -στον τομέα του makeup- μέχρι τώρα, μόνο ο Adam Ant, τον οποίον όσοι πέρασαν ροκ εφηβεία στην Ελλάδα τέλη '80 έχουν μάθει να περιφρονούν (πολύ pop και gay) αλλά η αλήθεια είναι ότι πέρα από πολύ όμορφος, εφευρετικός στο ψιμμύθιο και τα ενδύματα (ήταν ο πρώτος που λάνσαρε τον συνδυασμό δανδή/πειρατή -βλ. Jack Sparrow) έχει βγάλει και καναδυό καλούς δίσκους. Ω, ναι.

Είναι τρομέρο πόσο σύγχρονη φαίνεται αυτή η φωτογραφία. Και πόσο τον έχουν αντιγράψει οι Empire of the Sun.

Και φυσικά, η γυναίκα που έχει γίνει icon για όλες τις rock/alternative/indie τραγουδίστριες όσον αφορά βάψιμο, ντύσιμο, στυλ και ερμηνεία. Θεά η Siouxie, η πρώτη που δεν βγήκε να τραγουδήσει σαν κοριτσάκι ή σαν γκόμενα , αλλά 'σαν πολεμιστής'.

Λείπει ο Μάης από τη Σαρακοστή; Λείπει ο Robert Smith από ποστ για το μακιγιάζ; Δε θεωρώ ότι έκανε και κάτι σπουδαίο σε αυτόν τον τομέα, απλά φόραγε πολύ μολύβι. Και έξασε και το μαλλί. Και έβαζε το κραγιόν έξω από τη γραμμή των χειλιών. Όπως και να έχει, με αυτές τις τρεις απλες κινήσεις έφτιαξε ένα αθάνατο look, που έχει επηράσει και επηρεάζει ακόμα πολύ κόσμο.

Honorable mention στον Nick Rhodes των Duran Duran o οποίος δεν έκανε κάτι ιδιαίτερα πρωτοπόρο, βαφόταν απλά ακριβώς όπως όλες οι γυναίκες στα 80's.

Και τώρα ας μεταφερθούμε στην Αμερική. Ξέρω ότι κάποιοι σκεφτήκατε ήδη κάποιους βαψομανείς που δεν έχουν αναφερθεί μέχρι τώρα. Είχα αισθητικό δίλημμα αν έπρεπε να τους αναφέρω, γιατι αν πάρω αυτό τον δρόμο (του μέταλ, τον αγύριστο) θα πρέπει να μιλήσω για κάθε καραγκιόζη που βάζει αλεύρι 100 στο πρόσωπο και krayola no.0 στο μάτι για να τρομάξει τον κόσμο. Η θεωρία μου είναι ότι οι Αμερικάνοι δεν καταλαβαίνουν το makeup στους άντρες. Η μάλλον τον συνδυασμό makeup/κιθάρες/άντρες. Είναι ή κάτι που κάνουν οι trannies, ή κάτι τρομακτικό. Μάλλον δεν αισθάνονται άνετα με τη γυναικεία τους πλευρά; Ή με τις πιο περίπλοκες ερμηνείες/αποχρώσες των πραγματών; Ή με το παιγνίδι;

Τελοσπάντων (αναστεναγμός) αρχίζω με μια συμπάθεια μου, τον Alice Cooper. O Alice έχει βγάλει ωραία τραγούδια τη δεκατία του 70, αγοράστε ένα best (προτείνω το Mascara and Monsters) και σλιζ-ροκάρετε (ή σοκ-ροκάρετε αν προτιμάτε) χωρίς ενοχές. Μιας και το είπα, πάω να βάλω στο Muscle of Love να παίζει...

Πιστέψτε με, προσπάθησα πάρα μα πάρα πολύ να βρω μια μη-σιχαμένη φωτογραφία των Κiss. Και ναι, αυτή ήταν η λιγότερη σιχαμένη που βρήκα. Δε ξέρω τι να πω, έχω διαβάσει ότι έχουν πατεντάρει το μακιγιάζ τους και ο Billy Corgan τους αναφέρει ως μεγάλη επιρροή.

Άλλος ασχημάντρας ο Μarylin. Και εδώ καταβλήθηκε μεγάλη προσπάθεια για να βρεθεί μια αξιοπρεπής φωτογραφία. Αγάπη μου, άκου να σου πω κάτι: ο Bowie ήταν αστεράνθρωπος από έναν μακρινό πλανήτη και η μια κόρη του ενός ματιού του ήταν μεγαλύτερη από την άλλη εκ γεννετής, εσύ είσαι ένα σπασικλάκι από το Οχάιο που πρέπει να βάλει φακό επαφής για να κάνει το ένα μάτι να φαίνεται αλλιώτικό από το άλλο. So sad. Παίρνεις πόντους για την προσπάθεια πάντως.

Και τέλος, η νέα γενιά.... Χωρίς σειρά προτίμησης, οι Empire of the Sun, η Lady Gaga και η Bat for Lashes. Δεν ξέρω τι θέλουν να μας πουν τα παιδιά αυτά. Το makeup είναι απλά ένα gimmick για να πουλήσουν δίσκους ή το εννοούν; Πιο πολύ απ'όλους με πείθει η Lady Gaga, γιατί έχει δουλέψει σε καμπαρέ και γιατί πρέπει να είναι πραγματικά θεόμουρλη.

Υστερόγραφο/Honorable Mention 2 : Τα σακάκια του Brandon Flowers. Δεν είναι μακιγιάζ, το ξέρω, αλλά είναι αρκετά θεατρικό. Go Brandon. Είσαι σε καλό δρόμο, αλλά μην περιμένεις να γεράσεις για να αρχίζεις να βάφεσαι. Δεν γίνεται να φοράς τέτοια σακκάκια χωρίς makeup, είναι σαν να αφήνεις μισοτελειωμένη τη δουλειά.

Τα ύπουλα greeklish είναι τα καλύτερα

2009-03-05T18:49:00.006+02:00

Δεν είμαι γλωσσοαμύντορας, ούτε πιουρίστας της ελληνικής γλώσσας (εξού και η λέξη πιουρίστας...). Πιστεύω ότι οι γλώσσες είναι ζωντανές, κινούνται, εξελίσσονται και στη διαδικασία αυτή νέες λέξεις, αλλά και νέοι τρόποι ομιλίας γεννιούνται και πεθαίνουν. Όλα είναι θεμιτά...κατά κάποιο τρόπο.

Ούτε εγώ γνωρίζω που ακριβώς πρέπει να βάλουμε τα όρια, αλλά κάπου πρέπει να μπουν. Δεν υπάρχει άλλο κριτήριο πέρα από το αισθητήριο της γλώσσας του καθενος. Καποια πράγματα ακούγονται άσχημα. Σε σένα θα μου πεις. ΟΚ, σε μένα.

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο δεν είναι ούτε η ασυνταξία ούτε τα λάθη, αλλά η τεμπελιά των γράφοντων. Εξηγούμαι: τα ατοπήματα στα οποία θα αναφερθώ αφορούν κακομεταφρασμένα αγγλικά. Όχι απαραίτητα από κείμενα, κυρίως -υποθέτω- από το κεφάλι των γραφόντων. Όταν τα περισσότερα κείμενα που διαβάζεις είναι στα αγγλικά, είναι φυσιολογικό να σου έρχεται πιο εύκολα η αγγλική εκφραση, παρά η ελληνική.

Δεν βλάπτει όμως να σκεφτόμαστε και λίγο αν αυτό που γράφουμε έχει νόημα στα ελληνικά, ετσί όπως μιλιούνται τώρα τουλάχιστον... Και να προσπαθούμε να μεταφράσουμε κάτι δημιουργικά. Για ακραίες λεκτικές ακροβασίες γράψτε ποίημα παιδιά, όχι κριτική κινηματογράφου. Όλα τα παραδείγματα είναι από το περιοδικό Σινεμά, το οποίο και συμπαθώ -αρκετά, αλλά μάλλον πρέπει να προσλάβει καλύτερους διορθωτές, ή να περνάει μερικά κείμενα από κάποιο ειδικο πρόγραμμα "αποαγγλοποίησης".

Να πω βέβαια, ότι μερικές φορές η απευθείας μετάφραση είναι πετυχημένη, αλλά αυτό συμβαίνει όταν η ίδια η αγγλική λέξη έχει ελληνικές ρίζες: π.χ. emblematic (εμβληματικός), dystopia (δυστοπία). Ακόμα βέβαια να βρεθεί ο μάγκας που θα μεταφράσει έξυπνα το iconic. Πάμε λοιπόν να δούμε κάποια κλασικά δείγματα αγγλοελληνικούρας:

-"δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο ακούγεται"
πως λέμε "as good as it gets"... είναι τόσο ασύντακτο όσο ακούγεται!

-"με περισσότερο αίμα απ'όσο μπορεί να αντέξει"
ό,τι πάρεις όσο-όσο τελικά.

-"τα μεγάλα 'κοχόνες' του σκηνοθέτη του"
πες αρχίδια, δεν πειράζει. καταλαβαίνουμε.

-"χρειάστηκε διπλή θέαση"
όλοι μαζί:
science fiction/double feature/doctor x/will build a creature,
βρε Μανώλη Τραμπαρίφα/βάλε τη διπλή ταρίφα

-"σαγηνευτικά κατεστραμένος χαρακτήρας" "εξωγήινων διαστάσεων μελόδραμα" "υπέροχα νατουραλιστική ταινία"
δε θέλω να είμαι πολύ αυστηρή, δεν είναι ακριβώς λάθος. απλώς το όλο σύστημα "επίρρημα/επίθετο + μετοχή/επίθετο + ουσιαστικό " είναι άκομψο. wonderfully broken...greek.

-"το κυνήγι που εξαπέλυσε το FBI απέναντι σε..."
το κυνήγι εξαπολύεται εναντίον κάποιου και όχι απέναντι σε κάποιον

-"στο επεισόδιο όπου η σειρά σπάει τον τέταρτο τοίχο"
παιδιά πότε έσπασαν οι άλλοι τρεις; ζούμε αλήθεια ακόμα στις εποχές που πρέπει να χρησιμοποιείς κακοχωνεμένες αγγλικές/αμερικάνικες εκφράσεις για να δείξεις ότι είσαι au courrant; γιατί να σταματήσουμε στον τέταρτο τοίχο; γιατί όχι "στο επεισόδιο που η σειρά πήδηξε τον καρχαρία";;

-"ο κοινωνικά άβολος πιτσιρικάς"
υποθέτω μετάφραση του socially akward/ self-conscious/ inept; άβολα είναι τα καθίσματα, οι καταστάσεις... ενίοτε και οι εκφράσεις...

-"βομβαστικό σάουντρακ"
το σάουντρακ το λέμε, το βομβαστικό... χμμ.... όχι ακόμα. αλλά χάρη στο Σινεμά, ποτέ δεν ξέρεις:) στην τελική γράψε "μπομπάστικ σάουντρακ", να υπάρχει και συνοχή στην απόδοση.

-"υπνωτική φωνή"
μετάφραση του hypnotic, μόνο που το υπνωτικό στα ελληνικά είναι χάπι. υπνωτιστική φωνή, καλύτερα.

-"εξήγηση στο φονικό μένος...δε δίνεται"
εξήγηση για... ΓΙΑ το φονικό μένος.

-"πιστεύοντας ότι είχα εξανλήσει το συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος από τις πιο σημαντικές του προσθήκες"
;;; τι είναι το συγκεκριμένο είδος, στοκ;; γιατί, οι προσθήκες τι σας λένε;; το 'εξαντλώ από';; άστο, κάψτο, σε καμιά γλώσσα δε βγάζει νόημα.

-"να γελάσεις, να προκληθείς, να ανοίξεις διάλογο με την ταινία"
να προκληθείς; ασε προκλήθηκα χτες σε μονομαχία και είμαι λίγο αγχωμένη.

Υπάρχουν κι άλλα, αλλά ας μη διυλίζουμε τον κώνωπα. Άσε που δε τη θέλω τη θέση της διορθώτριας στο Σινεμά. Δε τη θέλω σου ΛΕΩΩΩΩΩΩ.........................

Εν κατακλείδι: Το ξέρω ότι όλοι χρησιμοποιούμε αγγλικούρες όταν μιλάμε, αλλά λίγο γούστο και φαντασία δε βλάπτουν, ειδικά στον γραπτό λόγο.

Μια νύχτα στα μπουζούκια

2009-02-19T00:41:00.003+02:00

Παγάκια στο ποτήρι που φτάνουν μέχρι τα χείλη για να ξανακυλίσουν πίσω
Στάχτες παντού, τσιγάρα παντού
Ντεκολτέ πολλά ντεκολτέ και βυζιά
Εικοσάρες κάνουν ερωτικές πρόβες με άγαρμπους αλλά αποφασισμένους εικοσάρηδες
Πηγαίνοντας προς τις τουαλέτες τα παρασκήνια ανοιχτά για τα δει ο καθένας
Ένας πενηντάρης με τσιγκελωτό μουστάκι μόνος μπροστα σε μια ταμειακή μηχανή
Ένας πιτσιρικάς γεμίζει βιαστικά τα ταψάκια με λουλούδια από καφάσια
Το δωμάτιο είναι γεμάτο με καφάσια και λουλούδια
Και αυτός γεμίζει, γεμίζει πυρετωδώς
Κιθάρες και μπουζούκια αφημένα σε θήκες σε έναν προθάλαμο
Ο Αδαμαντίδης γυρίζει ισιώνοντας την κόκκινη γραβάτα του
Είναι πιο κοντός από μένα με τακούνια
Η Στανίση βγαίνει με φούξια φόρεμα φλαμένκο κάποιος της ισώνει την ουρά
Ζευγάρια μεσήλικων παρακολουθούν αμίλητα με μια μπουκάλα ουίσκι στη μέση
Βιαστικοί σερβιτόροι περνάνε με δίσκους και σαμπανιέρες πάνω από το κεφάλι σου
Στην πίστα κόσμος και οι τραγουδιστές πίσω, σχεδόν κρυμμένοι
Μόνοι στην σκηνή συννεοούνται σε κώδικα με τις λουλουλούδες
μαζεύουν γαρύφαλλα, πετάνε γαρύφαλλα,
χαιρετάνε, μιλάνε τσουγκρίζουν ποτήρια
'Για να περάσει καλά ο κόσμος
που ήρθε να πετάξει λουλούδια και να χορέψει
Ήσυχες τριαντάρες κατεβάζουν δύο μπουκάλες κρασί
'Ο,τι και να κάνεις κάποια πέταλα θα καταλήξουν στο τραπέζι σου

Βαριέμαι τα παιδιά των φίλων μου

2009-01-29T13:52:00.012+02:00

Θα μπορούσα να είχα σταματήσει στον τίτλο, και θα τα είχα πει όλα. Πως αλήθεια να πεις σε μια φίλη σου ότι δε σε ενδιαφέρει ιδιαίτερα να γνωρίσεις το παιδί της; Η μάλλον, εντάξει να το γνωρίσω, αλλά δεν το γέννησα εγώ αγάπη μου -μη μου το φορτώνεις;

Πάντα απορούσα με τις -άτεκνες- κοπέλες που ασχολούνται με τα παιδιά των φιλενάδων τους. Σκεφτόμουν πάντα: είναι γιατί δεν έχουν ανήψια… Ακούγεται λίγο απλοϊκό, αλλά πραγματικά πως βρίσκεις την ενεργητικότητα και το κουράγιο να χαλάς ώρες της ζωής σου για ένα παιδάκι με το οποίο (έλα, μεταξύ μας είμαστε τώρα) δεν έχεις καμία πραγματική σχέση; Βασικά τζάμπα είναι, κάνεις τη μανούλα για ένα απόγευμα, κάνεις και καλή εντύπωση -κοιτάχτε πόσο supportive είμαι με τις μαμάδες φίλες μου, πόσο καλή είμαι με τα μωράκια -και παίρνεις πόντους μητερούλας (άρα και ΄γυναικοσύνης’, γιατί ως γνωστόν όλες οι σωστές γυναίκες είναι και μητέρες).

Δεν υποστηρίζω ότι δε θα βοηθούσα μια φίλη μου με παιδί σε δύσκολη στιγμή, αλλά εδώ δε μιλάμε για δύσκολες στιγμές. Μιλάμε για ένα καφέ, μια βόλτα με τη φίλη σου. Ή ακόμα λιγότερο, ένα τηλεφώνημα. Γιατί πρέπει να είναι παρόν στο υπόβαθρο ΠΑΝΤΑ ένα μωρό; Γιατί πρέπει να δέχομαι ότι οι συζητήσεις μας θα διακόπτονται κάθε 2 λεπτά επειδή το μωρό στραβομουτσούνιασε; Γιατί πρέπει να υποστώ τα κλάματα και τις γκρίνιες του; Γιατί πρέπει να βρίσκω χαριτωμένα τα μωρά; Και η σχέση μάνας-παιδιού δεν είναι προσωπική και ιδιαίτερη; Ειλικρινά, αισθάνομαι αμηχανία όταν είμαι παρούσα στις γλύκες που κάνουν οι γονείς στα μωρά τους… Ειδικά όταν αυτές οι γλύκες κρατάνε ώρα. Συγγνώμη για τον παραλληλισμό, αλλά μου θυμίζουν ζευγάρια που ανταλλάσσουν γλωσσόφιλα όταν είναι σε παρέα. There is a time and a place που έλεγε και μια ψυχή…

Ξέρω, ότι σε πρώτη ανάγνωση ίσως ακούγεται κακομαθημένο αυτό που λέω. Να κάνω λοιπόν μια διευκρίνιση. Δε μιλάω για τους πρώτους 6-8 μήνες μετά τη γέννα, όπου το παιδί είναι ‘συγκύτιο’ -που λένε- με τη μητέρα. Ούτε μιλάω για ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα να αφήσουν για 1-2 ώρες το παιδί τους κάπου. Νομίζω ότι πολλές φορές φταίνε η ίδιες οι γυναίκες. Παγιδεύονται σε ένα ρόλο και δε θέλουν (ενώ θα μπορούσαν) να επιφορτίζονται λιγότερο με το παιδί. Μάλλον το θέλουν, αλλά δεν τολμούν να το ομολογήσουν, ούτε στον εαυτό τους. Είπαμε, είναι σοκαριστικό, είναι ενάντια σε όλα τα αγνά στερεότυπα με τα οποία έχουμε μεγαλώσει, να παραδέχεσαι ότι το παιδί σου σε έχει κουράσει και ότι θα ήθελες ένα διάλειμμα. Είσαι κακιά, κακιά μανούλα. Οι περισσότερες επίσης, δε διεκδικούν καν να κάνουν λιγότερες δουλειές στο σπίτι (λιγότερες = και πάλι διπλάσιες από όσες κάνει ένας άντρας) ώστε να έχουν περισσότερο χρόνο. Θα μου πεις, επιλογή τους.

Αυτό ακριβώς. Είναι επιλογή να μην θέλεις να ξεκολλήσεις από το παιδί σου. Είναι επιλογή, ακόμα και όταν ξεκολλάς, να φέρνεις την παρέα σου σε δύσκολη θέση λέγοντας ότι νιώθεις τύψεις που είναι μόνο του (δηλαδή με τη γιαγιά, ή ακόμα χειρότερα, με τον μπαμπά, που ο κακομοίρης δεν έχει ιδέα τι να κάνει με ένα παιδί). Έτσι ακριβώς, και εμένα είναι επιλογή μου να προτιμώ από το να έχω μια ανούσια συνάντηση με μια φίλη μου, όπου θα σπαταλήσουμε 80% του χρόνου ασχολούμενες με το μωρό, και δε θα μπορέσουμε να σταυρώσουμε κανονική κουβέντα, να μην συναντηθούμε καθόλου. Είναι αν μη τι άλλο πιο ειλικρινές, και από τις δύο πλευρές.

Υ.Γ. Μη μου αρχίσετε τώρα με τις μαμάδες που παρατάνε τα παιδιά και τρέχουν για την καριέρα τους, δεν παίζει αυτό το πράγμα, τουλάχιστον όχι στις διαστάσεις που του έχουν δώσει. Και τελοσπάντων, από πού συνάγεται ότι η μητέρα πρέπει να είναι ο βασικός πάροχος φροντίδας των παιδιών, ποτέ μου δεν κατάλαβα. Να βοηθήσουν και οι άντρες αν θεωρούν τόσο σημαντική τη συνεχή παρουσία των γονιών στο σπίτι.

λένε για μας...

2008-12-10T10:38:00.002+02:00

Όπως κάθε φορά που συμβαίνει κάτι σημαντικό, θετικό ή αρνητικό, ένα από τα πρώτα μελήματά μας είναι να μάθουμε ‘πως το είδαν οι ξένοι’. ‘Εγκωμιαστικά τα ξένα ΜΜΕ για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων’ ‘Πρωτοσέλιδο σε όλα τα ξένα ΜΜΕ οι καταστροφές στην Αθήνα’. Και αντίστοιχα, ‘δικαιωθήκαμε’ ή ‘γίναμε ρεζίλι’.

Η εικόνα της Ελλάδας στα ξένα ΜΜΕ είναι σημαντική, σίγουρα, αλλά είναι κάτι που θα πρέπει να απασχολεί κυρίως τους επαγγελματίες της διπλωματίας και όχι όλο τον κόσμο, ούτε καν τα ελληνικά media.

Γιατί βιώνουμε τόσο αγχωτικά/τραυματικά την εικόνα μας στα ξένα ΜΜΕ; Στις ταραχές του 1992 στο Λος Άντζελες έγινε σμπαράλια το σύμπαν για έξι ημέρες, σκοτώθηκαν 53 άτομα, είπε κανείς ότι έγινε ρεζίλι η Αμερική; Ή ότι ξαφνικά η Αμερική έγινε αναξιόπιστος συνομιλητής, μια χώρα στην οποία δε θα πατήσει κανείς τουρίστας ή επενδυτής το πόδι του; Το ίδιο και με το Παρίσι το 2005. Άλλα είναι αυτά που κάνουν μια χώρα να κερδίζει ή να χάνει στο διεθνές στερέωμα. Και δε μιλάω για τις προσφιλείς σε όλους τους Έλληνες θεωρίες συνωμοσίας, αλλά πολύ απλά για άλλου τύπου επιδόσεις (οικονομικές, διπλωματικές, κοινωνικές, κλπ.)

Μου φαίνεται τουλάχιστον γελοίο ότι οι αναφορές των ξένων ΜΜΕ στην Ελλάδα αποτελούν με τη σειρά τους ειδήσεις στα ελληνικά ΜΜΕ και αντικείμενο συζήτησης μεταξύ παρεών. Δείχνει ένα τεράστιο σύμπλεγμα κατωτερότητας (η άλλη όψη του συμπλέγματος ανωτερότητάς μας), είναι ετεροπροσδιορισμός και φανερώνει για άλλη μια φορά την αδυναμία μας να αρθρώσουμε εμείς, ψύχραιμα, λόγο για τον εαυτό μας και τη χώρα μας.

all work and no play

2008-10-22T01:02:00.005+03:00

Αφού υποτίθεται ότι ο κάθε πονεμένος κάνει την ψυχανάλυσή του στο μπλογκ του, ας πω και εγώ τον πόνο μου... Γιατί μισώ τους πάντες στη δουλειά μου; Δεν μισώ κάποιον συγκεκριμένο, απλά την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Με ενοχλούν οι κοπέλες που στα 28 τους μιλάνε σαν 40αρες νοικοκυρές και το μόνο τους νέο είναι ότι ο Γιάννης γυρνάει αργά από τη δουλειά και ότι θέλουν να πάνε σε κάνα θέατρο βρε παιδί μου, αλλά που να βρουν καιρό με τα ψώνια και το μαγείρεμα.

Και οι άντρες ξέρεις ότι μεταξύ τους αναφέρονται σε εσένα ως μουνί ή γκομενάκι ή οτιδήποτε και μιλάνε μόνο για ποδόσφαιρο και παραπολιτικά και χαζά office politics, άντε χρηματιστήριο στην καλύτερη περίπτωση…

Και το άλλο που όλοι αγαπιόμαστε μεταξύ μας; Που κανένας δε λέει στα ίσια τη γνώμη του για τον άλλον; Που ο κάθε σιχαμένος κωλογλύφτης «είναι καλό παιδί»; Που όταν ειπωθεί κάποιο ανανεωτικό κουτσομπολιό ξέρεις ότι δεν είναι από την pure undiluted κακία που τόσο αγαπάς, αλλά ότι είναι πάλι office politics και ποιος συμπαθεί ποιόν και ο εχθρός του φίλου μου είναι και δικός μου εχθρός και τέτοια χαμερπή…

Και που κανείς δεν έχει άποψη για την δουλειά του, όλοι θέλουν απλά να τελειώσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται και να πάνε σπίτι τους; Που ποτέ δε λένε όχι, όσο ηλίθιο/ ταπεινωτικό κι αν είναι αυτό που τους ζητάνε; Να μου πεις απογοητευμένοι και αυτοί, ίσως κάποιοι να θέλανε κάτι παραπάνω κάποτε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ένα μάτσο δουλάκια χωρίς βούληση.

Γιατί οι άλλοι που λουφάρουν και ως εκ τούτου είναι μονίμως χαζοχαρούμενοι, οπότε τη σπάνε σε εσένα που δουλεύεις εκτοξεύοντας ηλίθιες ατάκες, όπως ότι ότι αγαπάνε τη δουλειά τους; Και εγώ αν ήταν ανύπαρκτη θα την αγαπούσα τρελά.

Όταν είπα σε κάποιον συνάδελφο ότι οι άνθρωποι στη δουλειά είναι απογοήτευση μου απάντησε: « Ο κόσμος όλος είναι μια απογοήτευση . Η δουλειά είναι μια μικρογραφία του κόσμου.»

but she's madonna...

2008-10-01T18:55:00.008+03:00

Λοιπόν, πήγα κι εγώ στη Madonna. Οι παρατηρήσεις που θα κάνω είναι κυρίως κοινωνιολογικού περιεχομένου και κάπως σκόρπιες. Καταρχάς, έχω βαρεθεί αυτό που όλοι την θαυμάζουν επειδή είναι 50 και χοροπηδάει. Τι είναι, αθλήτρια είναι και πρέπει να την προσκυνάμε για τις σωματικές τις επιδόσεις; Όλοι κοιτάζουν με ένα μείγμα φρίκης και θαυμασμού τους υπεράνθρωπα τεντωμένoυς μύες της, που τέτοιους μόνο ο Bruce Lee είχε -ο οποίος έδερνε και κόσμο, for a living. Φαντάζομαι όλο αυτό το fascination έχει να κάνει με κάποιον προτεσταντικού τύπου θαυμασμό για την ατομική προσπάθεια και τη πειθαρχία, αλλά τι σχέση έχει αυτό με τη -έστω και καθαρά χορευτική- μουσική;

Δεύτερον έχω βαρεθεί να ακούω πόσο πλούσιο ήταν το show. Και εδώ πάλι από τον κόσμο μια παιδιάστικη αντίδραση: είχε και αυτοκίνητο, είχε και τροχόσπιτο, είχε και τσιγγάνους με βιολιά, άλλαξε τόσα κουστούμια, άρα τα άξιζε τα λεφτά της. Είχε πολύ πράγμα. Αν έβγαζε και ελέφαντα, και αρκούδα να κάνει τη Βουγιουκλάκη στον καθρέφτη, ακόμα πιο καλό θα ήταν. Και εμένα μου άρεσε το shοw, σκέφτηκα ότι θα μπορεί να το παίζει και στο Vegas όταν γίνει 60.

Τρίτη και τελευταία σκόρπια παρατήρηση: στην συναυλία αυτή πήγε κόσμος που δεν πηγαίνει ποτέ σε συναυλίες. Και φάνηκε από το πόσο σφιγμένοι, ακούνητοι και άφωνοι ήταν όλοι. Και μην ακούσω τώρα ότι ήταν καινούρια τραγούδια, το get into the groove και το express yourslelf τους έβαλε να τραγουδήσουν και οι άσχετοι που είχαν πάει ντυμένοι για βαφτίσια στην Ηλιούπολη, ούτε αυτά δεν ήξεραν. Που τους έδειχνε και τους στίχους σε γιγαντοθόνες, karaoke style. Πράγμα που δείχνει ότι οι περισσότεροι είχαν πάει εκεί απλά για δούνε το τσίρκο και να χάσκουν.

Θα μου πεις, ποιος φταίει, το Madonnaκι φταίει, αυτό πουλάει η γυναίκα. Δεν λέω όχι, επειδή όμως έχω διαβάσει σε συνέντευξή της ότι έχει επηρεαστεί πολύ ως προς τη θεατρικότητα των live της από τον Bowie, τον οποίο είχε δει στο Diamond Dogs Tour όταν ήταν έφηβη και ξετρελάθηκε, αυτό που περίμενα ήταν μια θεατρικότητα που να φτιάχνει ατμόσφαιρα και να εμπλουτίζει το mood των τραγουδιών, και όχι μια σκέτη επιδειξη χορευτικών και λοιπών ικανοτήτων.

Νομίζω ότι σε μερικά τραγούδια, όπως το Devil wouldn't recognize you, You must love me και το Give it to me, ή όταν έπαιξε σε rock εκτέλεση το Borderline και άλλα, το κατάφερε αυτό, δηλαδή κατάφερε να εγκαθιδρύσει κάποιου είδους ουσιαστική επαφή με το κοινό, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του show ήταν ψυχρό, μηχανιστικό και κάπως... απόμακρο.

Duch of the terrace never grew old / I hope she never will

2008-09-24T22:59:00.014+03:00

Αν διαβάζετε αυτό το blog και είστε γυναίκες, τότε μάλλον είστε Ελληνίδες... Οπότε να κάνω αυτή την ερώτηση: δεν έχετε μεγαλώσει με την ιδέα ότι πρέπει να παντρευτείτε και να κάνετε παιδιά; Ότι όποια έχει αποτύχει σε ένα από τους δύο στόχους είναι αξιολύπητη; Μήπως αυτή η άρρητη επιταγη καθοδηγεί πολλές από τις επιλογές μας; Πόσες αλήθεια θα επιλέγαμε να παντρευτούμε ή να κάνουμε παιδιά χωρίς το φόβητρο της κοινωνικής αποδοκιμασίας; Χωρίς το άγχος ότι αν δεν παντρευτούμε πριν τα 30 και κάτι (αν είσαι από την επαρχία κάντο 30 παρά κάτι), θα γίνουμε στην καλύτερη περίπτωση τρελές βρώμικες γριές;

Για όσους φοβούνται τη μοναξιά, όπως κάποια που μου είχε πει ότι η εικόνα της γεροντοκόρης γηραλέας δασκάλας του πιάνου της σε ένα ετοιμόρροπο διαμέρισμα στην Κυψέλη την είχε τρομάξει τόσο, που αποφάσισε επί τόπου -στα δεκατέσσερα- να παντρευτεί και θα κάνει παιδιά, έχω να αποκαλύψω ένα μυστικό: Τίποτα, ούτε ο γάμος, ούτε τα παιδιά, δε σε προφυλάσσει από τη μοναξιά και το ετοιμόρροπο διαμέρισμα. Από το να βρεθείς φτωχός, μόνος και έρημος στα 60, και να κοιτάς τους τοίχους. Υπάρχει πάντα ο θάνατος, η άρρωστια, ο χωρισμός, η ασυμφωνία χαρακτήρων (αυτή -δεν κάνει να το λέμε, αλλά έτσι είναι- μπορεί να υπάρχει και μεταξύ γονιών και παιδιών), υπάρχουν άπειροι λόγοι και τρόποι να μείνει κανείς μόνος.

Ο γάμος και τα παιδιά δεν είναι σκοπός ζωής. Δε σε ολοκληρώνει, δε σε γεμίζει, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να προσθέτει και άλλους ανθρώπους στη ζωή σου. Με τους οποίους η σχέση μπορεί να είναι καλή, μπορεί να είναι και πολύ κακή όμως. Σίγουρα πάντως, μια επιλογή που γίνεται από φόβο ή από ανία δεν είναι πραγματική επιλογή. Καμία γυναίκα δε γεννιέται με κάποιο μαγικό μητρικό φίλτρο. Κάμια βιο-ψυχο-οτιδήποτε μελέτη δεν έχει καταφέρει να αποδείξει ότι οι γυναίκες αγαπάνε/θέλουν περισσότερο τα παιδιά από τους άνδρες. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι τα γεννάνε, απ'εκεί και πέρα, σκοτάδι καλύπτει την υπόθεση. Το έχω ψάξει, δεν το λέω έτσι: όσο και να λυσσάνε όλοι, κανένας δε έχει καταφέρει να αποδείξει ότι ο γάμος και η ανατροφή παιδιών είναι βιολογική και όχι κοινωνική προτίμηση των γυναικών. Γι'αυτό να μη νιώθετε περιέργα αν είστε γυναίκες και δεν θέλετε να κάνετε παιδιά, ή να παντρευτείτε, είναι απόλυτα φυσιολογικό.

Όλη αυτή η ελληνική κακομοιριά πρέπει κάποτε να σταματήσει. Όλες αυτές οι μαλακίες, που η πρώτη ερώτηση που γίνεται για μια γυναίκα 40 χρονών είναι αν είναι παντρεμένη με παιδιά -για να δούμε αν είναι καλά στα μυαλά της- πρέπει να σταματήσουν. Όλες αυτές οι ανταγωνιστικές μαλακίες περί αγάμητων (αντρών και γυναικών) πρέπει να σταματήσουν. Αν το να είναι κάποιος αγάμητος αποτελεί πηγή δυστυχίας, τότε οι πόρνες είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο.

Η ερωτική ζωή μας είναι προσωπική ιστορία, και όχι μια στατιστική που θα πρέπει να εξεταστεί σύμφωνα με κάποια αυθαίρετα κριτήρια. Αυτό.

Female Bonding...

2008-08-07T00:12:00.004+03:00

Τι κοινά υποτίθεται ότι έχουν οι όλες γυναίκες μεταξύ τους (εκτός από την ανθρώπινή τους ιδιότητα): τα ζητήματα beaute, νοικοκυριού και τους άντρες.
Όλα είναι θεμιτό να τα συζητάς. Το πιο ενδιαφέρον απ’όλα αυτά είναι βέβαια οι άντρες, η συζήτηση για τους οποίους είναι σχεδόν αδύνατον να γίνει βαρετή. Μαθαίνεις πράγματα και εμπλουτίζεις τις γνώσεις σου για το άλλο φύλο (και για το δικό σου...). Όμως το νοικοκυριό και το beaute, τα θεωρώ αποδεκτά μόνο για ιδιαίτερα περιορισμένο χρονικό διάστημα και μόνο μεταξύ φίλων. Δεv είναι ότι τους άντρες τους θάβουμε μπροστά σε όλους, no problem, αλλά καταλαβαίνω ότι είναι ένα σοβαρό θέμα και αν σε καίει πολύ, μπορεί να θες να το μοιραστείς με πολύ κόσμο, ακόμα και στη δουλειά.

Αλλά δεν είναι απίστευτα αντιαισθητικό να συζητάνε γυναίκες στη δουλειά για την αισθητικό τους ή για το πως φτιάχνουμε το τέλειο σουφλέ; Δεν ξέρω, μπορεί να είναι θέμα προκαταλήψης, αλλά τέτοιες συζητήσεις είναι η προσωποποίηση των χειρότερών μου φόβων. Θα είμαι αέναα αναγκασμένη να συμμετέχω για να μην κακοχαρακτηριστώ ως ανοικοκύρευτη, άσχετη ή γενικώς ακοινώνητη; Και όσο περνάνε τα χρόνια, θα περιστοιχίζομαι πλέον μόνο από άτομα σαν την πρώτη διευθύντρια μου, η οποία για να επιβεβαιώσει τη νοικοκυροσύνη της μας ενημέρωνε κάθε πότε και με πόσο πάθος έπλενε όλους τους τοίχους του σπιτιού της; Ή σαν τις κυρίες της γραμματείας που αντάλλαζαν συνταγές και ξεματιάσματα σαν να μην υπήρχε αύριο;

Τελικά, οι γυναίκες που ξεκινούν τέτοιες συζητήσεις, και μάλλον τις απασχολούν σοβαρά αυτά τα θέματα, είναι κατίνες; Ή κάνουν απλώς ειλικρινείς κουβέντες για καθημερινά προβλήματα; Όντως οι γυναίκες πιέζονται κοινωνικά να είναι εμφανίσιμες. Και όντως οι γυναίκες είναι που ασχολούνται σε κάθε σπίτι με το μαγείρεμα και το νοικοκυριό και τα παιδιά. Μήπως είναι άδικα να τις κατακρίνω τους απασχολούν τα ζητήματα κοινωνικής αναπαραγωγής που εν μέρει τους έχει φορτώσει η κοινωνία;

Αρκεί να μου υποσχεθεί κάποιος ότι από Σεπτέμβριο δε θα ξανακούσω κουβέντα για το το πόση σκόνη μαζεύουν τα σκούρα έπιπλα, ή για το ποιά είναι τα κατάλληλα αξεσουάρ αν είσαι κοντή...

back in black

2008-06-22T16:12:00.007+03:00

Αλο! Σίστερ προς γη... Γύρισα!! Είμαι σε ένα ίντερνετ καφέ και ένα σκυλάκι γρυλλίζει δίπλα μου. Με έχει αγχώσει λίγο, αν και φαίνεται αρκούντως χαρούμενο.

Ουφ... Έφυγε.

Νομίζω ότι κατά το διάστημα της απουσίας μου (ένα μήνας ήταν καλέ σιγά) κατάφερα να σκοτώσω το μπλογκ μου (το οποίο αργοπέθαινε ούτως ή άλλως). Κοίταξα τους returning visitors και το average ήταν επισήμως πλέον 0. Οπότε τουλάχιστον μου έφυγε και αυτό το άγχος.

Μια και πριν από κάποιες μέρες έκλεισα δύο χρόνια στο μπλογκ, νιώθω ότι είναι καιρός για έναν (ω, ναι) απολογισμό. Καταρχάς μια διευκρίνιση: τα profile views μου δεν είναι 121, απλώς κατάφερα σε κάποια φάση να τα σβήσω όλα και ήταν 10.000 σας πληροφορώ. Όχι ένταξει, γύρω στα 900 ήταν. Το λέω απλά γιατί εγώ όταν βλέπω ότι ένα μπλογκ υπάρχει χρόνια και έχει γύρω στα 100 profile views, το θεωρώ λίγο αποτυχημένο. Και το δικό μου μπλογκ δεν είναι καθόλου μα καθόλου αποτυχημένο.

Σχεδιάζα να πω αυτα και άλλα σε μια φανταστική συνέντευξη που θα έπαιρνα από τον ευατό μου και θα τη δημοσιεύα στα γενέθλια του μπλογκ. Αλλά μετά διάβασα ότι είχε δώσει συνέντευξη στον ευατό του και ο Tom Waits, και, καταλαβαίνετε. Άλλη μια καλή ιδέα που μου έκλεψε ο Τom.

Και αυτό νομίζω συνοψίζει το κλίμα αυτού του μπλογκ: Καλές ιδέες που χαθήκαν κάπου στο δρόμο. Γιατί βαρέθηκα, γιατί δεν υπήρχε η ανταπόκριση που περίμενα, γιατί εγώ η ίδια δεν προσπάθησα αρκετά... Πάντως στην αρχή είχα αρχίσει με τρομερό ενθουσιασμό, μου είχε φανεί καταπλητικό το γεγονός ότι ξαφνικά με διάβαζαν κάποιοι άγνωστοι και ότι έβρισκα τόσους καλούς γραφείς στο internet -βασικά πιο πολύ τρελάθηκα με την πάρτη μου, και καλά λέω τώρα ότι υπήρχε και κάτι μη εγωιστικό στη φάση.

Αστείο ήταν επίσης και πως άλλαξε η σχέση μου με φίλους μου που διαβάζαν το μπλογκ: κάποιοι με συμπαθήσανε περισσότερο μετά το μπλογκ (μα καλά, είστε σοβαροί;) και με κάποιους άλλους δεν είχα πια τι να πω, γιατί ότι συζήτηση κι αν ξεκινούσα μου έλεγαν: ναι, ναι, ξέρω, το διάβασα στο μπλογκ σου.

Δεν κλείνω το μπλογκ, απλά είχα καιρό να γράψω και πολυλογώ λίγο. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καταλάβει ακριβώς γιατί το κρατάω ακόμα, αφού δεν πρόκειται (τελικά) να γίνω διάσημη από αυτό, αλλά δεν πειράζει.

Και σε κάτι πιο σοβαρό: Την Τρίτη έχουν συναυλία οι Def Leppard. Αρνούμαι να αναφερθώ στους Whitesnake, τους οποίους δε θεωρώ σοβαρό συγκρότημα. Αλλά και πάλι, οι περισσότεροι δε θεωρούν σοβαρό συγκρότημα τους Def Leppard (και μάλλον έχουν δίκιο, χα). Τους λες pop metal, τους λες και "the ultimate feelgood rock band" (το διάβασα στο εξώφυλλο ενός περιοδικού που λέγεται "soft rock", τι άλλο να πεις). Νομίζω όμως ότι η καλύτερη περιγραφή είναι working class rock n' roll, ό,τι πρέπει δηλαδή για να παίξεις ξύλο/ να τραγουδήσεις με τους κολλητούς σου στο παμπ όπως κάνω κι εγώ κάθε βράδυ). Και για του λόγου το αληθές here you are:

Όχι, πείτε μου, έχουν οι Whitesnake τέτοια τραγούδια; Έλα blue, come with me :))

90 miles/hour

2008-05-23T09:28:00.002+03:00

Λογαριασμοί, εκκαθαριστικά, δικηγόροι, καθηγητές πανεπιστημίου, συστατικές, τηλέφωνα, δάσκαλοι οδήγησης, επιστολές, βιογραφικά, λογιστές, συνάδελφοι, δουλειά, τηλέφωνα, υπογραφές, τεχνικοί, φεστιβάλ, συνέδρια, σχέση, ένταση στη σχέση, διάβασμα, φίλοι, φίλες, φίλες με μωρά, φίλες με μωρά που μένουν στου διαόλου το κέρατο, συνάδελφοι, συνάδελφοι που έχουν τσακωθεί μεταξύ τους, συνάδελφοι που είναι βαρετοί, μαμά, μπαμπάς, αδελφός, ανηψιός, διάφοροι -οι περισσότεροι- μου μιλάνε και πιάνω τον εαυτό μου να μην προσέχει, και πάλι δικηγόροι, έχω να γράψω στο μπλογκ κάτι χρόνια, ενοχικές κοπάνες από τη δουλειά για χαρτιά από δημόσιες υπηρεσίες, χομπς, λοκ, ρουσό και λίγο ρωλς....ξανά, βεβαιώσεις σπουδών από διάφορα μέρη, μα τι το θέλεις κι άλλο μεταπτυχιακό; δεν ξέρω δε με ενδιαφέρει, να πω ότι η μάθηση με γοητεύει ή θα φανώ πολύ ψώνιο; δήλωση στην εφορία, τηλέφωνα, όταν ακούω το κινητό μου χτυπάει νιώθω μόνο μια τεράστια κούραση, παιχνίδια εξουσίας στη δουλειά, ψεύτικα χαμόγελα στη δουλειά, ο μεταμοντερνισμός τελικά είναι μια συντηρητική ιδεολογία ή ίσως όχι, αν έχεις σπίτι σε περιοχή κάτω των 5.000 κατοίκων δικαιούσαι δάνειο πρώτης κατοικίας -εκτός κι αν η περιοχή αυτή είναι τουριστική, όταν μπαίνουμε στην ανηφορική στροφή πατάμε το συμπλέκτη μέχρι τη μέση και λίιιιγο γκάζι, δε θα μάθω ποτέ οδήγηση, δε θα περάσω ποτέ στο μεταπυχιακό, δε θα υπογράψω ποτέ για το σπίτι, τελικά δε θα μπορέσω ποτέ να συνεννοηθώ με τους εραστές μου, ποστ-ιτ παντού, χαρτιά σε άπειρες διαφάνειες, μπαίνω και σε κάτι αμφιθέατρα διαλυμένα και αναρωτιέμαι γιατί ασχολούμαι, αλλά δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ γιατί πρέπει αύριο το πρωί να περάσω από την τράπεζα και να ρωτήσω για το δάνειο, και κανείς δε μου λέει τι να ρωτήσω ακριβώς και μερικές φορές θέλω να βάλω τα κλάματα (πολύ κοριτσίστικο;) και άλλες φορές να βλέπω τηλεόραση με τις ώρες, πως μου το είπανε αυτό με το φως που φαντάζεσαι γύρω από τον εαυτό σου και ηρεμείς, δεν πιάνει, μιλάω με ταχύτητα μοτέρ, γελάω νευρικά, περπατάω βιαστικά, σηκώνομαι και φεύγω, δεν νιώθω πια υποχρεωμένη να είμαι γλυκιά με όλους -ξέρεις, απλώς δεν έχω χρόνο- μερικές φορές συμβαίνουν ΟΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.

Άνοιξη

2008-05-09T18:26:00.002+03:00

Mαύρα Mεσάνυχτα

2008-04-15T22:34:00.006+03:00

Καλύτερο bitch fight ever στην ελληνική τηλεόραση: τραγουδιάρα-νυχτόβια Σιλβί (Παναγιώτα Βλαντή) εναντίον κατίνας-νεόπλουτης νοικοκυράς Λένας (Μπέσυ Μάλφα).

Ζω για το επόμενο χαστούκι!!

ΥΓ. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω καλύτερο φωτό.... Και εννοείται πως τα bitch fights, είναι ένα μόνο από τα ενδιαφέροντα στοιχεία της σειράς. Αν το χειριστούν καλά μπορεί να γίνει και ένα ελληνικό Sopranos (τηρουμένων των αναλογιών κλπ κλπ).

Παλιά Συνάδελφος/ Νέα Συνάδελφος

2008-04-05T11:12:00.009+03:00

Πόσο ωραία είναι στη δουλειά τώρα που έχω μια νέα συνάδελφο. Ένας λευκός καμβάς στον οποίο μπορώ να ζωγραφίσω. Θα της τα δείξω όλα εγώ εγώ και θα δείξω και στους άλλους στο γραφείο πόσο καλή είμαι με τους νέους. Πόσο μόνο εγώ τα ξέρω όλα στην εντέλεια. Γιατί είμαι η παλιότερη. Αλλά κυρίως γιατί δεν ξεχνάω ποτέ τίποτα. Νιώθω να με κατακλύζει μια υπερηφάνια όταν όλοι μου λένε ότι είμαι η μνήμη της Εταιρίας. Έχω και χιούμορ, μπορώ αστειεύομαι με το γεγονός ότι είμαι τόσο σχολαστική. Πάντα θέλω κι άλλες αρμοδιότητες, ακόμα και αν αυτές είναι άσχετες με το αντικείμενο μου. Γιατί δεν είναι σωστό να λες όχι. Γιατί όλοι συνάδελφοι είμαστε, στο κάτω κάτω. Αλλά, ας επιστρέψουμε στο αγαπημένο μου θέμα, τη νέα μου συνάδελφο.

Θα την πάρω κάτω από τη φτερούγα μου, θα της δείξω ποίος είναι ο σωστός τρόπος να κάνουμε τα πράγματα. Εγώ πάντα λέω: καλύτερα περισσότερα, παρά λιγότερα. Δηλαδή όσο περισσότερα έγγραφα, περισσότερες σφραγίδες και όσο περισσότερες υπογραφές γίνεται. Να είσαι καλυμμένος. Εγώ δεν είμαι φυγόπονη και τσαπατσούλα σα μερικούς μερικούς. Ελπίζω ότι υπό την καθοδήγησή μου η μικρή δε θα γίνει ποτέ έτσι. Βέβαια με έχει πάντα δίπλα της να τη διορθώνω ή ακόμα και να αναλαμβάνω της δικές της υποθέσεις όταν βλέπω ότι δεν μπορεί να αντεπεξέλθει.

Θα της υποδείξω και ποιους πρέπει να αντιπαθούμε στη δουλειά. Όχι ευθέως, αλλά σιγά-σιγά, με μικρά αόριστα σχολιάκια. Θα καταλάβει αυτή. Εμείς εδώ κάνουμε τη δουλειά μας όσο πιο σεμνά και ταπεινά γίνεται. Και εγώ διαφωνώ με κάποια πράγματα, αλλά δεν είναι σωστό να φέρνεις αντιρρήσεις στους ανωτέρους σου, όπως κάνουν κάποιοι που το παίζουν έξυπνοι εδώ μέσα.

Πιστεύω πως η νέα θα γίνει "δικό μας παιδί" και θα κάνει τα πράγματα όπως "εμείς". Ήδη με συμπαθεί πολύ. Πήρα το θάρρος να τη φωνάζω "μωρό μου" τώρα τελευταία, μια έκφραση που δε χρησιμοποιούσα ποτέ πριν, αλλά την έχω ακούσει να φωνάζει έτσι τις φίλες της στο τηλέφωνο, και εγώ θέλω τόσο πολύ να είμαι φίλη της. Σφυρηλατούμε το δεσμό μας αργά αλλά σταθερά, τις προάλλες μάλιστα μιλάγαμε γαλλικά στο γραφείο, και δεν καταλάβαινε κανείς τι λέγαμε. Έτσι για πλάκα το κάναμε, αλλά νομίζω ότι φάνηκε πως εμείς οι δύό μοιραζόμαστε κάτι ξεχωριστό. Τώρα, με τη νέα στο γραφείο, μπορώ να είμαι και αποτελεσματική και σκανδαλιάρα, κάτι που ονειρευόμουν από τότε που ήμουν μαθήτρια στο σχολείο.

To σπίτι των ονείρων σου

2008-03-14T17:58:00.005+02:00

Ψάχνω για σπίτι εδώ και 7-8 μήνες (με αυξομειούμενη ένταση, ομολογουμένως) και έχω φτάσει σε αδιέξοδο. Δεν υπάρχει τίποτα.

Ιστορίες που έχω ακόυσει για τρομερές αγορές όπως για τύπους που χρωστούσαν στο καζίνο και πουλησαν το σπίτι τους όσο-όσο, ή για την αχτύπητη ευκαιρία που βρήκε κάποιος στρίβοντας τυχαία σε ένα στενάκι, ή για το τιπ που έδωσε ο περιπτεράς για το καταπληκτικό ρετιρέ που πουλούσε πάμθηνα πάμπλουτη γιαγιά, δεν έχουν συμβεί ακόμα σε μένα.

Αντίθετα τα περισσότερα σπίτια που βρίσκω και ακριβά είναι και έλλατώματα έχουν. Το περίφημο σπίτι που μόλις πατήσεις το πόδι σου μέσα νιώθεις ότι "ναι, αυτό είναι" δε μου έχει τύχει ακόμα.

Και αυτός είναι και ένας ακόμα λόγος για τον οποίο το να ψάχνεις σπίτι μοιάζει πολύ με το να σκέφτεσαι το γάμο. Δεν είναι τυχαίο, ότι για πολλούς σπίτι και γάμος πάνε μαζί.

Μια ζωή σου πιπιλάνε όλοι το μυαλό με το πόσο σημαντικό είναι, με το πόσο η ζωή σου θα αλλάξει αν το αποκτήσεις και με το πόσο προσεκτικά πρέπει να εξετάσεις όλους τους παράγοντες πριν κάνεις το μεγάλο βήμα.

Όταν (φυσικά με τέτοιες απαιτήσεις) δυσκολεύεσαι να αποφασίσεις, αρχίζει να περνάει ο χρόνος -και να αυξάνεται το πρήξιμο, οπότε σου λένε πλέον τα αντίθετα:

Τέλειο σπίτι δεν υπάρχει (τέλειος άντρας δεν υπάρχει).

Έλα μωρέ, μια επένδυση είναι, δεν είναι για πάντα (μπορείς πάντα να πάρεις διαζύγιο)

Αγόρασέ το να ξεμπερδεύεις, μην τα ψειρίζεις τώρα (παντρέψου παιδάκι μου να ησυχάσουμε).

Ακόμα και αν δε σου πολυαρέσει, είναι πιο συμφέρον από το να μένεις σε νοίκι (δύσκολο πράγμα η αγαμία).

Αν δυσκολευτείς πολύ με τη δόση θα σε βοηθήσουμε εμείς (θα σου κρατάμε τα παιδιά).

Πάρε ένα τώρα και στη χειρότερη το νοικιάζεις (άστον να σου ρίξει και λίγο κέρατο).

Τελικά η μεγαλύτερη αλήθεια πρέπει να είναι κάτι που είχα ακούσει κάποτε για τα διδακτορικά: Τα τελειώνεις μόνο όταν τα έχεις πλέον σιχαθεί... Και μη με ρωτήσετε αν αυτό έχει κάποια αντιστοιχία με το γάμο!

άσλδκξ΄λκδσσ΄δφγδ΄κγηςγξ7πςα

2008-03-08T20:30:00.004+02:00

Τις προάλλες έλεγα σε φίλη μου και συν-blogger ότι θα ανοίξω ένα καινούριο μπλογκ και θα γράφω εκεί ο,τι μου κατεβαίνει. Αυτό μπορείς να το κάνεις και τώρα μου λέει.

Έλα όμως που δεν μπορώ. Θέλω να γράψω για το Μόναχο και τη Βενετία αλλά σκέφτομαι ότι πρέπει να ψάξω να βρω κάποιες ιστορικές πληροφορίες και να ελέγξω την ακρίβεια των γραφόμενών μου και δεν έχω καμία όρεξη. Άλλες φορές σκέφτομαι αν αυτά που θα γράψω έχουν συνοχή με παλιότερα κείμενα. Αν θα παρεξηγηθεί κάποιος. Αν είναι τελείως βλακείες ή βαρετά. Αν όμως το μπλόγκινκ φέρνει κάτι καινούριο, αυτό δεν είναι η υπόσχεση -και η απειλή- ενός αυθόρμητου, αδιαμεσολάβητου λόγου; Η τελικά αυτό είναι αδύνατον/ανεπιθύμητο;

Κατά καιρούς έχω διάφορες ιδέες για μπλογκς, ένα που θα γράφω τα όνειρα που βλέπω κάθε βράδυ, ένα που θα δημοσιεύω ερωτικές επιστολές (που έχω γράψει εγώ), ένα που θα γράφω μόνο λίστες με πράγματα που με ενοχλούν, ένα που θα γράφω πράγματα που ακούω στο δρόμο, ένα για τα ποιήματά μου. Η σκέψη βέβαια ότι θα πρέπει να κάνω λογκ ιν και λογκ αουτ πέντε-έξι φορές την ημέρα για να συντηρώ όλα αυτά τα μπλογκς (φυσικά δε θα είναι όλα στο ίδιο όνομα) με αποθαρρύνει. Μου αρέσει όμως η σκέψη ότι επιτέλους πια θα κάνω ό,τι θέλω.

Ότι θα με κυνηγούσε η ακατανίκητη επιθυμία μου να είμαι αρεστή ακόμα και όταν γράφω ανώνυμα, δεν το περίμενα.

Πάντως (και μέχρι να διασπαστώ σε 15 μπλογκς) χτες το βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι κατέβρεχα περιστέρια με το τηλέφωνο του ντους μέσα σε ένα art installation, μέρος της έκθεσης που έκανε μια ομάδα από συναδέλφους που ήταν παράλληλα καλλιτέχνες. Το αρτ ινσταλέισιον ήταν ένα μπάνιο και από μια τρύπα σε ένα μεγάλο κουτί έπεφτε συνέχεια καναβούρι. Εκεί μαζεύονταν τα βρώμικα απαίσια περιστέρια -πριν καραδοκούσαν πάνω στα ντουλάπια και τα παράθυρα- εγώ ήμουν κλεισμένη στο μπάνιο και προσπαθούσα να τα διώξω καταβρέχοντάς τα, ή και καμιά φορά σπρώχνοντας τα με τα χέρια. Αυτά όμως στέκονταν ακίνητα, βρώμικα και βρεγμένα, πάνω στο καλοριφέρερ, το νεροχύτη, τα ντουλάπια, το μπάνιο, σχεδιάζοντας, κοιτώντας με λαχτάρα και υπομονή το καναβούρι να πέφτει.

Berlin (ale)

2008-02-20T16:53:00.016+02:00

Ομολογουμένως δεν είδα πολλές ταινίες στην Berlinale (μόνο τρεις), αλλά όταν είσαι σε μια ξένη πόλη, ακόμα κι αν έχει διεθνές Φεστιβάλ, ακόμα κι αν έχεις ξαναπάει, προτιμάς απλώς να τριγυρνάς παρά να τρέχεις πανικόβλητος από ταινία σε ταινία. Συν ότι ο καιρός ήταν καταπληκτικός και όλος ο κόσμος ήταν έξω για καφέ και βόλτα.

Πριν ξεκινήσω για την Berlinale, δύο πράγματα καινούρια (για μένα) στο Βερολίνο: Όλοι πηγαίνουν τα Σαββατοκύριακα έξω για brunch. Μην το παραλείψετε αν βρεθείτε εκεί Σ/Κ, σε πολλές καφετέριες έχει μπουφέ all you can eat με 8 ευρώ. Και είναι όλα πεντανόστιμα. Συν ότι την πέφτεις με τις ώρες εκεί και κανένας δε σε ενοχλεί. Το μόνο πρόβλημα είναι αν θα βρεις θέση. Πιο ωραίο μέρος για branch τα καφέ γύρω από την KollwitzPlatz.

Δεύτερο καινούριο πράγμα: απαγορεύεται πλέον το κάπνισμα παντού. Ακόμα και σε καφέ καταλήψεων (είναι δημοφιλείς και ωραίες οι καταλήψεις εκεί, όχι μίζερες και φοβικές σας τις δικές μας), όπως το Morgen Rot στην Kastanienallee, δεν καπνίζει κανείς. Αν θες να κόψεις το κάπνισμα, υπάρχει κάτι θετικό σε αυτό: σου αφαιρείται η επιλογή, οπότε σταματάς να βασανίζεσαι εσωτερικά σχετικά με το αν πρέπει/δεν πρέπει, αν θες/δε θες να καπνίσεις.

Κάτι που έχει μείνει ίδιο με την τελευταία φορά που πήγα –πριν τρία χρόνια- ήταν η AlexanderPlatz. Η πλατεία κόβεται στη μέση από τον υπέργειο σταθμό του S-Bahn. Η μισή (εκεί που είναι και η το περίφημο Fernsehturm) είναι συμπαθητική, στην υπόλοιπη μισή γίνονται ακόμα έργα, και εξακολουθεί να είναι ένα εγκαταλειμμένο, αχανές, κενό ερείπιο της αισθητικής του σοσιαλιστικού ρεαλισμόυ. Από όση ostalgie κι αν πάσχεις, ωραία δεν τη λες.

Πάμε στη Berlinale τώρα, ή μάλλον σε ότι πήρα εγώ χαμπάρι από την Berlinale. Οι ταινίες είναι διασκορπισμένες σε πολλά σινεμά σε όλο το Βερολίνο, πράγμα που σημαίνει ότι δεν δημιουργείται συνωστισμός ούτε τεράστιες ουρές. Τα εισιτήρια βέβαια, βγαίνουν από ενιαίο ταμείο, αλλά προσέξτε αυτό: μπορείς να κλείσεις εισιτήρια μόνο για τις επόμενες τρεις ημέρες, και για όλες τις προβολές κρατούνται περίπου καμιά 50αριά εισιτήρια διαθέσιμα, τα οποία μπορείς να αγοράσεις πηγαίνοντας στο σινεμά μια ώρα περίπου πριν την έναρξη της ταινίας. Νομίζω ότι αυτό είναι μια πολύ καλή λύση, γιατί σχεδόν πάντα βρίσκεις θέση έστω και την τελευταία στιγμή, και δεν είναι ανάγκη να φτιάξεις κάποιο ιδιαίτερα μακροπρόθεσμο και περιοριστικό πρόγραμμα για τις ταινίες που θα δεις κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ (όπως πρέπει να κάνεις εδώ για τις Νύχτες Πρεμιέρας). Βέβαια, αν εφάρμοζόταν αυτό στην Αθήνα, ίσως να πήγαιναν ΟΛΟΙ την τελευταία ώρα πριν την ταινία, δεν ξέρω.

Το θέμα είναι ότι όλα κυλάνε χαλαρά και ήρεμα, χωρίς ιδιαίτερη ταλαιπωρία και υστερίες, παρόλο που πρόκειται για ένα πραγματικά μεγάλο διεθνές φεστιβάλ. Ακόμα και στο red carpet, έξω από το Berlinale Palast που είναι η «καρδιά» του Φεστιβάλ δε μαζεύεται πολύς κόσμος – γεγονός που νομίζω οφείλεται και σε μια σχετική αποστασιοποίηση των Γερμανών από μαζικές εκδηλώσεις λατρείας (τα τελευταία 60 χρόνια δηλαδή, αχέμ). ΄Ηταν αρκετά εύκολο να στηθείς εκεί και να περιμένεις να περάσουν οι σταρ, μια μέρα κάθισα για πέντε λεπτά και έπεσα στην είσοδο της Tilda Swindon. Βέβαια την ημέρα της Madonna δεν ξέρω τι γινόταν εκεί, αλλά δεν επιχείρησα και να πάω (η Blu σίγουρα θα την πετύχαινε, εδώ είδε τον Daniel Day Lewis τυχαία στην Αθήνα, τι να λέμε τώρα).

Καμία από τις ταινίες που είδα δεν ήταν κάτι το σπουδαίο, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική, πολύ-πολιτισμική και τα σινεμά τα ίδια ήταν εκπληκτικά. Μου άρεσε πολύ το Kino International, στην Karl Marx Allee -στο πρώην Ανατολικό βεβαίως- μου θύμισε τα δικά μας Ράδιο Σίτυ (γκρεμίστηκε είναι τώρα σούπερ μάρκετ) και Μπροντγουαίη (έκλεισε, δεν ξέρω τι θα απογίνει), αμφότερα στην Πατησίων. Αλήθεια, σκοπεύουμε να γκρεμίσουμε όλα τα συνοικιακά σινεμά (ακόμα και τα μεγάλα και τα εικαστικά ενδιαφέροντα από αυτά, όπως τα προαναφερόμενα) και να τα κάνουμε multiplex; Δεν είμαι της άποψης με το γιασεμί στα θερινά σινεμά, αλλά κάτι ξέρουν οι Γερμανοί που κρατάνε και τα παλιά τους και όμορφα σκονισμένα σινεμά μαζί με τα καινούρια.

Μετακινήσεις

2008-02-18T21:09:00.003+02:00

Ο Υπουργός Εσωτερικών είπε να αποφεύγουμε τις άσκοπες μετακινήσεις.
Λέω λοιπόν να μην πάω στη δουλειά μου.

A bigger HoL - but all roads lead to Rome

2008-02-08T14:51:00.000+02:00

Ένα update του προηγούμενου ποστ: Κατόπιν και άλλου απειλητικού μηνύματος με καταγγελείες, η HoL έκοψε τη σύνδεσή μου... Αλλά την έκοψε τελείως, ακόμα και για τον Μάρτιο, που την είχα πληρώσει.

Τελος πάντων, η επιστήμη και εγώ προσωπικά, σηκώνουμε ψηλά τα χέρια. Ας είναι.

Δεν έχω internet λοιπόν, τι πιο τέλεια δικαιολογία για να μη γράψω τίποτα για κανά μήνα.

Αλήθεια όμως, δεν έχω, τώρα γράφω από τη δουλειά (μπρρρ...).

Φεύγω και ταξίδι, που να σας τα λέω.

Σας αφήνω προς το παρόν, με την επισήμανση ότι στο ΣΚΑΙ σήμερα (δηλαδή τις Παρασκευές, ώρα 00:15 - λίγο δυστυχία να είσαι αυτή την ημέρα και αυτή την ώρα σπίτι, αλλά δεν πειράζει) δείχνει το Ρώμη, που μου άρεσε πάααρα πολύ όταν το είχα δει σε DVD. Δεν είναι ακριβώς ντοκιμαντέρ, αλλά είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα, όσον αφορά τα βασικά ιστορικά πρόσωπα (Καίσαρας, Βρούτος, Κικέρωνας, Κλεοπάτρα κλπ κλπ) καθώς και τα ήθη και τα έθιμα της εποχής (το ξέρω, I was there).

Όλοι οι πρωταγωνιστές είναι Βρετανοί*, εξού και η sexy προφορά και η φοβερή ηθοποιία. Highlight της σειράς η διαμάχη μεταξύ της Άτιας των Ιουλίων και της Σερβρίλιας των Ιουνίων, υπαρκτά πρόσωπα, αλλά δυστυχώς όχι τόσο σατανικές όσο απεικονίζονται στη σειρά. Όπως και να έχει, η σειρά είναι εκπληκτική, μαθαίνεις πράγματα για την μετατροπή της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας σε Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, έχει δράμα, πολιτική, sex, βία, τι άλλον να ζητήσει ο άνθρωπος.

*H σειρά είναι συμπαραγωγή BBC και ΗΒΟ.

Υ.Γ. Αν η σειρά έχει αρχίσει εδώ και κανά μήνα και τώρα τελειώνει, συγγνώμη. Μπορείτε πάντα να την νοικιάσετε σε DVD. Είπαμε, δεν έχω ιντερνετ (αυτό θα είναι η δικαιολογία μου για τα πάντα από εδώ καί πέρα).

A HoL in my heart

2008-02-04T20:59:00.000+02:00

Όταν πριν από 2 χρόνια έτρεχα από μαγαζί σε μαγαζί κυνηγώντας το πιθανότατα τελευταίο κουτί στην Αθήνα με την υπερπροσφορά της Hellas on Line για γρήγορο internet, δεν φανταζόμουν τι με περίμενε… Συγκεκριμένα δε φανταζόμουν ότι τώρα θα προσπαθούσα εξίσου απεγνωσμένα να ξεφορτωθώ τη HοL.

Μη με ρωτήσετε για την ποιότητα της υπηρεσίας… δεν έχω ασχοληθεί με μετρήσεις, αλλά έχω την αίσθηση ότι ήταν ικανοποιητική η ταχύτητα. Το θέμα είναι η εξυπηρέτηση πελατών, ένας άγνωστος συνδυασμός λέξεων για πολλές εταιρίες στην Ελλάδα. Αλλά μόνο για το Δημόσιο ξέρουμε να γκρινιάζουμε. Τέλος πάντων, πίσω στην ιστορία μας...

Πέρσι τέτοια εποχή λοιπόν, έληγε η συνδρομή μου στη HoL και αφελώς πίστευα ήμουν ελεύθερη σα χελιδόνι να πετάξω σε πιο χλοερές εταιρίες. Αμ δε... Η συνδρομή μου είχε ως δια μαγείας ανανεωθεί αυτόματα για άλλο ένα χρόνο και φυσικά είχα χρεωθεί με το ποσο.

Μετά από 1000000 τηλέφωνα, 234877587326238746 ώρες αναμονής και την αποστολή ενός άκρως απειλητικού email (ξέρετε, θα σας καταγγείλω κλπ. - μόνο αυτό καταλαβαίνουν) εδέησαν να μου εξηγήσουν ότι για να μην ανανεωθεί η σύνδεσή σου, πρέπει 2 μήνες πριν (προσοχή 2 μήνες… όχι ένα μήνα…. όχι μια εβδομάδα) να έχεις κάνει αίτηση ότι επιθυμείς διακοπή. Αν περάσει αυτή η ημερομηνία, ανανεώνεται αυτόματα η σύνδεση. Ναι, ισχύει, ναι είναι γραμμένο στο συμβόλαιο. Όχι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να το αλλάξουν. Δεν ξεσυνδέεται αυτή η σύνδεση, δεν γίνεται, sorry, excusez nous.

ΟΚ, είμαι και ανοργάνωτη, ίσως θα έπρεπε να το είχα προσέξει, δέχτηκα στωικά τη μοίρα μου. Πλήρωσα μάλιστα και in advance όλη τη χρονιά για να έχω έκπτωση. Η HοL μου έστειλε αποδεικτικό ότι είχα εξοφλήσει. Εντάξει.

Λοιπόν, μέσα στη χρονιά αυτή με έχουν πάρει 4 φορές για να με ρωτήσουν γιατί δεν έχω πληρώσει. Μα, έχω πληρώσει. Μου έχετε στείλει εσείς οι ίδιοι (ηλίθιοι) το αποδεικτικό της εξόφλησης. Α, ναι; Εντάξει κυρία μου συγγνώμη δε θα σας ξαναενοχλήσουμε. Ένα μήνα μετά, η ίδια ιστορία. Ένα μήνα μετά, η ίδια ιστορία. Ένα μήνα μετά, η ίδια ιστορία.

Μετά από αυτή την επίδειξη ανικανότητας αποφάσισα μην ανανεώσω τη σύνδεσή μου. Μια φωνούλα μέσα μου μου έλεγε, άστο να πάει, που να μπλέκεις, που να τρέχεις τώρα. Θα έχεις HοL για πάντα, απλά αποδέξου το. Και αυτή φωνούλα είχε δίκαιο. Γιατί μαντέψτε τι; Παρόλο που φέτος ήμουν ένα καλό και οργανωμένο κορίτσι, και έστειλα το φαξ που ζητάω να μου διακόψουν την σύνδεση 2 μήνες πριν, το φαξ δεν πηγαίνει. That’s right, δεν φτάνει ποτέ στη HοL. Γιατί οι γραμμές είναι απασχολημένες. Δοκιμάστε αργότερα. Δοκιμάστε πάλι. Όχι δεν υπάρχει άλλο φαξ. Υπάρχει άλλο φαξ αλλά δε δουλεύει ούτε αυτό.

Ε λοιπόν και εγώ θα κρατήσω τη σύνδεσή μου. Και πολύ απλά δε θα τους πληρώσω ποτέ. Και όταν παίρνουν τηλέφωνο θα λέω μα σας έχω πληρώσει. Και θα λένε κι αυτοί εντάξει κυρία μου, συγγνώμη. Και θα ξαναπαίρνουν μετά. Και θα ξαναλέω τα ίδια. Και θα ζήσουμε μαζί για πάντα ευτυχισμένοι. Εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

Κάποιος να με κερνάει

2008-01-27T10:29:00.000+02:00

Με έκπληξη ανακαλύπτω ότι πολλές γυναίκες σήμερα έχουν την απαίτηση να τους κερνάνε οι άντρες στα ραντεβού. Και κατ' αναλογία, πολλοί άντρες νιώθουν την υποχρέωση να κερνάνε. Ακόμα και για διακοπές έχω ακούσει την απαίτηση να πληρώνει ο άντρας τα εισιτήρια.

Για να ξεκαθαρίσω κάτι: το κέρασμα είναι κάτι ωραίο όταν γίνεται σαν κίνηση αβροφροσύνης. Ας πούμε στο πρώτο ραντεβού, και κάποιες άλλες φορές, είτε επειδή γιορτάζεις κάτι, είτε απλώς όταν θέλεις να ευχαριστήσεις τον άλλον γιατί τον εκτιμάς, τον αγαπάς κλπ.

Αλλά το κέρασμα ως μόνιμη υποχρέωση ενός άντρα απέναντι σε μια γυναίκα, πολύ απλά, δεν το καταλαβαίνω. Γιατί δηλαδή; Ειδικά αν βγάζετε και οι δύο τα ίδια τα ίδια λεφτά και αν το μέρος που θα πάτε είναι επιλογή και των δύο (δεν θέλει δηλαδή ο άλλος να σε πάει οπωσδήποτε σε ένα ακριβό εστιατόριο), ποιό ακριβώς είναι το νόημα; Το μόνιμο κέρασμα είναι ένα είδος πληρωμής, για ποιές υπηρεσίες αναρωτιέμαι;

Ένα επιχείρημα είναι ότι οι γυναίκες χαλάνε τόσα λεφτά σε κομμωτήρια και ινστιτούτα αισθητικής, οπότε με το κέρασμα αποκαθίσταται κάποια οικονομική ισορροπία. Καταρχάς ποιόν κοροϊδεύετε βρε κορίτσια; Θα πηγαίνατε στα κομμωτήρια και στα ινστιτούτα είτε υπήρχε αυτός ο άντρας είτε όχι, γιατί θέλετε να είστε όμορφες και περιποιημένες για τον ευατό σας πάνω από όλα (και για όλους τους υπόλοιπους άντρες βεβαίως βεβαίως). Επίσης, τώρα τελευταία οι άντρες χαλάνε πάνω κάτω τα ίδια λεφτά για την εμφάνισή τους, οπότε άκυρο το επιχείρημα.

Το άλλο ακόμα πιο ηλίθιο επιχείρημα έχει να κάνει με την εγκυμοσύνη... Ναι, το έχω ακούσει και αυτό. Εμείς μένουμε έγκυες και μεγαλώνουμε τα παιδιά, αυτοί πρέπει να πληρώσουν. Κοίτα, αν θες να βγάλεις λεφτά ως ανταμοιβή επειδή μένεις έγκυος, γίνε παρένθετη μητέρα. Επίσης αν ο άλλος δε βοηθάει στην ανατροφή των παιδιών σας, είναι πρώτον δικό σου λάθος που μένεις μαζί του, αλλά αν επιμένεις, τότε καλύτερα να σου δώσει λεφτά για baby-sitter και όχι να σου πληρώνει τις εξόδους και τις διακοπές.

Το άλλο, πιο ψυχολογικό επιχείρημα, πάει κάπως έτσι: αν νιώθεις αρκετά σίγουρη για τον ευατό σου ως γυναίκα, δέχεσαι τα κεράσματα. Όποια αρνείται να την κεράσουν το κάνει επειδή είναι ανασφαλής και νιώθει ότι "δεν αξίζει" να την κεράσει κάποιος. Εντάξει, το να αρνείσαι πεισματικά να σε κεράσει οποιοσδήποτε οτιδήποτε μπορεί να δείχνει μια ψυχαναγκαστική ανάγκη για επιβεβαίωση της ανεξαρτησίας σου. Αλλά το να δέχεσαι κάποιες φορές το κέρασμα, πόρρω απέχει από το να το απαιτείς σε μόνιμη βάση.

Και πρέπει να σκεφτούμε: θα δεχόμασταν να μας κερνάει συνέχεια μια γυναίκα φίλη μας; Μπορεί να το κάνει γιατί μας αγαπάει, ή γιατί έχει περισσότερα λεφτά από μας, αλλά δε θα μας ενοχλούσε από ένα σημείο και μετά; Εγώ ξέρω ότι μια φίλη μου, που με κερνούσε συνέχεια, μου είχε σπάσει τα νεύρα. Όντως είχε περισσότερα λεφτά από μένα, αλλά έλεος, μπορούσα να πληρώσω τον καφέ μου. Από ένα σημείο και μετά ένιωθα σαν τον φτωχό συγγενή και έτσι νιώθω και με τους άντρες που επιμένουν να με κερνάνε. Και πραγματικά αδυνατώ να δω την διαφορά.

Τέλος, υπάρχει το επιχείρημα ότι αν αρνείσαι τα κεράσματα, στερείς από τον άντρα την δυνατότητα να σου δείξει πόσο σε εκτιμάει και φυσικά, τον ευνουχίζεις (άντε πάλι με αυτόν τον φανταστικό ευνουχισμό). Και εδώ θα σταματήσω και θα ήθελα να ρωτήσω όσους άντρες διαβάζουν το μπλογκ (και τους τρεις σας!) να μου απαντήσουν, γιατί κερνάνε;; Επειδή "έτσι είθισται" ή επειδή πραγματικά θέλουν να ευχαριστήσουν τη συνοδό τους; Και νιώθουν πραγματικά ότι χάνουν τον ανδρισμό τους αν κάποια κοπέλα αρνηθεί ένα κέρασμα; Gentlemen, the floor is yours...

Pictures of me

2008-01-19T11:23:00.000+02:00

Το να βλέπεις φωτογραφίες του εαυτού σου είναι σχεδόν τόσο σοκαριστικό, όσο να βλέπεις φωτογραφίες του Ζαχόπουλου ή τέλος πάντων οτιδήποτε από το ogrsih.

Το σοκαριστικό είναι πόσο η εικόνα που έχεις για τον ευατό σου απέχει από την εικόνα της φωτογραφίας. Η άποψη μου για τη φωτογραφία ήταν ανέκαθεν ότι κάποιοι άνθρωποι βγαίνουν πιο άσχημοι απ' ότι είναι στην πραγματικότητα, κάποιοι πιο όμορφοι (γνωστό και ως 'φωτογένεια' ) και κάποιοι όπως είναι πάνω-κάτω.

Όποια εκδοχή και να δεχτώ όμως, χαμένη βγαίνω. Δηλαδή εντάξει, όντως σε μερικούς δεν πάει η φωτογραφία, αλλά πόσο πιο άσχημος βγαίνεις; Δεν μπορεί να απέχει και τόσο πολύ από την αλήθεια η εικόνα. Και μια εικόνα εντάξει. Αλλά καμιά 50αριά; Ο φίλος μου στις τελευταίες μας διακοπές είχε πάθει μια ψύχωση με το κινητό και με έβγαζε συνέχεια φωτογραφίες. Μου έλεγε μάλιστα γεμάτος περηφάνια: "Κοίτα τι ωραία είσαι εδώ!" . Κοίταζα εγώ τη φωτογραφία και πάθαινα σοκ: "Σβήστη τώρα και μη με ξαναβγάλεις ποτέ φωτογραφία..ΠΟΤΕ ακούουους.... ΠΟΤΕΕΕΕΕΕΕ!!!!" Αλλά φευ, αυτός συνέχισε να φωτογραφίζει.

Μετά από αυτά τα session φωτογράφησης καταρρακώθηκε η εικόνα που είχα για τον ευατό μου. Πάντα πίστευα μπορεί να μην είμαι όμορφη, αλλά είμαι χαριτωμένη, γλυκιά, συμπαθητική, πως το λένε. Δεν ήξερα ότι μπορώ να φαίνομαι τόσο ατσούμπαλη και άχαρη, με τεράστια μάγουλα, με τη μύτη του Γκόντζο, με κατάμαυρους κύκλους κάτω από τα μάτια, με τα μαλλιά μονίμως ανάκατα... Ψέματα μου έλεγε δηλαδή η μαμά μου τόσα χρόνια ότι είμαι πανέμορφη και τρισχαριτωμένη;;; Γι' αυτό λοιπόν με φτύνανε πάντα οι ωραίοι γκόμενοι, όχι επειδή τους τρόμαζε η κοφτερή εξυπνάδα μου;; 'Οταν δηλαδή σου λένε ότι "έχεις τύπο" σημαίνει ουσιαστικά "είσαι μέτρια αλλά ας πω κάτι καλό";

Ο μόνος τελικά που είχε τολμήσει να μου πει την αλήθεια ήταν ο πατέρας μου, ο οποίος όταν τον ρώτησα γύρω στα 14 αν είμαι ωραία, κόντεψε να πνιγεί ο άνθρωπος (τρώγαμε κιόλας) και ύστερα από κάποια ανησυχητικά δευτερόλεπτα σιωπής μου έβγαλε μετά ένα λόγο σχετικά με την ομορφιά που δεν είναι το παν γιατί χάνεται με τα χρόνια, ενώ το πνεύμα αντίθετα οξύνεται όσο μεγαλώνεις, κλπ κλπ και εγώ το μόνο που σκεφτόμουν είναι 'Χριστέ μου ο μπαμπάς μου δεν έχει καθόλου καλό γούστο'.

Χειμώνας

2008-01-13T11:12:00.001+02:00

I love to hate you pt.2

2008-01-08T19:38:00.000+02:00

Γράφοντας το προηγούμενο κείμενο συνειδητοποίησα ότι το θέμα για το οποίο έχω τα πιο αντικρουόμενα συναισθήματα είναι (αναμενόμενο) κάτι δικό μου: η γειτονιά μου. Σκέφτομαι να αγοράσω σπίτι, και οσο κι αν λέω στον εαυτό μου ότι τίποτα δεν είναι για πάντα, ότι μπορώ πάντα να το ξαναπουλήσω ή να το νοικιάσω, νιώθω ότι είναι μια απόφαση ζωής. Πού λοιπόν; Να μείνω στη πλατεία Βικτωρίας, ή μήπως τώρα είναι η ευκαιρια να μετακομίσω σε μια πιο αξιοπρεπή (με τα μικροαστικά κριτήρια πάντα) γειτονιά;
Η αλήθεια είναι ότι όπου και να πάω μου φαίνεται καλύτερα από τη Βικτώρια. Πιο τακτοποιημένα, πιό ήσυχα, πιο καθαρά, κοίτα εδώ οι άνθρωποι είναι ήρεμοι και καλοβαλμένοι, τα παιδάκια παίζουν στους δρόμους, όλα είναι περιποιημένα. Και με το ανοιγόκλεισμα του ματιού, παντού μου φαίνεται χειρότερα από τη Βικτώρια.
Παντού είναι πιο βαρετά, πιο μοναχικά, πιο αδιάφορα.
Εδώ έχει μια από τις λίγες αστικές πλατείες της Αθήνας που λειτουργούν πραγματικά -εννοώ που έχουν άπλα, δέντρα, παγκάκια και κόσμο που κάθεται, λιάζεται, βγάζει βόλτα τα παιδιά του, συζητάει, ζει το χώρο. Εδώ έχει κάποιες από τις πιο όμορφες πολυκατοικίες της Αθήνας. Εδώ στα καφέ βλέπεις μετανάστες, τουρίστες (η Βικτώρια είναι η στάση για το Αρχαιολογικό Μουσείο), ξέφρενα 15χρονα, φοιτητές από τις γύρω σχολές (ΑΣΟΟΕ και απειρα ΙΕΚ), κομψούς γηραλαίους κυρίους και κυρίες με τις εφημερίδες τους και τα γλυκά τους (απομεινάρια της εποχής που η Βικτώρια ήταν μια ακριβή μεσοαστική συνοικία) και την πιο ιδιαίτερη φυλή: 50ρηδες πρώην τζόβενους/gay (απομενειράρια και αυτοί μιας άλλης εποχής, στα τέλη 1970 με αρχές 1980, όταν η περιοχή είχε χάσει την παλιά της αίγλη, αλλά είχε αποκτήσει cult status, λόγω των διάφορων underground νυχτερινών μαγαζιών που είχαν ανοίξει τότε). Εδώ πιο πάνω είναι το μεγαλύτερο πάρκο της Αθήνας, το Πεδίο του Άρεως, το καλύτερο κομμάτι της Πατησιών (ακόμα ανταγωνιζεται επάξια την Ερμού ως αγορά) και στη Χέυδεν τεράστια πεζοδρόμια με πλανόδια βιβλιοπωλεία (σαν το Παρίσι είχε πει ένας φίλος που είχε ζήσει χρόνια εκεί). Τα Εξάρχεια είναι ένα βήμα. Τα πάντα είναι ένα βήμα γιατί είσαι κοντά σε όλες τις πιθανές συγκοινωνίες. Πάντα υπάρχει κόσμος και φως. Ποτέ δε θα φοβηθείς στην πλατεία Βικτωρίας. Κι αν καμιά φορά είναι μίζερα, νιώθω ότι είναι απλώς αληθινά.
Νιώθω ότι δε θέλω να βρεθώ σε μια αποστειρωμένη συνοικία, σε έναν άμορφο περιβάλλον, χωρίς ιστορία, χωρίς ένταση. Άλλες φορές πάλι νιώθω ότι θέλω κι εγώ να είμαι κανονική όπως όλοι οι άλλοι, να ζήσω σε ένα καθαρό προάστιο, μακριά από τα σκουπίδια και τους μετανάστες, να χωθώ κάτω από τα σκεπάσματα μου, και άσε την αληθινή πόλη να βράζει κάπου μακριά.

I love to hate you

2008-01-01T22:28:00.000+02:00

Σας έχει τύχει να αγαπάτε κάτι και να το μισείτε ταυτόχρονα; Κλασσική περίπτωση οξείας αμφιθυμίας... Ιδού πέντε τυχαία παραδείγματα:

1. Μου αρέσει που μπορώ να καπνίζω όταν βγαίνω έξω στην Ελλάδα. Αλλά καμιά φορά, όταν μόλις μπαίνω σε ένα μαγαζί, καταλαβαίνω ότι είναι τίγκα στην κάπνα και βλέπω τους πάντες, αλλά τους πάντες όμως, να καπνίζουν σαν να μην υπάρχει αύριο, μου φαίνεται τόσο χαζό και μπανάλ το κάπνισμα.

2. Θαυμάζω το τσαγανό κάποιων γυναικών, που χωρίς να είναι ιδιαίτερα εμφανίσιμες, έχουν τον αέρα και την αυτοπεποίθηση μοιραίας γκόμενας. Μετά σκέφτομαι ότι αυτή η αναντιστοιχία είναι ενοχλητική και ότι πρόκειται για εγωπαθή, ανασφαλή άτομα, χωρίς καμία επαφή με την πραγματικότητα.

3. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που προσέχουν το ντύσιμό τους. Αλλά ταυτόχρονα πιστεύω ότι πρέπει να είσαι μεγάλος σπαζαρχίδης για να είσαι μονίμως στην τρίχα.

4. Οι Led Zeppelin είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα. Δεν αντέχω όμως τα βογκητά του Plant. Ούτε τα μισάωρα σόλα του Page.

5. Με χαροποιεί η συζήτηση με θετικούς ανθρώπους. Παράλληλα όμως μου σπάνε τα νεύρα με την αισιοδοξία και την υπομονή τους και σκέφτομαι ότι πρέπει να είναι ηλίθιοι ή ψεύτες.

Love actually

2007-12-23T11:29:00.001+02:00

"Ίσως να μην είμαστε φτιαγμένοι για να έχουμε μια και μοναδική αγάπη στη ζωή μας, αλλά πολλές σημαντικές σχέσεις".
Αυτά λέει η 17χρονη ερωμένη του Isaac Davis στο Μανχάταν, αποστομώνοντάς τον και χαρίζοντας μας έναν συλλογικό αναστεναγμό ανακούφισης.
Είναι πολύ παρηγορητικό να μην νιώθεις ότι πρέπει να βρεις τον ένα και μοναδικό έρωτα. Πόσο πιό ξέγνοιαστος νιώθεις στη σκέψη ότι στη ζωή σου θα έχεις μια σειρά από αξιόλογες σχέσεις και ωραίες στιγμές, χωρίς αυτό το απόλυτο πρέπει του μεγάλου έρωτα. Πόσο βάρος αφαιρεί από τις προηγούμενες σχέσεις, από την παρούσα σχέση σου, ή την παρούσα μοναξιά σου.
Αλλά αυτή την αίσθηση ελευθερίας ακολουθεί ένα αίσθημα κενού. Και μια ίσως παιδική απαίτηση:
Δεν θέλω άλλες σημαντικές σχέσεις. Νιώθω πλήρης εμπειριών. Αγαπάω όλους τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου, αλλά... αρκετά. Μπορώ να έχω τώρα τη μια και μοναδική μου αγάπη παρακαλώ;

Απεργιακές ατάκες

2007-12-14T08:29:00.000+02:00

...και το βαθύτερο νόημά τους:

"Συμφωνώ ιδεολογικά με τις απεργίες, αλλά συνήθως δεν απεργώ."
Ψηφίζω Αριστερά, βγάζω πύρινους λόγους κατά της ασυδοσίας των εργοδοτών/των τραπεζών/του καπιταλισμού, συγκινούμαι όταν ακούω αγωνιστικές ιστορίες, αλλά αν χρειαστεί πραγματικά να υψώσω το ανάστημά μου στην εξουσία, τρέμει το φυλλοκάρδι μου. Το μόνο που θέλω στ'αλήθεια είναι να είμαι ένα καλό παιδί.

"Δε θα απεργήσω γιατί θέλω να δώσω άλλη μια ευκαιρία στην κυβέρνηση."
Είμαι κομματόσκυλο του χειρίστου είδους.

"Δεν πολυθέλω να απεργήσω, αλλά έχω να ψωνίσω κάτι απο το Πράκτικερ/να πάω κομμωτήριο και με βολεύει". (σημ. το έχει πει άντρας).
Όχι μόνο είμαι χέστης και θέλω να καλύψω τα νώτα μου λέγοντας ότι δε συμφωνώ με την απεργία, παρόλο που θα απεργήσω, αλλά είμαι και τεμπέλης. (Αντίστοιχη ατάκα: "Θέλω να έρθω αλλά θα έχει πολλή κίνηση" ).

"Για πείτε παιδιά, εδώ απεργείτε συνήθως";
Δεν έχω άποψη ούτε προσωπικότητα και δε θέλω να ξεχωρίσω από το κοπάδι.

"Εσύ γιατί απεργείς, για τα 'δίκαια αιτήματά μας'";
Είμαι ενοχλητικός εξυπνάκιας, θεωρώ ότι είμαι καλύτερος από όλο τον κόσμο, μόνο εγώ διαβάζω εφημερίδα και είμαι ενήμερος και θα σε πιάσω στα πράσα τώρα, κακομοίρη, άσχετε τεμπέλη που θέλεις να απεργήσεις κιόλας.

"Πότε έχει απεργία; Αύριο; Αλήθεια; Εσύ θα απεργήσεις; Ναι;;;; Έχεις πάρει την άδεια του Διευθυντή;"
Μόλις τώρα προσγειώθηκα στην Γη από το μικροαστικό μου Έντερπραιζ στην Κηφισιά, όπου η μαμά μου έφτιαχνε γλυκό κουταλιού, ο μπαμπάς μου σκότωνε μπεκάτσες και όταν σουρούπωνε καθόμασταν όλοι μαζί γύρω από το τζάκι και μου λέγανε παραμύθια.

Και τέλος, οι δύο κλασσικές ατάκες:

Αφεντικό: "Μην τολμήσεις να απεργήσεις"!!
Εδώ δε χρειάζεται μετάφραση. Είμαι απλώς μαλάκας.

Συνδικαλιστής/Εργατοπατέρας (με καχύποπτο ύφος): "Θα απεργήσεις;"
Χα, έτσι και δε απεργήσεις καπιταλιστικό γουρούνι, σε έχω σημειωμένο στη λίστα μου.

Εν κατακλείδι: ο μόνος λόγος να απεργήσεις ή να μην απεργήσεις είναι ο εξής:
Συμφωνείς ή όχι με τα αιτήματα της απεργίας;

Εντάξει, προσθέτω κι άλλον έναν: συμφωνείς, αλλά υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να χάσεις τη δουλειά σου αν απεργήσεις, οπότε δεν απεργείς.

Όλα τ'άλλα είναι υποκριτικές σαχλαμάρες...αλλά μερικές φορές είναι αστείες. Η ιλαρότητα μπορεί να συγκριθεί μόνο με ατάκες που λέγονται όταν επίκειται αλλαγή κόμματος στην εξουσία και προσπαθούν όλοι να συμπλεύσουν, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου ποστ.

Ώρες

2007-12-10T23:04:00.000+02:00

Tώρα τρώω από τα έτοιμα... αλλά... δυστυχώς τελευταία δεν υπάρχει έμπνευση. Και όλα αυτά λόγω μιας γελοίας εμμονής που έχω πάθει με τη δουλειά μου.
Τι να γράψω λοιπόν, όχι πάλι τα ίδια. Κάτι παλιό, που είχα γράψει όταν έκανα την πρακτική μου. Τότε βαριόμουνα, τώρα τρέχω, αλλά το συναίσθημα είναι κάπως παρόμοιο.

Πως πέρασαν όλες

αυτές οι ώρες

Xάθηκαν

κοιτάζοντας τους διακόπτες

στους τοίχους

πίνοντας καφέ με γάλα

ανεβοκατεβαίνοντας σκάλες

βγάζοντας φωτοτυπίες

μετρώντας κρέμες στα ράφια

κρατώντας σημειώσεις

γεμίζοντας ποτήρια με νερό

βάζοντας και βγάζοντας

το σακάκι σου

πλένοντας τα χέρια σου

σκουπίζοντας τα χέρια σου

γράφοντας αναφορές

που κανείς δε θα διαβάσει

Kανείς δε θα στις επιστρέψει

τόσες ώρες

Άβυσσος η ψυχή της blogger

2007-11-29T00:36:00.000+02:00

Λοιπόν... χτες ήμουν σε ένα συνέδριο, στο οποίο μια κοπέλα, αφού συστήθηκε ως άνεργη φιλόλογος, κάτι άλλο που δε θυμάμαι τώρα και blogger, είπε το εξής κοφυφαίο: "ως blogger αναρωτιέμαι γιατί οι διευθυντές των εφημερίδων δεν προσλαμβάνουν εμάς τους bloggers να γράφουμε ώστε να δώσουν μια φωνή και στη νέα γενιά".

Ακόμα πιο κορυφαίο: όλο το ακροατήριο τη χειροκρότησε με ενθουσιασμό.

Μόνο εγώ στριφογύριζα στη θέση μου και έβριζα και με ρωτούσαν οι γύρω μου γιατί διαφωνώ...
Μα τι να πω; Ότι το blogging σου δίνει μια ελευθερία έκφρασης που δε θα είχες ΠΟΤΕ σε μια εφημερίδα; Με τα ίδια λεφτά κιόλας (βλέπε τίποτα).

Ότι τέλος πάντων, θεμιτό είναι να χρησιμοποιείς το blog σου όχι ως αυτοσκοπό, αλλά ως όχημα για κάτι άλλο (να εκδώσεις βιβλία, ποιήματα, να βρεις άντρα, να δουλέψεις στα ΜΜΕ, whatever), αλλά δεν μπορείς να απαιτείς να σε προσλάβει κάποιος επειδή είσαι blogger και εκπρόσωπος της νέας γενιάς.

Μόνο σύνταξη δε ζήτησε η κοπέλα να της δώσουν επειδή είναι blogger.

Τα κοριτσάκια με τις κάρτες

2007-11-20T16:59:00.000+02:00

Τα κοριτσάκια με τις κάρτες φτιάχνουν κάρτες. Είναι κάρτες διαπιστεύσεων και φτιάχνονται αρκετά απλά.
Έχεις μια λίστα με τα άτομα που θέλεις να διαπιστεύσεις. Μπορεί να έχεις μια βάση δεδομένων και μπορεί να έχεις και εκτυπωτή πλαστικών καρτών. Μπορεί όμως να έχεις ένα απλό αρχείο word, ένα πλαστικοποιητή και ένα ψαλίδι.
Αφού κατασκευάσεις την κάρτα πρέπει να την τρυπήσεις με ένα ειδικό διακορευτή και από την τρύπα να περάσεις το κορδονάκι. Μετά -προσοχή γιατί τα κορδονάκια μπλέκονται μεταξύ τους- πρέπει να μοιράσεις τις κάρτες που έφτιαξες με τα χεράκια σου στους διαπιστευμένους. Τους οποίους κυνηγάς για να πάρουν τις κάρτες τους και τους οποίους μετά σβήνεις από λίστες για να ξέρεις ότι έχουν πάρει τις κάρτες τους.
Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή βέβαια. Τα κοριτσάκια αυτά όμως δεν είναι και τόσο κοριτσάκια. Είναι κοντά στα 30, έχουν τελειώσει Πανεπιστήμιο, κάποιες έχουν και μεταπτυχιακό, οι περισσότερες έχουν εργασιακή εμπειρία και όλες έχουν περάσει ένα πολύ δύσκολο και αδιάβλητο διαγωνισμό για βρεθούν στις θέσεις που είναι.
Θέσεις που υποτίθεται ότι προορίζονται για 'στελέχη του δημοσίου τομέα'. Στελέχη που κόβουν κάρτες, που κοιμούνται σε άθλια ξενοδοχεία όταν χρειαστεί, που κλείνουν εισιτήρια για δημοσιογράφους, που ανοίγουν πόρτες στα συνέδρια, που κάνουν αποκλειστικά διεκπεραιωτική, χειρωνακτική και γραμματειακή εργασία, η οποία όπως προείπα δεν είναι ντροπή, αλλά σίγουρα δε χρειάζεται να έχεις βγάλει τα μάτια σου στο διάβασμα για να την κάνεις.
Κι όμως τα κοριτσάκια με τις κάρτες υπομένουν αγόγγυστα. Σαν καλά ρομποτάκια κάνουν τη δουλειά που τους έχει ανατεθεί γιατί 'το είπε ο διευθυντής' και 'αυτή είναι η δουλειά μας'. Αυτή είναι η δουλειά μας, φυσικά, αφού κανείς δε διαμαρτύρεται. Κάποιες μάλιστα είναι και αρκετά ευχαριστημένες με τα σημαντικά αυτά καθήκοντα. Σε κοιτάνε με τεράστια μάτια και αν απεργείς η μοναδική τους απορία είναι αν έχεις πάρει την άδεια του διευθυντή.
Μόνο μερικές οργισμένες ψαλιδιές στην κάρτα διαπίστευσης προδίδουν κάποια εσωτερική αναταραχή.

κι αν δεν είμαι ροκ...

2007-11-10T20:26:00.000+02:00

Αυτό το Σαββατοκύριακο συνέβησαν 3 πράγματα που με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι είμαι επισήμως πια too old to rock 'n' roll:

-Το τηλεφώνημα της φίλης μου που μου ανακοίνωσε ότι βαριέται να πάει στις Electralane μου προκάλεσε ένα τε-ρα-στιο-ο αίσθημα ανακούφισης... Ξαφνικά το βράδυ φαίνεται ωραίο, είμαι έτοιμη να κατακτήσω την πόλη, σκέφτομαι τα ωραιά ζεστά ποτά που θα πιώ στα αγαπημένα μου μαγαζιά, καθισμένη στην αναπαυτική μου καρέκλα, κουτσομπολεύοντας με τη φίλη μου. Καμία σύγκριση με την πορεία μέσα στην κρύα έρημο για να φτάσω στο Gagarin, την ορθοστασία, την κούραση και την απέλπιδα προσπάθεια να δω κάτι από τη σκηνή. Ουφ.

-Κατέβασα προτεινόμενο δίσκο, με 9.9999 βαθμολογία (σιγουράτζα μιλάμε) από το Pitchfork, και ακούγοντάς τον ήμουν σίγουρη ότι είχα κατεβάσει λάθος πράγμα. Τελείως σίγουρη όμως. Ότι ήταν σαν τα μούφα αρχεία που υπήρχαν παλιά στο AudioGalaxy και είχαν άλλα τραγούδια από αυτά που έλεγαν στον τίτλο. Ή ότι κάτι είχε συμβεί στο pc της τύπισσας από την οποία τα κατέβασα και είχε χαλάσει ο ήχος. Έτσι πίστευα, μέχρι που το ξανακατέβασα και κατάλαβα ότι δεν είχαν καταστραφεί τα mp3, ούτε έκανε κάποιος χρήστης πλάκα. Αυτή είναι η μουσική που παίρνει άριστα στο Pitchfork. Ηταν τόσο απίστευτο, που σκέφτηκα να το κατεβάσω και για τρίτη φορά για να βεβαιωθώ. Δε μου φαινόταν καν σαν μουσική (να, τέτοια έλεγε η γιαγιά μου και τσακωνόμασταν όταν έδειχνε Del Leppard το Μουσικόραμα).

-Τέλος, αυτό το Σαββατοκύριακο με πήραν τηλέφωνο από το υπερπέραν για να ψηφίσω τον Βενιζέλο, αν ενδιαφέρομαι για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ λέει. Γιατί είμαι εγώ στο target group του Βενιζέλου; Αν ήμουν έστω στου Γιωργάκη, που αγαπάει τη νεολαία και κάνει και τζόκινγκ, θα μπορούσα να θεωρώ ακόμα τον εαυτό μου rock 'n' roll material.

Ceausescu took my baby

2007-11-06T21:29:00.000+02:00

Όσο σιχαίνομαι τη στρατευμένη τέχνη, άλλο τόσο σιχαίνομαι τη στρατευμένη κριτική τέχνης.

Ένα έργο τέχνης πρέπει να κρίνεται μόνο με ως προς την καλλιτεχνική του αρτιότητα. Για παράδειγμα, τα έργα της Riefenstahl είναι επιτεύγματα κινηματογράφησης, κι ας εμφορούνται από ναζιστικές αντιλήψεις.

Μιλώντας όμως τελείως συναισθηματικά, βλέποντας το 4 Μηνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες, το συμπέρασμά μου δεν ήταν ευτυχώς που δε ζω στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου, αλλά ευτυχώς που δεν έχει χρειαστεί ποτέ να κάνω έκτρωση. Το έργο βασικά επικεντρώνεται στο πόσο απαίσια είναι μια έκτρωση. Νομίζω ότι οι χριστιανικοί οργανισμοί που είναι κατά της έκτρωσης θα βάλουν το έργο αυτό πρώτο στη λίστα τους με τα must-see. Μετά από κάτι φιλμάκια που δείχνουν το έμβρυο να κλαίει ή κάτι ανάλογο.

Αν ο σκοπός της ταινίας ήταν να δείξει ότι τα αυταρχικά καθεστώτα δημιουργούν τέρατα και οδηγούν τους ανθρώπους σε ακραίες αλλά απολύτως απαραίτητες για την επιβίωση τους επιλογές, απέτυχε να το κάνει πειστικά. Αν ο σκοπός ήταν να τρομοκρατήσει τον κόσμο για τις εκτρώσεις, το πέτυχε και με το παραπάνω.

Γιατί άσχετο με το υπό ποιες συνθήκες γίνεται η έκτρωση (οι συγκεκριμένες είχαν βέβαια να κάνουν με το καθεστώς απαγόρευσης), το αποτέλεσμα είναι ίδιο: ένα σκοτωμένο έμβρυο. Είτε στην κάνει ο τέλειος γιατρός στο αποστειρωμένο εργαστήριο με τον αγαπημένο σου να σου κρατάει το χεράκι, είτε στην κάνει ο γιατρός-κτήνος σε βρώμικο ξενοδοχείο. Το να ακούμε ανατριχιαστικές περιγραφές της διαδικασίας και να κάνει ζουμ η κάμερα στο σκοτωμένο έμβρυο, μου φαίνεται σαν κήρυγμα κατά της έκτρωσης.

Θα μου πεις, έτσι είναι όμως. Έτσι είναι, αλλά εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι φίλες και γνωστές μου που χρειάστηκε να κάνουν έκτρωση και πόσο φριχτά θα ένιωθαν αν τους πέταγε κανείς κάτι τέτοιο στα μούτρα.

Αυτά, κατά τ’άλλα η ταινία ήταν αρκετά καλή.

ελληνικό υβρεολόγιο

2007-11-03T16:44:00.000+02:00

Ξεσκονίζοντας κάποια λινκς για blogs που είχα αποθηκεύσει στους σελιδοδείκτες (Mozilla for ever), έπεσα πάνω σε αυτή τη συζήτηση.

Για όσους βαριούνται να μπουνε, να πω ότι ειναι μια λογομαχία μεταξύ κάποιων που υποστηρίζουν την έκθεση Destroy Athens και κάποιων άλλων που την κατακρίνουν. Προφανέστατα όλοι ανήκουν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο στον κόσμο της τέχνης.
Και εκεί που νόμιζα ότι κανείς δεν μπορεί να ξεπεράσει σε βρισίδι τα κομματόσκυλα και τους δημοσιογράφους που γράφουν σχόλια στο press-gr, ήθρε το artattackgr να με διαψεύσει.
Πραγματικά σοκάρομαι από το γεγονός ότι οι καλλιτέχνες βρίζουν ακριβώς όπως οι δημοσιογράφοι, που βρίζουν ακριβώς όπως οι φίλαθλοι.

Δηλαδή μιλάμε το χειρότερο που μπορεί να πει κάποιος για ένα άνδρα είναι ότι:
1. Είναι gay (ιουουουουουου)
2. Έχει γλύψει γυναίκα (άλλο σίχαμα από εκεί).

Για μια γυναίκα, το χειρότερο που μπορεί να ειπωθεί (φυσικά) είναι ότι έχει γαμηθεί (με διάφορους τρόπους και διάφορους ανθρώπους). Χριστέ μου... Πως μπορεί αλήθεια μια γυναίκα να κάνει τέτοια πράγματα; Δεν ντρέπεται; -σκέφτομαι. Και αν τα κάνει, πως μπορεί μετά να επιβιώσει κοινωνικά;

Α , ναι η άλλη κατηγορία ύβρεων είναι αυτή που λέγεται κάτι αντίστοιχο με τα παραπάνω, για συγγενικά σου πρόσωπα όμως...

Τόση πρωτοτυπία πια; Από τους καλλιτέχνες μας κιόλας; Αν δεν είναι αυτοί δημιουργικοί, ποιός θα είναι; Εγώ πάντως όχι, το δηλώνω αυτό.

Αναγνωρίζω ότι τα σχόλια για τις σεξουαλικές συνήθειες των άλλων έχουν μια αμεσότητα -και έναν ερωτισμό ίσως- αλλά ακόμα και το απλό "είσαι βλάκας", είναι πιο έξυπνο από αυτές τις χιλιοειπωμένες σεξιστικές σαχλαμάρες.

Ένας φίλος ήρθε απόψε απ΄τα παλιά

2007-10-24T23:21:00.000+03:00

Στο αποψινό επεισόδιο του Weeds εμφανίστηκε απρόσμενα ο Martin Donovan. Λίγο γερασμένος, φαινόταν να νιώθει άβολα στο ρόλο του ώριμου ζεν πρεμιέ σε τηλεοπτική σειρά, αλλά πάντα μελαγχολικά γοητευτικός. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που πρωταγωνιστούσε στα indie έπη του Hal Halrtey.
Ένιωσα πραγματικά ήταν σαν να έβλεπα έναν φίλο από τα παλιά.
Και χάρηκα που είναι καλά, παρόλο που ούτε αυτός ούτε εγώ γίναμε αυτό που περιμέναμε.

Σλουρπ

2007-10-09T15:54:00.000+03:00

Το γλύψιμο πολλοί αγάπησαν, το γλύφτη κανείς. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το γλύφτη, ειδικά όταν είναι συνάδελφός σου στη δουλειά.

Καταρχάς πετάγεται συνέχεια, είτε επειδή περνάει ο γενικός (και "πρέπει να σηκωνόμαστε όταν περνάει ο γενικός" -άκουσον άκουσον) είτε επειδή χτυπάει το τηλέφωνο του προϊσταμένου και πρέπει αυτός να το σηκώσει πρώτος, με αποτέλεσμα να τον έχεις συνέχεια στο ακουστικό και στο οπτικό πεδίο και να σου χαλάει την αισθητική, υπενθυμίζοντάς σου τη γλοιώδη του ύπαρξη.

Δεύτερον είναι διπρόσωπος. Δεν ξέρω αν το κάνει συνειδητά, ή αν είναι μια έμφυτη τάση του να επικροτεί την εξουσία, αλλά όποτε βρει την ευκαιρία να κολακέψει κάποιον σημαντικό σε δημόσια συζήτηση, θα το κάνει, άσχετο αν σε διαπροσωπικές συζητήσεις τον έχει θάψει ασύστολα. Εντάξει, δεν είπαμε να θάβεις και τον προϊστάμενό σου σε όλον τον κόσμο, αλλά δεν μπορεί από εκεί που σε μένα τον περιγράφεις ως μηδενικό, σε άλλους να τον περιγράφεις ως ιδιαίτερα αξιόλογο στέλεχος... Μη πεις τίποτε βρε αδελφέ.

Τρίτον ιδρώνει και αγχώνεται. Είναι χαρακτηριστικό του γλύφτη αυτό, ειδικά όταν είναι παρόντες ανώτεροί του. Δεν μπορεί να κρύψει την λαχτάρα του να είναι αρεστός στην εξουσία. Αυτή η λαχτάρα μετατρέπεται σε κιλά ιδρώτα και σε αγωνιώδεις ερωτήσεις του τύπου "μείνατε ευχαριστημένος από την οργάνωση;". Ακόμα μια φάση που σου χαλάει την αισθητική.

Τέταρτον ο γλύφτης δεν έχει άποψη για τη δουλειά του. Αν είχε άποψη, θα συγκρουόταν με το αφεντικό του και αυτό είναι αντίθετο προς τη φύση του. Ότι είναι καλό για το αφεντικό είναι καλό και γι'αυτόν. Δεν πρόκειται να αντιδράσει σε τίποτα και δεν πρόκειται να διεκδικήσει τίποτα -άμεσα τουλάχιστον.

Πέμπτον και χειρότερο, πηγαίνει μπροστά. Αν είναι έστω και στοιχειωδώς ικανός, θα ανταμειφθεί για το γλύψιμό του. Μια μικρή ικανοποίηση για όσους πρέπει να υποστούν την παρουσία του -και ίσως την επαγγελματική άνοδό του, είναι ότι όλοι (εκτός από κάποιους λυκόφιλους που έχει -οι οποίοι αλλάζουν και ανάλογα με το συσχετισμό δυνάμεων), ακόμα και αυτοί που τον έχουν προωθήσει, έχουν καταλάβει τι είναι.

Your wedding my trial

2007-09-28T19:03:00.000+03:00

Πως να πεις ότι βαριέσαι αφόρητα τους γάμους, χωρίς να σε κοιτάξει όλη η οικουμένη σαν ζηλιάρικο μίζερο σκουλήκι;

Είναι μια μέρα χαράς, γλεντιού και ποτού. Και όμως τη βαριέμαι. Ίσως επειδή για μένα, κάθε μέρα είναι μέρα χαράς, γλεντιού και ποτού... Χα!! Για το γλέντι και το ποτό πάντως μιλάω σοβαρά. Για το ποτό σίγουρα μιλάω σοβαρά.

Έχω την αίσθηση ότι στους γάμους, τηρείται μια ιδιότυπη ομερτά, οι όροι της οποίας είναι: καταξοδευτήκαμε για να σας τραπεζώσουμε, διασκεδάστε τώρα. Για κάποιο λόγο, αν δε δείχνεις ενθουσιασμένη, αν δεν χορεύεις και γελάς ασταμάτητα, γενικώς αν δε φέρεσαι σαν και είσαι στο στουντιο 54 αγκαλιά με τον Μικ Τζάγκερ, δεν είσαι καλός καλεσμένος. Όλοι σε παροτρύνουν να χορέψεις, "έτσι για το καλό" και αν σηκωθείς να φύγεις νωρίς ακούς φριχτά παράπονα από τη νύφη και τους γονείς της.

Το "νωρίς" βέβαια, μπορεί να είναι και κανά 5ωρο μετά την ώρα που ξεκίνησε ο γάμος στην εκκλησία. Το πλέον καθιερωμένο τελετουργικό του ζευγαριού που κάνει γύρα σε όλα τα τραπέζια, τσουγκρίζει και φωτογραφίζεται με όλους τους καλεσμένους έχει γίνει πιο καταπιεστικό και από το εκκλησιαστικό τελετουργικό. Πραγματικά, γιατί θέλουν φωτογραφίες με 200 άτομα; Ποτέ δεν το κατάλαβα.

Μέχρι να τελειώσει αυτή η γύρα, να σερβιριστούν τα φαγητά, τα γλυκά, να κοπεί η τούρτα κλπ., έχεις ήδη ξοδέψει αρκετές ώρες πίνοντας και καπνίζοντας, γιατί τι άλλο να κάνεις σε ένα τραπέζι που οι μισοί -αν όχι όλοι- σου είναι ημιάγνωστοι, οπότε όταν έρθει η ώρα της υποχρεωτικής διασκέδασης είσαι ήδη λιώμα και το μόνο που θέλεις είναι να πάρεις ένα ταξί και να πας σπίτι σου.

Το αστείο είναι ότι οι πιο κουρασμένοι και μεθυσμένοι απ'όλους είναι το ίδιο το ζευγάρι, το οποίο έχει περάσει το λιναριού τα πάθη για να οργανώσει την περιβόητη βραδιά και είναι τρομερά αγχωμένο κατά τη διάρκειά της. Γιατί; Κανείς δε ζήτησε το σούπερ νυφικό, το σούπερ βάψιμο, ούτε τα σούπερ εδέσματα. Ένα απλό πάρτι μετά το γάμο θα ήταν αρκετό και πιστεύω καλύτερο για όλους από αυτή την εξτραβαγκάντζα που έχουν γίνει οι γάμοι στις ημέρες μας.

Βέβαια, τώρα τελευταία βαριέμαι και τα πάρτι. Αν είναι μίζερος ο άνθρωπος παιδί μου...

Σκόρπιες εντυπώσεις από τις εκλογές

2007-09-17T18:31:00.000+03:00

-Ο Βενιζέλος που κατέβηκε σα θύελλα στο Ζάππειο και έκανε γύρους σέρνοντας ένα τσούρμο δημοσιογράφους σαν ουρά από πίσω του, ψάχνοντας με λύσσα τον Γιωργάκη για να τον κάνει μια χαψιά, μαζί με τα κόκαλα. Αν άλλος χοντρός παλιά λεγότανε μπουλντόζας, αυτός πρέπει να λέγεται οδοστρωτήρας. Παναγίτσα μου. Μέχρι και οι ΟΝΝΕΔιτες που πανηγύριζαν απ' έξω τρόμαξαν.

-Όλοι αυτοί οι νεοδημοκράτες που ανέμιζαν ελληνικές σημαίες προς πανηγυρισμό. Χαλαρώστε παιδιά, δεν νικήσατε τον εμφύλιο, ούτε απελευθερώσατε την Αθήνα από τους Γερμανούς, ούτε διώξατε τους Τούρκους. Έλεος με τη σημαία.

-Τα καλαίσθητα σποτάκια της φιλελεύθερης συμμαχίας. Αν ο κόσμος ψήφιζε με βάση την αισθητική, θα είχαν βγει πρώτοι. Ή μάλλον τώρα που το σκέφτομαι, επειδή ζούμε στην Ελλάδα, θα είχαν ακριβώς την θέση που έχουν τώρα.

-Ωραία μας έπρηξαν όλοι με την πεντακομματική Βουλή, και τι καταφέραμε; Να μπει το ΛΑΟΣ μέσα. Ένα μεγάλο βήμα για τη δημοκρατία, δεν μπορείς να πεις. Και μην το ξανακούσω αυτό για "πολύχρωμη Βουλή", το μαύρο δεν είναι χρώμα.

-Πολλά κομματικά συνθήματα που φωνάζουν σε συγκεντρώσεις είναι -όχι ιδιαίτερα έξυπνες- παραλλαγές των ποδοσφαιρικών.

-Τι καλά που αυτή η υποκρίτρια, η Έλενα Κουντουρά, δεν ξαναμπήκε στη Βουλή. Για να σας υπενθυμίσω, είναι το πρώην μοντέλο που επειδή βγήκε Βουλευτής και έκανε 2 παιδιά -για τα οποία θα είχε μια στρατιά νταντάδες και αρκετό ελεύθερο χρόνο, εικάζω- νουθετούσε τις υπόλοιπες γυναίκες της Ελλάδας να είναι πάνω απ'όλα καλές νοικοκυρές και να κάνουν πολλά-πολλά παιδιά, για το καλό της πατρίδας μας. Πρέπει να είναι και πατριώτισσα η Ελληνίδα Μάνα, μη ξεχνιόμαστε... Ουστ.

Θα μείνω με τη μάνα μου

2007-09-10T20:51:00.000+03:00

Διαβάζω σε εφημερίδες και περιοδικά για την γενιά των 700 ευρώ. Όπως προβάλλεται από τα ελληνικά media, το κύριο διαφοροποιητικό χαρακτηριστικό των παιδιών αυτών είναι ότι μένουν με τους γονείς τους ακόμα και αφού έχουν τελειώσει τις σπουδές τους.

Και εδώ φαίνεται για ακόμα μια φορά πόσο προχειρογραμμένα και κλεμμένα από το εξωτερικό είναι τα περισσότερα άρθρα στην Ελλάδα. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς πως το γεγονός ότι μένει κανείς με τους γονείς του και ως ενήλικας εκλαμβάνεται ως κάτι πρωτοφανές από τους Έλληνες δημοσιογράφους.

Οι περισσότεροι Έλληνες, από όλες τις κοινωνικές τάξεις και από καταβολής του ελληνικού κράτους έφευγαν από την πατρογονική εστία μόνο όταν παντρεύονταν. Ή όταν μετανάστευαν. Το μοντέλο της ανεξαρτητοποίησης από τους γονείς (μετά τα 18 ή και στον αιώνα τον άπαντα) δεν εφαρμόστηκε ποτέ στην Ελλάδα, για διάφορους οικονομικούς και κυρίως κοινωνικούς λόγους. Τρανή απόδειξη, ότι ακόμα και παντρεμένοι, οι περισσότεροι μένουν σε απόσταση αναπνοής από τους γονείς τους.

Αν μη τι άλλο, το γεγονός ότι η αυτή η γενιά μένει με τους γονείς και μετά το σχολείο ή τις σπουδές, είναι από τα λίγα κοινά στοιχεία που έχει με όλες τις προηγούμενες γενιές. Στην Ελλάδα.

Τέλος πάντων. Τουλάχιστον οι δημοσιογράφοι προσάρμοσαν το ποσό στα ελληνικά δεδομένα, γιατί στην υπόλοιπη Ευρώπη ονομάζεται "η γενιά των 1000 ευρώ". Αλλά και αυτό από κάπου αλλού θα το πήραν, αποκλείεται να το σκέφτηκαν μόνοι τους οι φωστήρες.

Μια μικρή αθηναϊκή ιστορία

2007-09-04T20:28:00.000+03:00

Από τη ζωή βγαλμένη:

Σταματάω ένα ταξί, μπαίνω μέσα, λέω στον ταξιτζή: «Γεια σας*, στην πλατεία Βούλας πηγαίνω». Κατά την προσφιλή μέθοδο των ταξιτζήδων, δεν μου απαντάει ούτε με ένα νεύμα ή μια ματιά. Ελπίζω λοιπόν ότι άκουσε τι του είπα και βολεύομαι στο πίσω κάθισμα.

Σκέφτομαι ότι το γεγονός ότι θα βγάλει τουλάχιστον ένα δεκάευρο από την κούρσα θα μετριάσει την προϊούσα τσατίλα του (όσοι επαγγελματίες μένουν εντελώς ανέκφραστοι και αμίλητοι όταν τους απευθύνεις το λόγο είναι ή τσατίλες, ή Κρητίκαροι). Λίγο πριν τον προορισμό μας, γυρνάει και μου λέει: «Κοπελιά, να στρίψω δεξιά;». Του απαντάω «Τι να σας πω, δεν ξέρω που είναι. Στην κεντρική πλατεία της Βούλας μου είπανε». Κάτι μουρμουρίζει μέσα από τα δόντια του και μετά αρκετούς γύρους –και μουρμούρα- φτάνουμε σε μια πλατεία.

Φρενάρει με νεύρα, μου δείχνει την πλατεία με το δεξί του χέρι και μου λέει: «Έλα, στη Βούλα είμαστε, πλατεία είναι εδώ, κατέβα». Εντωμεταξύ, είχα σαφείς οδηγίες από τη φίλη μου να μη κατέβω σε λάθος πλατεία. Αφού για ακόμη μια φορά καταράστηκα τα άτιμα προάστια με τις άγνωστες πλατείες τους και τους μπερδεμένους τους δρόμους, έκανα το λάθος να ρωτήσω τον ταξιτζή, όσο πιο γλυκά μπορούσα, κάτι το οποίο πυροδότησε τον παρακάτω σουρεαλιστικό διάλογο:

-Να κατέβω, αλλά είναι αυτή η κεντρική πλατεία της Βούλας;

-Που θες να ξέρω κοπελιά, εγώ δεν ξέρω τη διεύθυνση του σπιτιού που πάς (;;;).

-Δεν πάω σε σπίτι (βασικά πάω, φαντάσου να σου ζητούσα να με πήγαινες εκεί κιόλας). Στην κεντρική πλατεία της Βούλας πάω.

-Δεν ξέρεις όμως που είναι η κεντρική πλατεία.

-Όχι (ομολογουμένως).

-Γιατί δεν μου το είπες ότι δεν το ήξερες;

-Μα σας το είπα (αρχίζουν να χτυπάνε τα καμπανάκια).

-Έπρεπε να μου το έχεις πει αμέσως μόλις μπήκες ότι δεν ξέρεις που είναι. Θα είχα σταματήσει τότε να ρωτήσω κάποιον και δε θα είχαμε χαθεί.

-(Δεν άντεξα, έπρεπε να το πω): Συγγνώμη, εμένα δεν με πειράζει που χαθήκαμε, αλλά εσείς δεν είστε ο επαγγελματίας; Εσείς δε θα έπρεπε να γνωρίζετε που είναι η πλατεία Βούλας;

-Εγώ;;; Εγώ κοπέλα μου μπορεί να μην έχω πάει ποτέ μου στη Βούλα, γιατί είμαι υποχρεωμένος να ξέρω;

- Γιατί είστε επαγγελματίας (επιμένω εγώ).

-Άκου ρε τι λέει (τώρα αρχίζει και φορτώνει στ’ αλήθεια). Δηλαδή μπαίνουμε σε ένα ταξί, το νοικιάζουμε, και είμαστε άρχοντες, ε; (βασικά, ναι). Κάνουμε ότι γουστάρουμε τον ταξιτζή, ε; (το να ζητήσεις από έναν ταξιτζή να σε πάει σε έναν προορισμό επί πληρωμή είναι "ό,τι γουστάρουμε"). Γι’ αυτό δεν πάει μπροστά η Ελλάδα ρε, γιατί αυτή είναι οι νοοτροπία του νεοέλληνα. Κατάλαβες, γι’αυτό πάμε κατά διαόλου. Γιατί ο νεοέλληνας νομίζει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει τους άλλους.

-Συμφωνώ απόλυτα, γι’αυτό πάμε κατά διαόλου, μου δίνετε σας παρακαλώ τα ρέστα μου τώρα να φύγω;

-Συμφωνείς ε; Τι να σου πω τώρα. Αλλά τι είσαι, γυναίκα δεν είσαι; Δίκιο είχε ο πατέρας μου που έλεγε ότι αν η γυναίκα είχε μυαλό, θα ήταν άντρας.

-Και εσείς αν είχατε μυαλό θα κάνατε άλλη δουλειά (ρατσιστικό, αλλά δεν μπόρεσα να σκεφτώ κάτι καλύτερο εκείνη τη στιγμή).

-Τιιι;;;

- Τίποτα, μου δίνετε επιτέλους τα ρέστα μου; (Είπα να μη διακινδυνεύσω τη σωματική μου ακεραιότητα).

Μου δίνει περιφρονητικά τα ρέστα, βγαίνω και πριν καλά καλά κλείσω την πόρτα του ταξί, στην ασφάλεια της πλατείας, αρχίζω να τον στολίζω με την ήπια εκδοχή του υβρεολογίου μου (ξέρετε, τα γιαγιαδίστικα: ζώον, ηλίθιε, βλάκα κ.α.).

Με κοιτάζει και νομίζω ότι διακρίνω καπνούς να βγαίνουν από τα αυτιά του, αλλά ευτυχώς δεν βγαίνει από το ταξί να με δείρει (μάλλον επειδή ήμασταν σε κόσμο και ήταν καταμεσήμερο). Εγώ την κοπανάω προς τις καφετερίες για να ρωτήσω κάποιον άνθρωπο μήπως και μάθω που ακριβώς βρίσκομαι.

Και αυτή ήταν η μικρή, συνηθισμένη Αθηναϊκή ιστορία.

*Είμαι και ευγενική -αυτό φυσικά ύστερα από μια προηγούμενη αντιπαράθεση με ταξιτζή, ο οποίος με μάλωσε αυστηρότατα γιατί δεν τον είχα χαιρέτισει μόλις μπήκα μες το ταξί.

Di mi la verita

2007-08-24T17:28:00.000+03:00

Εξομογόγηση:
Η μεταφορά του προσωπικού βάρους σου στον άλλο.

Εξομολογούμενος:
Αυτός που με την πράξη της εξομολόγησης υποδηλώνει ότι η αλήθεια του είναι:

-σημαντική
-χρήσιμη
-απευλευθερωτική
-άγνωστη

για τον άλλον.

Στην πραγματικότητα, όλα αυτα ισχύουν για το πως βλέπει αυτός την αλήθεια του. Το τελευταίο που νοιάζει τον εξομολογούμενο είναι οι άλλοι. Αυτό που τον νοιάζει είναι να τα πει. Και μετά είναι όλα εντάξει. Αυτός τουλάχιστον, νιώθει κατά τι ελαφρύτερος.

Εξομολογητής:
-Όταν είναι επαγγελματίας νιώθει πολύ σημαντικός. Επίσης μπορεί να δώσει τζάμπα άφεση.
-Όταν είναι ερασιτέχνης, όταν δεν έχει ζητήσει κάποια εξομογόγηση, όταν αυτή η αλήθεια τον πληγώνει, όταν αυτή η αλήθεια δεν ακολουθείται από κάποια αντίστοιχη πράξη -εκτός από αζήτητη και άσχημη, είναι και άχρηστη δηλαδή- νιώθει ένα μετέωρο συναίσθημα μεταξύ αγανάκτησης, απορίας και στενοχώριας. Και φυσικά δεν μπορεί να κάνει τίποτα για τις αμαρτίες του άλλου, εκτός από το να τις υποστεί και να πει και ευχαριστώ για την ειλικρίνια.

Η αλήθεια δεν είναι κάποια υπέρτατη αξία. Δεν έχει κανένα νοήμα από μόνη της.

Κατά βάθος, όταν λέμε σκληρές αλήθειες είναι μόνο για να ικανοποιήσουμε δικές μας ανάγκες (σύγχωρεσης; αποδοχής; τακτοποιησης ψυχολογικών εκκρεμοτήτων;) και όχι επειδή νοιαζόμαστε για τον άλλον ή για τη σχέση του μαζί μας. Σίγουρα όχι επειδή μας ενδιαφέρει κάποια αφηρημένη έννοια όπως η αλήθεια.

Και αυτή είναι η αλήθεια.

Μικρός Απολογισμός

2007-08-06T18:28:00.001+03:00

Ένας απολογισμός της χρονιάς, αφού όλοι ξέρουμε ότι οι απολογισμοί γίνονται καλοκαίρι και όχι Χριστούγεννα, και ότι η νέα χρονιά ξεκινάει τον Σεπτέμβριο και όχι την Πρωτοχρονιά. Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που διαφωνώ τόσο πολύ με κριτικούς μουσικής και ταινιών. Επιτέλους απέκτησα δικό μου γούστο ή απλώς το μυαλό μου άρχισε να φυραίνει; Ο καιρός θα δείξει…

Θα έπρεπε να μου αρέσουν, αλλά δεν:

Feist- The Reminder: To προσπάθησα, αλλά έχει και πολλά τραγούδια το άτιμο το cd. 13; Άντε μέχρι τα πρώτα 5-6 κάτι πάει κι έρχεται, αν και μου ακούγεται απλώς σαν μια αδιάφορη εκδοχή της Regina Spektor. Αλλά όχι και 13 βρε Feist μου, με το ζόρι έφτασα στα 8.

Αυτή που παίζει την άρπα. H Joanna Newsom . Ούτε για μισό τραγούδι.

Το δεύτερο των Arcade Fire: Καμία σχέση με το πρώτο. Δηλαδή ίδιο με το πρώτο, αλλά για κάποιο λόγο απίστευτα βαρετό και ανέμπνευστο.

Το Deathproof : Ήθελα πολύ να μου αρέσει. Πίστεψα ότι θα μου αρέσει. Μετά από τις υποσχέσεις για ατέλειωτο χαβαλέ, πώρωση, αδρεναλίνη και απενοχοποιημένο fun, ήμουν έτοιμη να το λατρέψω. Μου αρέσει η βία, μου αρέσουν τα b-movies, μου αρέσουν οι γυναίκες που δίνουν ξύλο, μου αρέσει ο Ταραντίνο, το πόσο δηλαδή θετικά προκατειλημμένη ήμουν, μπορεί να το καταλάβει κάποιος και από την προέλευση του ψευδωνύμού μου. Αλλά δεν μου άρεσε. Το πρώτο μέρος ήταν ΟΚ, αλλά από το δεύτερο μόνο η καταδίωξη άξιζε.

Δημόσιοι φόβοι σε ιδιωτικούς χώρους: Μάλλον δεν το έχει δει και κανένας, αλλά ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα σοβαρά να φύγω από το σινεμά. Απορώ με τις εξαιρετικές κριτικές που πήρε, ακόμα και από εμπορικά ξένα περιοδικά (που μπορεί να κάνουν μαλακίες βάζοντας 5/5 αστέρια σε ταινίες όπως το Tranformers πχ. αλλά έχουν καλό bullshit detector σον αφορά καλλιτεχνικές ταινίες).

Prison break : Εντάξει, δεν το έχω προσπαθήσει και πολύ, αλλά δεν καταφέρνει να μου κρατήσει το ενδιαφέρον. Το ίδιο είχα πάθει και με το Lost. Ευτυχώς που δεν το προσπάθησα.

Τι μου άρεσε λοιπόν; Καλά, κατά βάθος είμαι μια επαγγελματίας γκρινιάρα και τίποτα δε μου αρέσει, αλλά κάποια πράγματα που μου έκαναν φέτος –μερικά είναι παλιότερα, αλλά τώρα τα ανακάλυψα:

Από μουσικές το Magic Position του Patick Wolf, το ομώνυμο των The Good, the Bad and the Queen, φυσικά το ΛΑΤΡΕΜΕΝΟ Writer's Block, το In the Aeroplane over the Sea των Neutral Milk Hotel και το Take-Offs and Landings των Rileo Kiley (ναι, ο προτελευταίος δίσκος είναι εννιά ετών και ο τελευταίος έξι, το 2018 θα σας πω για τους φετινούς, καλά να ΄μαστε).

Από σειρές οι Sopranos (απίθανο τέλος, τι να πω), το Arrested Development (πανέξυπνη σειρά, εκπληκτικοί ηθοποιοί) και το αγγλικό Office (ανατριχιαστικά οικείο!). Από ταινίες το Half Nelson .

Απόλυτο guilty pleasure (γιατί είμαστε και σκουπιδιάρηδες): Under my umbrella - Rihanna. Αυτό, μάλιστα, είναι απενοχοποιημένο fun. Απλοικό όσο δεν παίρνει αλλά απίστευτα κολλητικό. Μέχρι και η εισαγωγή του Jay-Z μoυ αρέσει. Μια εποχή το έπαιζα στο repeat σε όλη τη διαδρομή προς τη δουλειά. Κάνω μισή ώρα να φτάσω στη δουλειά μου. Δεν ξέρω τι θα μου σουρνε ο Adorno για τη μαζική κουλτούρα στην οποία έχω υποκύψει, αλλά συμπαθώ Rihanna.

Για να σοβαρευτούμε (γιατί έχουμε και ένα επίπεδο), σας αφήνω με τους Neutral Milk Hotel που απ’ότι είδα δεν έχουν ξαναβγάλει και άλλο δίσκο από τότε, ο τραγουδιστής και συνθέτης Jeff Mangum έχει κάνει ελάχιστα πράγματα, οπότε μιλάμε για maudit καλλιτέχνη, αφού μετά από αυτό το αριστούργημα δε μπόρεσε να συνεχίσει.

But for now we are young
Let us lay in the sun
And count everything we can see.

Καλό καλοκαίρι και ραντεβού το Σεπτέμβρη!

The past is not what it used to be

2007-07-29T19:11:00.000+03:00

Το χρόνο πολλές φορές τον μετράς με ταινίες -και με τραγούδια. Πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που έδινα Πανελλήνιες; Όσος έχει περάσει από τότε που βγήκε το Creep. Πότε ήμουν στην Γλασκώβη; Όταν βγήκε το Midnight Vultures. Το σύστημα λειτουργεί και αντίστροφα βέβαια, είναι θέμα τι σου έχει εντυπωθεί περισσότερο, τα γεγονότα της ζωής σου ή τα τραγούδια και οι ταινίες.

Με τις ταινίες ειδικά, υπάρχουν και διαβαθμίσεις στη μέτρηση του χρόνου: Πότε βγήκε η ταινία στο σινεμά, πότε στο βίντεο, πότε στην τηλεόραση; Παλιότερα ήταν αρκετά μεγάλα τα διαστήματα αυτά, περνούσε στάνταρ ένας χρόνος μέχρι να βγει η ταινία στο βίντεο και μπορεί 2-3 μέχρι να παιχτεί στην τηλεόραση. Θυμάμαι ότι συνειδητοποιήσαμε με τον τότε φίλο μου ότι είμασταν καιρό μαζί, όταν διαβάσαμε ότι θα παιχτεί στην τηλεόραση το L.A. Confidential. Κοιταχτήκαμε με τρόμο και δέος και ψελλίσαμε: αυτή τη ταινία την είχαμε δει στα πρώτα μας ραντεβού, και τώρα παίζεται στην τηλεόραση; Στην τηλεόραση παίζουν ΠΑΛΙΕΣ ταινίες. Τότε τουλάχιστον.

Μια σειρά από τέτοια τυφλά χτυπήματα της μοίρας με έκαναν να καταλάβω ότι έχω μεγαλώσει πια. Αλλά δε θα φανταζόμουν ποτέ, μα ποτέ, ότι θα έβγαινε τόσο σύντομα σε επανέκδοση ταινία που έχω δει, όχι στα μικράτα μου με γονείς, ούτε σε φάση άγουρης εφηβείας, αλλά εντελώς ενήλικας και συνειδητοποιημένη. Μιλάω φυσικά για το Νεκρό που παίζεται αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες.

Το σοκ είναι ακόμα φρέσκο και δεν μπορώ να το επεξεργαστώ, αλλά πείτε μου ότι οι διανομείς τρελάθηκαν, ότι θέλουν να εκμεταλλευτούν την επιτυχία του Johnny Depp με τους Πειρατές, πείτε μου ότι σήμερα οι ταινίες παλιώνουν γρηγορότερα, πείτε μου οτιδήποτε τελος πάντων εκτός από το ότι θα αρχίσουν από τώρα να βγαίνουν σε επανέκδοση ταινίες που είχα δει ως φοιτήτρια. Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να νιώσω τόσο μεγάλη. Χριστέ μου, σε λίγο θα θεωρούνται oldies but goodies οι White Stripes και οι Strokes και θα τους προλογίζει ο Μαστοράκης στο Radio Gold. Ή αυτό έχει γίνει ήδη;

Lost

2007-07-17T21:54:00.000+03:00

Όταν γυρνάς από τις διακοπές, πάντα έχεις χάσει κάτι. Μια αποτίμηση όσων χάθηκαν στις καλοκαιρινές διακοπές του 2007, μέχρι τώρα τουλάχιστον:

Χαμένα αντικείμενα

Η αγαπημένη μου πετσέτα θαλάσσης, ήταν κοραλί, είχε πάνω τον γλυκύτατο Tigrou, την είχα αγοράσει από τη Disneyland στο Παρίσι και την είχα για 6 χρόνια. Ξεχάστηκε να στεγνώσει σε καρέκλα σε ταβέρνα της Φολεγάνδρου, όποιος βρει τον Tigrοu να τον προσέχει. Tigrou μου, σε αγαπούσα πολύ, αλλά είμαι αφηρημένη!
Το cd με τα τελευταία πράγματα που είχα κατεβάσει από το soulseek, 15 folders με 20 τραγούδια το καθένα, ξέμεινε στο cd player του νοικιασμένου αυτοκινήτου, καλύτερα, έχει γίνει λίγο βραχνάς αυτό το τζάμπα. Ελπίζω να αρέσει στον επόμενο που θα νοικιάσει το αμάξι (για να αλλάξεις folder στο cd πατάς τα κουμπιά up/down, μου πήρε τρεις μέρες να το βρω).

Ο φορτιστής του κινητού μου. Τον οποίο δεν έχασα τελικά, αλλά έτσι νόμιζα, οπότε μετράει. Έμεινα μια μέρα χωρίς κινητό, για να ανακαλύψω φυσικά μετά ότι παρά τον πανικό μου για τα άπειρα σημαντικά τηλέφωνα που είχα χάσει, κανείς δεν με είχε πάρει τηλέφωνο.

Οι δρόμοι και οι προορισμοί. Ηθελημένα και αθέλητα.

Χαμένες ψευδαισθήσεις

Ότι η πρώτη βουτιά κάθε μπάνιου θα σταματήσει να μου προκαλεί μίνι καρδιακό.

Ότι θα υπάρξει κάποτε καράβι με το οποίο θα μπορείς να ταξιδεύεις σαν άνθρωπος. Δηλαδή σχετικά γρήγορα και σχετικά άνετα.

Ότι κάποτε θα σταματήσει να χτίζεται η Σαντορίνη.

Το δάσος που εξαφανίστηκε

2007-07-04T17:21:00.000+03:00

Στο εκπληκτικό παραμύθι του Νόρτον Τζάστερ, "Τα διόδια της Φαντασίας" (The Phantom Tollbooth), ο Μίλο, ο ήρωας της ιστορίας, μεταξύ άλλων σουρεαλιστικών περιπετειών, επισκέπτεται και μια πόλη που δεν υπάρχει. Οι άνθρωποι περπατούν στον δρόμο για να πάνε στη δουλειά τους, κοιτάνε τα ρολόγια τους, μπαινοβγαίνουν στα λεωφορεία, αλλά ο χώρος γύρω τους είναι κενός. Δρόμος δεν υπάρχει. Ούτε κτίρια, ούτε δέντρα. Δεν υπάρχει τίποτα, επειδή οι άνθρωποι είχαν πάψει να προσέχουν την πόλη γύρω τους. Η πόλη λέγεται Πραγματικότητα και παλιότερα ήταν όμορφη. Τόσο όμορφη όσο η δίδυμή της πόλη, οι Ψευδαισθήσεις. Οι κάτοικοι της Πραγματικότητας αποφάσισαν όμως ότι όλα θα λειτουργούσαν πιο αποτελεσματικά, αν πηγαίναν παντού όσο το δυνατόν γρηγορότερα και δεν σταματούσαν να κοιτάξουν όσα βρίσκονταν στο δρόμο τους. Έτσι η πόλη σιγά-σιγά εξαφανίστηκε. Χωρίς να το καταλάβει κανείς.
Ήξερα ότι υπήρχε ένα δάσος στην Πάρνηθα, αλλά δεν ήξερα ότι είναι Εθνικός Δρυμός. Δεν είχα ιδέα για τον φυσικό και ζωικό πλούτο του. Δεν το είχα δει ποτέ, και τώρα δεν πρόκειται να το δω ποτέ. Το πιθανότερο είναι ότι αν κάποιος φυσιολάτρης φίλος μου πρότεινε βόλτα εκεί, θα του αντιπρότεινα μια μπύρα στα Εξάρχεια.

Τελικά το δάσος που είχαν σταματήσει να βλέπουν οι άνθρωποι, εξαφανίστηκε, ακριβώς όπως η πόλη στο παραμύθι του Τζάστερ.

Γιατί εμείς οι Αθηναίοι περιφρονούμε με τόσο πάθος τα δάση, τα πάρκα και τις πλατείες μας;

Να σου πω ένα μυστικό;

2007-06-28T00:17:00.000+03:00

Όχι να μη μου πεις και επίσης σε παρακαλώ να μη με αφήσεις να σου πω και εγώ, αν ποτέ με καταλάβει η παράλογη επιθυμία να προβώ σε αυτό το απονενοημένο διάβημα..

Τα μυστικά είναι ζουμερά, είναι νόστιμα, είναι πιπεράτα! Σε τρώνε στη γλώσσα να τα μοιραστείς με τους άλλους, με το χύδην όχλο, με τους απ’έξω. Οι απ’έξω είναι όσοι δεν έχουν σχέση με το μυστικό, όσοι δεν έχουν περάσει από το τελετουργικό μύησης, από τη στιγμή δημιουργίας του μυστικού. Δηλαδή, είσαι με τη συνάδελφό σου και βλέπετε την προϊστάμενη με εραστή. Από αυτή τη στιγμή είστε ενωμένες με έναν άρρηκτο δεσμό που σας ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους -ακόμα κι αν αντιπαθιέστε, όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, είστε πιο κοντά κι από σταυραδέλφια. Όλοι οι άλλοι είναι παρείσακτοι. Και τι συμβαίνει όταν προσκαλείς παρείσακτους στο σπίτι σου: τα κάνουν μπάχαλο.

Από τη στιγμή που θα αποκαλύψεις το μυστικό σε έναν τρίτο ξεκινάει μια χιονοστιβάδα που παρασύρει τα πάντα στο πέρασμα της: σε χρόνο μηδέν το έχουν μάθει όλοι, ενδιαφερόμενοι και μη. Όσο και να ορκίσεις τον άλλον «μην το πεις», το ξέρεις ότι θα τα ξεράσει όλα με την πρώτη ευκαιρία. Όπως το έκανες κι εσύ άλλωστε, όταν ο κάποιος άλλος σου είχε πει «θα σου πω κάτι, αλλά μην το πεις σε κανένα». Το ήξερες ότι θα σου ήταν ένα βάρος αυτή η αποκάλυψη, αλλά επειδή ήσουν περίεργος και ένιωσες και λίγο εκλεκτός, δέχτηκες να το ακούσεις. Απλώς και μόνο για να νιώσεις το τσίμπημα της ενοχής, όταν μερικές μέρες μετά, το διέδιδες.

Κατά βάθος, όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό που εκμυστηρευόμαστε θα μαθευτεί, κι όμως δεν παύουμε να νιώθουμε πληγωμένοι και σοκαρισμένοι όταν συμβαίνει το αναπόφευκτο.

Αλλά ίσως όλα αυτά να είναι δήθεν μυστικά. Και πραγματικό μυστικό να είναι αυτό που όσο κι αν το θες, δεν αντέχεις να το πεις σε κανέναν.